London Calling dag 1: Maccabees en Foals rule!

Het weer past zich er speciaal op een Engelse manier voor aan: onderweg naar Paradiso voor de tweede London Calling van 2007, dag 1, slaat de gure miezerregen in het gezicht en zorgt de wind dat de bomen hun blaadjes definitief verliezen. Zo'n dikke zeven uur later verlaten we de poptempel in een goed humeur, na een zeldzaam gevarieerde London Calling-avond. Een avond met lievejongenspop (Clocks), meezingbare, hitgevoelige pianopop (Scouting For Girls), nerveuze gejaagde indierock (The Maccabees), brutale punkrock (Look See Proof), een flinke dosis dansbare pop (New Young Pony Club, Friendly Fires), weirde, coole electrorammelrock (XX Teens) en dwarse, experimentele doch dansbare postrock (Foals). Duizelt het u nu al? Lees op uw gemak het complete verslag.

Een half jaar terug ook al present: The Strange Death Of Liberal England. De hysterische voordracht van zanger Adam Woolway (gezicht amper te zien door bos krullen) en collega's blijft aanstekelijk en de lawaaiige noisepop à la Broken Social Scene en Mogwai verdeelt het binnen druppelende publiek nog steeds tot op het bot. Voor de liefhebber een aangename herhaling van de vorig keer, inclusief de ‘dank je wel'-borden. In de tussentijd is de band live ook nog iets vooruit gegaan, zeker wat betreft het strakkere drumwerk.

Perfect is The Strange Death dan misschien niet, stukken avontuurlijker dan volstrekt gewoon viermansbandje Clocks is het vijftal wel. Clocks mag door uitval van Does It Offend You, Yeah? opeens van de kleine naar de grote zaal en dat is te hoog gegrepen. De vier figuren op het podium ogen teveel als je buurjongens, stralen niets bijzonders uit, maar zijn ongetwijfeld wel aardig, net zoals hun muziek, tja, wel áárdig is. De op zich verzorgde sixtiespopliedjes blijven alleen niet hangen, al komen ze vaak wel verdacht bekend voor dankzij honderden voorgangers. Meer dan een lauw applausje zit er niet in.

De eerste file in het trappenhuis naar de kleine zaal staat er al om half negen voor Scouting For Girls. Oh jee: een keyboard op het podium. Is één Keane niet genoeg? Gelukkig doet Scouting For Girls niet aan groots drama, maar aan luchtige, vrolijke en vlotte pianopopliedjes inclusief prima koortjes over de meisjes en hoe het zou zijn om een dagje James Bond te mogen wezen. Guitige zanger/pianist Roy krijgt de hele kleine zaal  al binnen 10 seconden aan het meeklappen en meezingen met de pakkende deuntjes. Hoe vederlicht ook (teksten à la She's So Lovely), op dit moment is Scouting For Girls een amusant bandje dat zich live nog verder moet ontwikkelen en waarvan het niet vreemd is dat een major ze heeft getekend. Horen we kortom geheid meer van.

Een jaar geleden stonden The Maccabees in de kleine zaal en een half jaar terug werd de komst naar London Calling gecanceld. Dus staat de grote zaal dit keer bomvol voor de band. De hoge verwachtingen worden ingelost: een optreden van The Maccabees lijkt een soort variant op Herman van Veen's Opzij Opzij Opzij, met een sound die ergens tussen Maxïmo Park en Bloc Party in de begintijd inzit. De ritmes en staccato gitaarriffjes zijn 90 procent van de tijd nerveus en gejaagd, met twee gitaristen die niet stil weten staan en volop contact zoeken met de voorste rijen. Daar tussenin staat de schuchter ogende zanger Orlando Weeks die zijn gitaarstandaard nooit loslaat en er af en toe de stagedivers een duwtje mee geeft. Een enkel rustpuntje met trekzak (!) en klein liedje Toothpaste Kisses zorgen voor de variatie die de vorige keer ontbrak, waardoor The Maccabees een van de sterren van de avond zijn. Wedden dat debuut Colour It In nu wel snel ook hier uitkomt?

Look See Proof uit Londen is het tegenovergestelde van Clocks: brutale snotapen die het allemaal ‘fokking mental!' vinden in de bovenzaal. Hun pittige punky liedjes spelen ze hard en vol branie. Dat één van de gitaristen een warrig kapsel met rattenkop als Johnny Rotten dertig jaar terug heeft, helpt beslist. Door alle gekte trekken de fans vooraan de gitaristen bijna van het kleine podium af. Ik zou nu geen liedje meer van ze kunnen zingen, de geur van het zweet herinner ik me beter, maar opwindend is de band beslist.

Headliner New Young Pony Club heeft het aanvankelijk moeilijk. De eerste drie nummers van de set, zelfs hitje Hiding On The Staircase, klinken flauwtjes en de vlam slaat niet in de pan in Paradiso, hoe zangeres Tahita Bulmer met al haar capriolen ook haar best doet het publiek mee te krijgen. De grooves à la Talking Heads of LCD Soundsystem zijn soms wel verleidelijk, maar nog, eh, te makkelijk wéérstaanbaar. Zodra de band wat feller van leer trekt, valt het kwartje en krijgen we alsnog een feestje. Bulmer deelt knuffeltjes uit, trekt meisjes het podium op en windt zo alsnog de zaal om haar vingers, al was daar wat arbeid voor nodig. Tekenend is wel dat een cover van Technotronic's househit Pump Up The Jam het energieke hoogtepunt van de set is. Debuut Fantastic Playroom klinkt in de huiskamer opwindender dan in de concertzaal en dat is eigenlijk ronduit vreemd.

Over opwinding gesproken: zoek voor de gein eens via Google naar XX Teens en check al die hits op meisjesvlees. De band mocht van bedrijf Xerox geen Xerox Teens meer heten, dus werden er drie lettertjes uit de naam geschrapt. De vijf zijn met gemak de grootste poseurs van de avond, of in ieder geval de straalbezopen klinkende praatzanger Rich/Dirt Dog Cash. Staat drie kwartier stokstijf stil achter de microfoon met zonnebril op en beweegt enkel zijn arm om aan een peuk te kunnen lurken. Is dit stiekem dan toch een geheime zoon van Mark E. Smith van the Fall? Zijn bandmaatjes laten wel zien het naar hun zin te hebben, al rammelt de vuige indie-electro-punk soms aan alle kanten. Gestoorde single Darling is dan weer fantastisch. Is dit nu lamlendig of toch hééél cool? Het voordeel van de twijfel: lamlendig cool dus.

Hoe vaak gebeurt het dat de Grote Verrassing van een London Calling-avond om middernacht in de grote zaal staat? Na het langzaam op gang gekomen feestje van New Young Pony Club nog wel? Het vijftal uit Oxford dat zich Foals noemt is er niet eens om een feestje te bouwen, als dat maar goed gaat! De ongerustheid blijkt volslagen onterecht: Foals gunt het publiek een duizelingwekkend, ongelooflijk goed optreden waarin diverse ingrediënten samenkomen: een toefje mathrock van Battles, een beetje hoekige ritmiek van Gang Of Four, dansbare grooves van !!! of LCD Soundsystem en oorverdovende noiseuithalen op z'n Mogwais. De onvoorspelbare structuren houden het continu spannend, met onverwachte momenten om uitbundig op te dansen, gevolgd door snoeiharde uithalen waarbij de gitaristen zo staan te klapwieken dat hun rugspieren wel heel soepel moeten zijn. De opstelling in een kringetje oogt misschien niet erg toegankelijk, maar de inzet is grandioos. Hebben we hier een nieuwe Engelse undergroundlieveling, garant voor vele uitstekende, spannende concerten in de toekomst? Het is van harte te hopen.

Als toetje pikken we Friendly Fires nog even mee, een piepjong bandje dat niet lijkt te kunnen kiezen tussen de grooves en krassende gitaren van The Rapture en megalomane refreintjes die we van The Killers kennen. Beide kanten komen echter niet zo goed uit de verf en van zanger Ed Macfarlane (nog lang een Brandon Flowers) vraag je je vooral af of die jongen niet allang op bed had moeten liggen. But hey: het was een geslaagde London Calling-avond zonder dramatisch slechte optredens, de band is nog zo jong dat er alle ruimte is om te groeien en het publiek danst. Wat wil je dan nog meer?

Nou ja, nog wat hoogtepunten op de zaterdag dus. Het verslag van 3 november lees je hier, met onder meer Dragons, Blood Red Shoes, The Wombats en Reverend And The Makers.

facebook share facebook share

3 Reacties // Reageer

3 thoughts on “London Calling dag 1: Maccabees en Foals rule!

  1. JayJay

    Foals staat in het voorprogramma van Bloc Party in de HMH woensdag, dus dat is mooi meegenomen :)

      /   Reply  / 
  2. Henkie henkie

    Het debuut van The Maccabees is toch al een tijdje in Nederland uit. Afgelopen zomer verschenen en aangeschaft. Voor mij het beste album wat ik heb.

      /   Reply  / 
  3. Joris

    De betere platenzaak heeft The Maccabees natuurlijk wel via de import in de schappen liggen, maar een officiële release in Nederland heeft Colour It In stom genoeg niet gehad, zover ik weet.

      /   Reply  / 
  4. Pingback: The Maccabees hebben een muur van wapens gebouwd | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>