Motel Mozaïque: de zaterdag

Vraag een gemiddelde bezoeker met een dagkaart voor welke band hij komt, grote kans dat hij of zij Gutter Twins of Mystery Jets zegt.

Helaas moeten beide bands afzeggen, de eerste wegens hartklachten van Greg Dulli. Zo krijgt het kunstzinnige thema Clinique Mozaïque nog een realistisch randje. De niet erg voor de hand liggende vervanger is Lucky Fonz III.

Eerder die dag is het blokkenschema in TENT ook flink overhoop gegooid. De Gutter Twins zouden hier spelen, maar ook Efterklang slaat het matinee-optreden over. Wegens oververmoeidheid, schijnt het, om zo de krachten te sparen voor de avondvoorstelling.

Foy Vance  ('s avonds in de grote zaal van de Schouwburg) is een van de invallers en maakt indruk met gitaarpartijen die door een sample-apparaat worden gelooped, waar hij met huilende uithalen overheen zingt. 

Geen Mystery Jets dus, en vervanger Noah and the Whale houdt ook niet bepaald over. Met voorsprong het minst geïnspireerde optreden van het weekend, zonder één nummer dat blijft hangen en een oververmoeid stel muzikanten op het podium. Vooral de blonde achtergrondzangeres lijkt geen idee te hebben waar ze is of wat ze moet doen. Genante vertoning.

 Even verderop in het CBK is het een stuk gezelliger. Ondanks de nogal steriele setting is er toch een levendige sfeer, met een modeshow en een 'huiskamerconcert' van We vs. Death.

Hoekige en soms dromerige postrock om bij uit de etalage te staren, naar de voorbij rijdende auto's en trams, of naar de nieuwsgierige voorbijgangers die met hun neus tegen de ruit staan gedrukt. 

Om de hoek in Lantaren / Venster is het weer té gezellig. Thinguma*jigSaw is zo'n band waar je een speld kan horen vallen, en met al het rumoer uit de foyer en de open deur naar de zaal is het moeilijk om écht meegevoerd te worden met deze breekbare muziek. 

In Rotown komt heel even de gedachte op dat Gogol Bordello gaat optreden. De bassist van The Black Lips lijkt namelijk als twee druppels water op de balkanheld. Het is bij elkaar een apart stel; hoeveel garagerocker-gitaristen zouden met een bek vol gouden tanden rondlopen? Het wordt een rommelig maar charmant optreden, jammer dat er constant twee grietjes met een camera en flitser op het podium rondlopen, met een voor iedereen verblindend resultaat. 

Leuk, maar vast niet zo memorabel als de dit weekend veel opgehaalde anekdote over een eerder optreden in Waterfront waar zanger Cole Alexander zijn leuter tevoorschijn haalde om vervolgens zijn eigen mond als toilet te gebruiken. Je moet het maar kunnen. Vanavond blijft alles achter de rits. 

Nog net op tijd voor de tweede helft van Foals in Off_Corso. Set-afsluiter 'Race for Radio Supremacy' is met al die percussie een van de meest indrukwekkende livemomenten van de dag. En deze twintig minuten (met ook al het sterke 'Red Sox Pugie') is eigenlijk precies genoeg. Ondergetekende zag ze kort geleden in dat tijdsbestek alles eruit gooien als een van de drie voorprogramma's van R.E.M. in Londen. Dit zien we in ieder geval graag terug op Lowlands. 

Terug bij Rotown staat er een flinke rij voor Ebony Bones. Dan maar via het cafégedeelte en de barjuffrouw lief aankijken of je via het gat tussen zaal en café naar binnen mag. 

Rotown is waarschijnlijk nooit drukker geweest dan nu. Veel hipsters (en een quasi onopvallend poserende gitarist van Kane) op de eerste rij. Ebony Bones blijkt vooral een act. Felgekleurde jurken, knalrode panties, woest dansende vrouwen, maar om dit nu thuis op CD te draaien, nou nee. 

Geen Gutter Twins dus, maar was Mark Lanegan echt niet te porren voor een solo-optreden? Niet dat uw verslaggever een hekel heeft aan Lucky Fonz III, maar het is niet bepaald de eerste associatie als het om een vervanger gaat. Aan de andere kant wil je als organisatie een 'grote naam' en dan kun je het toch slechter doen. In de grote zaal gaat iedereen er in ieder geval lekker bij zitten, zodat je jezelf in een te donkere huiskamer waant. 

Als iemand tussen twee nummers door ineens 'Beats!' schreeuwt, speelt Otto (z'n echte naam) er meteen op in. 'Ik was het eigenlijk niet van plan, maar omdat ik alles over heb voor mijn fans [...]'. Het groeit uit tot een halve act; 'Zeg Jeroen, waar gaat het nummer eigenlijk over?' 

Natuurlijk kun je niet iedereen tevreden stellen, maar achteraf was de zaterdag toch een stuk matiger dan de eerste avond. We blikken in ieder geval terug op een paar mooie ontdekkingen (Holy Fuck, Tinguma*jigSaw) en geven de prijs voor hoogtepunt van het weekend aan Trentemøller. Maar die had net zo goed naar Low, Yura Yura Teikoku of Efterklang kunnen gaan, als het tijdschema er anders had uitgezien.

Lees ook:The Gutter Twins en The Dø op Motel Mozaïque
Lees ook:In première: The Gutter Twins – Idle Hands
Lees ook:Eindelijk te luisteren: voorproefje van The Gutter Twins
Lees ook:Keuzes, keuzes: Motel Mozaïque maakt tijdschema bekend
Lees ook:The Gutter Twins: album klaar, concert in Amsterdam

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!