Rock Werchter, dag 2: Neil Young is heer en meester

De dag dat Babyshambles – tragisch eigenlijk – weer eens niet komt opdagen op een Belgisch festival. De dag dat Richard Ashcroft van het herrezen The Verve met gemak de prijs binnensleept voor het meest arrogante smoelwerk van Rock Werchter 2008. En de dag dat een 62-jarige heer met wat warrig grijs haar en een verbeten kop genaamd Neil Young (foto) met zijn Electric Band de 'concurrentie' genadeloos naar huis speelt. Ofwel: de vrijdag van Rock Werchter in een notendop.

Na een kort nachtje – The Chemical Brothers hadden het laat gemaakt – is het prettig wakker worden met de lekker zompige en vieze bluesrock van Belgisch duo The Black Box Revelation. Slechts met z'n tweeën op zo'n groot podium: het had verlammend kunnen werken voor zo'n jonge band, maar niet voor Jan Paternoster en Dries van Dijck. Net terug van een Amerikaanse tournee laten ze ondanks het vroege tijdstip alles horen wat hun debuut Set Your Head On Fire zo goed maakt. Zonder meer het coolste Belgische duo dat je momenteel kunt bedenken.

Slecht idee: hiphop op een heel vroeg tijdstip in een nagenoeg lege tent. Ook als die afkomstig is van hip trio Cool Kids, die old school rap à la Erik B. & Rakim of A Tribe Called Quest proberen her uit te vinden. Het blijft echter bij dat proberen. Dat daar dan ook weer tot op het bot versleten publieksspelletjes bij horen – "Say hell yeah!" – maakt het er al niet beter op. De onverstaanbare raps al helemaal niet. Hype in hiphopland? Afgaande op deze set zeer onterecht.

De tent loopt even later wel vol voor Canadees Patrick Watson, die zijn guitige koppie het afgelopen jaar veelvuldig heeft vertoond op de Nederlandse en Belgische podia. Weinig verrassingen dus, al zijn Watson's hoge, kwetsbare doch krachtige stem en de stuk voor stuk mooie en originele liedjes van Close To Paradise nog steeds een lust voor het oor. Bovendien zijn ze op het podium flink geëvolueerd. Niet zelden verzandt een liedje in georganiseerde chaos of een flinke bak noise, zoals het in deze zin opeens heel toepasselijk getitelde The Storm. Oh rampspoed: op de Main Stage begint metal-gigant Slayer en acuut valt in de tent de stroom uit. De gebruikelijke akoestische   afsluiter Man Under The Sea valt hiermee volledig in het water. Dat Watson het toch midden in de tent probeert, verdient alle hulde en komt hem op luid applaus uit de tent te staan.

Als Slayer dan toch eens op een niet-metalfestival speelt, kun je net zo goed eens gaan kijken, niet waar? Kun je eindelijk eens SSSLLLAAAYYEERR!! roepen tijdens een concert terwijl die band er ook echt staat. Fijn gezicht, die muur van Marshall-versterkers op de achtergrond. En dan blijken de onnavolgbare riffs, de oerschreeuw van zanger Tom Araya en donderende drums van Dave Lombardo – de broekspijpen wapperen voor het eerst vrolijk mee – behoorlijk indrukwekkend en effectief. De moshpit op Rock Werchter blijft binnen de perken, maar Slayer geeft ondanks de lage plek op de affiche een gedreven, knoerthard optreden weg, uiteraard niet zonder Chemical Warfare of Angel Of Death die ook zonder de hete zon van vandaag de gemoederen zouen verhitten. SSSLLLAAAYYEERR!!

Nauwelijks bijgekomen van deze orkaan is zanger/pianist Ben Folds met twee begeleiders de Pyramid Marquee op en top aan het entertainen. Met enkele mooie eigen liedjes, een cover van Snoop Dog's Bitches Ain't Shit en zelfs een oudje van zijn vroegere band Ben Folds Five, dat op luid gejuich wordt onthaald. Zeker als de voormalig pianomishandelaar weer eens zijn instrument beklimt om het publiek te dirigeren, is de hele tent voor de bijl, waarna uiteindelijk de basgitaar pardoes de piano in geflikkerd wordt.

Mooi programma hoor, deze vrijdagmiddag in de Marquee. Na Patrick Watson en Ben Folds is het wachten op vijftal My Morning Jacket, dat net het fenomenale Evil Urges op ons heeft losgelaten. Dat bizarre Prince-uitstapje Highly Suspicious van die plaat blijft dit keer achterwege: het is vooral ouder werk waarmee zanger/gitarist Jim James en consorten ons om de oren slaan. Het is vanaf het begin raak met Magheeta en Off The Record: we zien een vurig, wijdbeens rockende band terwijl James bovendien tranentrekkend mooi zingt. Van het nieuwe album krijgen we bezielde uitvoeringen van I'm Amazed en Thank You Too, dampende afsluiter One Big Holiday stuurt ons zwetend naar buiten. Wat een klasbakken; topoptreden van vandaag in de Marquee. "A tent of paradise", aldus James. Steek er nog een op, vriend!

U las het hierboven al: ene Pete Doherty heeft weer eens de nodige probleempjes, waardoor Babyshambles afhaakt voor Rock Werchter, na ook al twee keer verstek te hebben laten gaan op het Belgische Pukkelpop. Benieuwd of de band door deze zielige toestanden nog Belgische fans over heeft. Air Traffic mag vervangen en speelt zo voor de tweede keer op het festival, maar dat laten we aan ons voorbij gaan ten gunste van My Morning Jacket. Net als de show van Jay-Z, wat volgens kritieken her en der, nogal goed geweest moet zijn.

Het duurt daarna niet lang eer nieuwe Britse nu-soul sensatie Duffy met zeskoppige band het podium van de Marquee betreedt. Een ding is meteen duidelijk: die krachtige stem van de 23-jarige dame uit Wales bereikt met gemaak de hele tent, zij het soms wat scheller dan op haar debuutalbum Rockferry. Het probleem zit 'm in haar begeleiders die wel heel vlak binnen de lijntjes de liedjes naspelen. De volle, galmende sound van de plaat wordt hier gemist en dat enig uptempo nummer Mercy uiteraard pas aan het einde wordt gespeeld, zorgt voor een saai middenstuk in het optreden, met tragere, minder sterke liedjes. Hier hadden we ons meer van voorgesteld, ondanks de kokette lachjes die Duffy gedisciplineerd de tent inwerpt.

Van kokette lachjes naar de ongekend arrogante kop van Richard Ashcroft, na elf jaar terug op de bühne met The Verve. Maar toch is het heerlijk om die kop weer te zien op de grote schermen naast het hoofdpodium, zijn publiek opzwepend met een verbeten 'Come on, this is music!' De opening is met This Is Music inderdaad overdonderend, het hierop volgende Sonnet zorgt toch voor tenminste één laagje kippenvel op de armen. De langere, groovende stukken halverwege zullen voor veel toeschouwers taaie kost zijn geweest, niet in het minst door jammerlijk slecht geluid met veel te harde bassen. Maar ook na elf jaar kan een finale met grote Britse hits The Drugs Don't Work, Lucky Man en Bittersweet Symphony niet stuk. In deze setting toont stuwende nieuwe single Love Is Noise zich al een waardige opvolger van die bescheiden klassiekers.

Over klassiekers gesproken: daarvan heeft levende legende Neil Young er dozijnen meer geschreven dan welke band ook op Rock Werchter dit jaar. De 62-jarige uitvinder van gruizige rock 'n roll en meester van lange gitaarsolo's laat even op zich wachten – we zijn daardoor op de schermen nog wel getuige van twee tong draaiende meisjes, dank! -, maar eenmaal gearriveerd met zijn Electrick Band, groeit al snel het besef dat hier een historisch festivaloptreden aan de gang is, in de vorm van een ware reis door Young's indrukwekkende oeuvre.

Dat besef dringt al door vanaf het moment dat Young zich in opener Love And Only Love met verbeten gezicht voor de eerste keer over zijn gitaar buigt voor de eerste razende solo van de avond. Er volgen er zeker in het eerste uur nog veel, in een razend Hey Hey, My My, Fuckin' Up en Bob Dylan-cover All Along The Watchtower bijvoorbeeld. Ook de country- en folkzanger Neil Young komt uitgebreid aan bod: van klassieker Harvest trakteert hij ons op Old Man en Heart Of Gold en ook The Needle & The Damage Done weet nog steeds te ontroeren. De finale van dit epische concert vergt van sommigen geduld: een bijna over een half uur uitgesponnen versie van Words, ontaardend in bakken noise en feedback. In toegift A Day In The Life (geleend van The Beatles) blijft er uiteindelijk geen snaar meer heel. Nu ja, u begrijpt: Neil Young is op zijn 62'ste heer en meester op deze Rock Werchter-dag en staat garant voor enkele van de indrukwekkendste momenten van het festival. Hopelijk kan hij ondanks zijn hersenbloeding van enkele jaren terug nog even voort.

Niet dat de behoefte aan dansen echt groot is na dit moment, maar het Duitse Digitalism bouwt even later een gezond feestje in de tent, met alle fuifnummers van debuut Idealism keurig in de mix, met stukjes live-drums en zang. Hoewel Digitalism de zaken eenvoudiger aanpakt, is deze stukken leuker dan de oervervelende afsluitende concert van Moby (live: remixed) op de Main Stage. Oude, versleten hits zogenaamd in een nieuw jasje met een volledig gebrek aan opbouw of spanning, die bovendien eentonig klinken en een Moby die maar wat onnavolgbaar met z'n gitaar of percussie loopt te rommelen. Een vol veld is echter compleet wild van de leeghoofdige partymuziek; al aangekomen op de camping en bij blikjes niet-aangelengd bier is het uitzinnige gejoel nog duidelijk te horen…

Een mooie vrijdag met een vrij briljante avond is achter de rug, op naar dag 3 met als topstukken Sigur Rós en Radiohead.

Foto's Neil Young: AnGi & Nou'ss

Lees ook:
- Rock Werchter, dag 1: R.E.M. nu wel fonkelend, Kravitz go home!
- Rock Werchter, dag 3: Radiohead is weer eens unheimisch
- Rock Werchter, dag 4: Grinderman: de peper in de reet van de slotdag

Lees ook:Rock Werchter 2008: Slayer, Jay-Z, Patrick Watson, MGMT en Adele
Lees ook:Nieuwe namen Rock Werchter
Lees ook:Programma Rock Werchter compleet: 17 namen erbij
Lees ook:Rock Werchter 2010: Midlake, The Black Keys, The Specials
Lees ook:Rock Werchter 2009: Oasis, Kings Of Leon, Franz Ferdinand, Elbow

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!