Iceland Airwaves – deel 4 (slot)

De laatste dag van een veelbewogen festivalmidweek, met een
surrealistisch feestje vol halfnaakte mensen in het water, euforie bij
Vampire Weekend, sterke shows van Boys in a Band en Miracle Fortress,
en Singapore Sling als absolute hoogtepunt.

Jaarlijks terugkerend fenomeen binnen Iceland Airwaves; de Blue Lagoon party. Het resort met de warmwaterbronnen is het hele jaar een toeristische trekpleister, maar op deze laatste dag van het festival zie je alleen maar mensen met roze polsbandjes die uit hun dak gaan op de dj die op een vlonder in het water z'n plaatjes aan elkaar draait. Een surrealistisch gezicht, al die dansende mensen in de nevels van de lagoon, met een versgetapt biertje in de hand.

Terug in de stad staat Final Fantasy in een afgeladen Kaffibarrin. De laatkomers mogen door de achterdeur naar binnen, waar ze niets meer zien, maar via de extra speakers wel alles kunnen horen.

De sample-apparatuur van Owen Pallett is blijkbaar zo gevoelig dat alles crasht als hij een nummer kiest dat hij nog niet eerder live heeft gespeeld. En tot grote hilariteit van publiek en artiest gebeurt dat daarna nog twee keer.

's Avonds is het goed uitbuiken in het gezellige Hressó, waar Andrúm een zweverig soort shoegazer speelt. Bij vlagen hypnotiserend, maar de te harde drums en de soms wel erg zeurderige zangeres maken het net geen geslaagde bedoening. Bovendien vloekt de warme psychedelica nogal met de tochtige ruimte vol mensen in dikke jassen.

Achteraf wel een prima opwarmer voor Singapore Sling (foto rechts), een bedwelmende cocktail met gelijke delen Jesus & The Mary Chain, My Bloody Valentine en The Velvet Underground.

Maar liefst drie gitaristen in dit gezelschap en zijn ze zijn afzonderlijk goed te horen binnen dit psychedelische geluid. Wegens groot succes in de VS en Scandinavië nog nauwelijks in de rest van Europa te zien. Graag snel in de Benelux want dit absolute hoogtepunt van de avond (en de hele week) smaakt naar meer!

En het kan die avond niet op, met in het museum nog een van de uitschieters van het festival; Boys in a Band (foto onder). Een zooitje ongeregeld van de Faroër Eilanden, en dat zullen we weten. De nationale driekleur komt langs op de beamer en de mannen gooien vlaggetjes in het publiek. Ze stonden dit jaar op Eurosonic, maar zijn daar schijnbaar verdronken in het grote aanbod van bands.

Zonde, want de band heeft alles in zich om tot een live-favoriet in de clubs en op de festivals te groeien. Geweldige live-presentatie, volksmenner als zanger, een woest bebaarde toetsenist die zo in een piratenfilm kan meespelen en vooral; onweerstaanbare rock vol soul waarop het goed springen is.

Een van de mooiste locaties van het festival is Idnó, een sfeervol laat 19e eeuws zaaltje dat tegenwoordig dienst doet als restaurant. Perfecte setting voor Amiina en Final Fantasy die er eerder deze week te zien waren.

 Nu alvast een voorproefje op London Calling, met White Lies. Qua sound en uitstraling (drie mannen in donkere overhemden) heeft het wat weg van Interpol, maar de Londenaren hebben nog net niet met de kwaliteit van het New Yorkse voorbeeld.  Na drie nummers weet ik het wel, genoeg leukere dingen tegelijk!

Zoals Mircale Fortress (foto rechts) bijvoorbeeld, in Organ, achteraf het fijnste zaaltje van het festival. Op plaat het eenmansproject van Graham van Pelt, live een sympathiek kwartet met een maffe gitariste.

Zou ze stiekem inhaleren uit die ballonnen die in de zaal hangen? Muzikaal ergens tussen shoegaze en de Beach Boys. Maar Joris heeft het op dit blog al eens eerder en beter omschreven.

Grote afsluiter van de week is Vampire Weekend in het museum (foto onder). Waar het publiek in de meeste zalen tot nu toe niet uitgesproken uitbundig was, is het hier vanaf de eerste seconde feest. De presentatie van de mannen uit Brooklyn blijft wat braaf, maar het catchy materiaal (waaronder ook erg pakkend nieuw werk) maken veel goed.

De verschillende uitgaanskrantjes waarschuwen er al voor; IJslanders kunnen behoorlijk duwen en trekken als ze in de rij staan of in een zaal vooraan willen raken.

Eenmaal binnen in Tunglid bij Yelle blijkt daar geen woord Frans bij. De band is sowieso een paar maten te groot voor dit zaaltje, maar de verdrukking in de zaal is voor aanvang van de show al zo heftig dat we het al snel voor gezien houden. Die komt vast nog wel een keer naar Nederland…

Toch een beetje een domper op een verder uitermate sterke avond en een geslaagde festivalweek. Het zit er op; vandaag nog wat kleine concerten en feestjes voor degenen die pas morgen teruggaan (zoals ondergetekende). Ergens wringt het dat je als buitenlandse bezoeker juist dankzij de crisis en de gunstige koers een stuk goedkoper uitbent dan voorgaande jaren, maar de IJslanders lijken zich zelf ook niet te laten kisten door de crisis. Die verhalen in de Nederlandse media lijken overdreven.

De tiende editie van Iceland Airwaves mag de boeken in als een geslaagd festival. Met name de lokale bands (Singapore Sling, Olafur Arnalds en For a Minor Reflection) maakten indruk, meteen gevolgd door de rest van Scandinavië (Boys in a Band, Therese Aune) en Noord-Amerika (White Denim, Miracle Fortress en Final Fantasy). Hopelijk was het niet de laatste keer.

Wordt vervolgd?

(met dank aan Erik Luyten voor de foto's van Singapore Sling, Boys in a Band en Vampire Weekend)

Lees ook:Owen Pallett dropt gedwongen bandnaam Final Fantasy
Lees ook:Iceland Airwaves – deel 1
Lees ook:Beastie Boys nemen The Mix Up nu al onder handen
Lees ook:Iceland Airwaves – deel 3
Lees ook:Iceland Airwaves – deel 2

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!