Rock Werchter, vrijdag: Coldplay ondanks zwakke plekken memorabel

Veel slapen op een door een hittegolf geteisterd Rock Werchter? Dat is natuurlijk onmogelijk als The Prodigy om half drie in de ochtend het licht uit doet en vriend de zon iedereen rond acht uur ‘s morgens wel weer uit het tentje smoort. Dan is het nog even wachten totdat Just Jack de tweede dag mag aftrappen, zodat enkele veranderingen op de Werchterweide rustig even doorgenomen kunnen worden. Met het oog op de warmte is het een gouden greep geweest om water en fris voortaan in flesjes te verkopen, die makkelijk bij te vullen zijn aan de extra geplaatste drinkwatertaps. Dat het daar met 80.000 man per dag op het veld soms goed dringen is, nemen we voor lief. Ook nieuw: een soortgelijk poortjessysteem volgens het vol-is-vol-principe bij de voorste vakken aan de Main Stage, zodat het bij headliners als Coldplay (foto) geen oneindig duw-, trek- en persspel meer wordt voor het podium en iedereen z’n verhitte kop kan houden bij wat er op dat grote podium gebeurt.

Dringen bij die poortjes is het uiteraard nog niet aan het begin van de dag bij Brit Just Jack, en het zou verbazen als dat bij deze zeldzaam monotone zanger ooit wél zou gebeuren, hoeveel hij ook in een Brutale Britten-hokje à la The Streets of Lily Allen zou willen belanden. De lichte, gelikte disco- en hiphopachtige liedjes beklijven niet, op hitje Starz In Their Eyes na, en de band kleurt de boel keurig, maar saai in. Daarbij zijn man’s teksten zijn meestal om te janken. Tenenkrommend dieptepunt: “The day I died was the best day of my life”. Pathetisch drama gebracht met een vette glimlach, dat lusten we niet. Via welke package deals met andere bands is deze jongen op festivals als Pinkpop en Rock Werchter beland?

Dat vervolgens White Lies op de Main Stage mag staan, is minder vreemd als het strikt om snel rijzende populariteit gaat. Eind mei zagen we de doemdenkende, wel erg opzichtig met de dood dwepende Engelsen een verrassend strakke, scherpe set geven in een bomvolle Pinkpop-tent. De immense Werchter-wei blijkt echter nog vele maten te groot voor de band, ondanks dat ferme hits als To Lose My Life of Farewell To The Fairground het hele weekend in de pauzemuziekjes te horen zijn. Die liedjes bereiken vroeg op de middag alleen de voorste vakken en klinken ook weer wat slordiger en minder hecht. Op Pinkpop-geloofden we zanger Harry McVeigh bíjna, maar op dit zonovergoten Rock Werchter, gewoon in z’n witte shirtje, kunnen we hem weer gewoon ontmaskeren als de om aandacht smekende, matig drama acterende aansteller die hij is. Kijk ‘m n’s gepijnigd uit z’n ogen kijken, guttegut.Wat niet wegneemt dat een sterker concert in de Marquee wél een mogelijkheid was geweest, of we het gekweel van McVeigh nu geloven of niet.

Kort daarna heeft een opvallend geblondeerde Amy MacDonald - ‘het Schotse antwoord op een vraag die niemand heeft gesteld’ aldus Humo – ongeveer hetzelfde probleem als White Lies: met twee grote hits op zak pak je nog niet een grote wei niet compleet in. De brave luisterliedjes van de Schotse zijn lang niet allemaal van het kaliber This Is The Life en ze verwaaien goeddeels vanaf het hoofdpodium. Het wordt na anderhalf jaar touren onderhand ook wel eens tijd voor andere covers dan die gezapige uitvoeringen van The Killers’ Mister Brightside of Bruce Springsteen’s Dancing In The Dark. En als je toch bezig bent, Amy, zoek dan ook een iets minder slordig spelende begeleidingsband bij elkaar. Of ga aan de drugs, voor wat meer avontuur in je muziek. Die boodschap is ook bestemd voor de wel heel erg lieve Priscilla Ahn, die een stem van een nachtegaal heeft, maar ook lullige liedjes over astronauten en over hoe het is om het muurbloempje op een feestje waar iedereen elkaar kent te zijn. De simpele teksten van de folky liedjes laten niets aan de verbeelding over, maar toch legt Priscilla keurig steeds uit waar het liedje over gaat. Dan nog liever de kabbelpop van MacDonald.

Helemaal geen harde pit nodig om toch alwéér een glorieus optreden te geven: Elbow uit Manchester, die na de doorbraak met vierde album The Seldom Seen Kid met zulk gevoelige materiaal toch op het hoofdpodium mogen staan. Of de band dat aankan? Sterker nog: Elbow is het levende bewijs dat ingetogen muziek weldegelijk op zo’n groot podium overeind kan blijven. En dat schitteren mogelijk is door volstrekt gewoon je ding te doen. Dat is goeddeels te danken aan de loepzuivere engelenstem van de altijd innemende zanger Guy Garvey.

Die maakt dit keer weinig tijd voor intermezzo’s en grapjes, ook al biedt Garvey aan om voor ons allemaal een biertje te kopen. “Hoewel, jullie zijn met nogal veel. Er is een tijd geweest dat we makkelijk een rondje konden geven aan de hele zaal”, zo vertelt hij vlak voor het experimentelere en daardoor gewaagde The Loneliness of a Tower Crane Driver, en voor alweer zo’n prachtig uitgesponnen versie van New Born, met alles verzengende climax. Met nog steeds ontroerende meezingafsluiter A Day Like This is Rock Werchter definitief om. Of was iedereen dat al vanwege het geslaagde huwelijksaanzoek in het publiek, luttele minuten voor het optreden te volgen op de schermen?

“Deze neger komt zo hard, hier is Bloc Party!” luidt de aankondiging van presentator Luc Jansen. En gelijk heeft ‘ie, al is dat beslist te danken aan de complete, genadeloos strakke band en niet alleen aan olijke frontman Kele Okereke in zijn blauwe basketbaloutfit. Wat volgt is een ronduit overdonderende set, waarmee de Britten ook met gemak de achterste rijen stevig bij de lurven grijpen. Nummers van debuut Silent Alarm, A Weekend In The City en Intimacy volgen elkaar in een moordend tempo op, met een glansrol voor zeer snelle en strakke drummer Matt Tong. Wie moeilijk kon wennen aan de elektronica op Intimacy, de vinnige, scherp in de oren snijdende gitaarriffs voeren live nog steeds de boventoon, behalve tijdens sterke nieuwe dancesingle One More Chance dan natuurlijk. Tel daarbij op dat Okereke van de vele artiesten op de bühne het best zichtbaar uitstraalt hoeveel lol hij had in het spelen voor zoveel volk, en we kunnen op voorhand spreken over een van de meest verrassend sterke optredens van deze Werchter.

Een verrassingseffect dat The Killers niet voor elkaar weten te boksen. De slimme hitsset van de band staat nog steeds als een megalomaan Las Vegiaans casino, maar toch lijkt de groep wat minder op scherp te staan dan onlangs op Pinkpop. Zou dat komen doordat groot voorbeeld Bruce Springsteen dit keer niet in de coulissen aan het meegluren was? But hey: hits genoeg om de massa tot achter de geluidstoren mee te laten klappen, met Mr. Brightside, Human en When You Were Young als sterkste momenten.

Het verschil in populariteit tussen co-headliner The Killers en absolute headliner van deze Rock Werchter Coldplay is echter enorm, dat merk je al aan de enorme toeloop op het veld. Zo waren Brandon Flowers en co. alsnog het veredelde voorprogramma voor de grootste Britse band van het moment. En zeker 60.000 man en vrouw hoeven niet bang te zijn zich ook maar een seconde te vervelen, want Coldplay en zanger Chris Martin in het bijzonder tonen zich de ultieme crowdpleasers van het festival, op het behaagzieke af. De vorm van het concert is nagenoeg identiek aan de afgelopen herfstshows in onder meer Ahoy’ en het Antwerpse Sportpaleis, inclusief een opkomst met sterretjes en schaduwspel en (akoestische) intermezzo’s op kleine podia te midden van het publiek. Die momenten, veel kleine grapjes , grolletjes en kleine lofuitinkjes over België en een stukje van Michael Jackson’s Billy Jean op piano halen wel acuut de vaart uit de gelikte show, steeds als die net weer goed op gang komt. De opening bestaat nota bene uit vier van de grootste hits van de band op een rijtje: Violet Hill, In My Place, Yellow en zelfs Clocks, dat voorheen een van de grote finalestukken was. Dat Martin het voor elkaar krijgt zo druk op en neer te rennen en toch zeer behoorlijk te zingen, mag dan weer best knap noemen.

Aan de nogal rommelige opbouw van de set is kortom nogal wat aan te merken, zodat het optreden soms ronduit stroef verloopt. Aan de andere kant hebben we bijna niemand zo als een druipende hond boven z’n instrument zien zweten als de constant lachende Martin. Intussen zijn er losse hoogtepunten genoeg, zoals een gedragen uitvoering van het troostende Fix You en een live verdraaid lekker klinkend Strawberry Swing, voortgestuwd door zware drums en een aanstekelijk Afrikaans gitaarlijntje. En met z’n tienduizenden meebrullen met collectief orgasme Viva La Vida, dat zijn toch de mega-festivalmomenten waarvoor je je tussen zoveel mensen op een immens veld begeeft, terwijl de confetti meters hoog de lucht in spuit of de tientallen gele ballonnen over de hoofden zweven. Yups, het showelement is op deze Viva la Vida-tournee soms bijna belangrijker dan de muziek zelf, die daar op de mindere momenten ronduit onder lijdt.

Het maakt de totale euforie onder het publiek in Werchter er na afloop van dag twee geen spat minder op, na een concert dat ondanks zwakke plekken toch op z’n minst memorabel is. Ook geen geringe prestatie. Gaan Nick Cave and the Bad Seeds, Kings Of Leon of Franz Ferdinand daar zaterdag overheen?

Foto’s Coldplay en Elbow: Marc Gommans

Andere optredens gezien? Andere meningen? Reageer in de comments!

Meer Rock Werchter-verslagen:
- R ock Werchter, donderdag: het rijdt niet!!, Oasis is beter dan wij
- Rock Werchter, zaterdag: murw geslagen door Nick Cave
- Rock Werchter, zondag: The Mars Volta zeikt over ons heen

Lees ook:Peter Gabriel op Rock Werchter
Lees ook:Coldplay, Metallica, The Killers, Placebo naar Rock Werchter 2009
Lees ook:Coldplay geeft duizenden fans bij concerten live-cd cadeau
Lees ook:Nieuwe Coldplay heet Prospekt, uit in mei
Lees ook:Combitickets Rock Werchter 2009 uitverkocht