Rock Werchter, zondag: The Mars Volta zeikt over ons heen

Dat je op een groot festival als Rock Werchter struikelt over de verschillende muziekstijlen, is een logisch en goed iets. Al is de slotdag van deze editie wel een heel vreemd allegaartje geworden, op de Main Stage zowel bikkelhard werk van Mastodon, The Mars Volta en een vitaal Metallica, naast de infantiele partyhiphop van Black Eyed Peas, feestbritpop van Kaiser Chiefs en de blues van Seasick Steve, de oude baas zich tussen Mastodon en The Mars Volta in zeer kranig weert.

Ach ja, en de aalgladde meisjespop van die zo stoere jongens van Metro Station als dagopener, een volslagen nietszeggend bandje van een van de kinderen van Billy Ray Cyrus met nóg minder zeggende, met clichés volgepropte liedjes, alleen geschikt voor meisjes jonger dan zestien. Die dan ook massaal in de voorste vakken staan te gillen.

Ze zouden vervolgens ook gillen bij de bebaarde, woest ogende mannen van Mastodon, met hun compromisloze en complexe metal. Gillen bij het wegvluchten met de handjes op de oortjes dan welteverstaan. Tal van maatsoorten en bijbehorende ingenieuze gitaarriffs buitelen een klein indrukwekkend uur over elkaar heen, terwijl hier en daar een heldere melodie nog wat houvast bieden voor de argeloze luisteraar. Knap staaltje brute krachtpatserij.

Wie niet bij Mastodon staat, schuift al aan bij de enige Nederlandse act op Rock Werchter dit jaar, de ook in België mateloos populaire De Jeugd van Tegenwoordig. Dus is het eigenlijk onnodig te zeggen dat de Marquee vanaf openingsshot Watskeburt! op z’n kop staat en dat Willie Wartaal, Vieze Fur en P. Fabergé het toch goeddeels Belgische publiek zeldzaam goed weten op te ruien. Dat ook Vlaamse muzikanen Tim Vanhamel (Millionaire) en dEUS-frontman Tom Barman nota bene wat nummertjes meedoen (oa. Hollereer) en een duik in het publiek wagen, missen we helaas. Want ook voormalig zwerver en oude bluesman Seasick Steve willen we graag even aan het werk zien op het hoofdpodium. En deze bijna 70-jarige krasse knar krijgt met zijn rauwe songs, stem en driesnarige gitaar en verder slechts begeleid door een drummer met gemak het steeds voller lopende veld mee. “You thought this guitar was a piece of shit? Take a look at this one.” Een meisje uit het publiek krijgt een heuse ode op het podium en na afloop zingt iedereen The Dog House Blues mee. En de grijze Steve zelf? Die geniet net als wij zichtbaar met volle teugen.

Of The Mars Volta tijdens het eigen optreden van een uurtje net zo geniet? Het lijkt er niet op: spastische zanger Cedric Bixler-Zavala kijkt vertwijfeld naar alle Metallica-fans die al voor zijn neus staan te wachten en vraagt of er eigenlijk wel mensen voor zijn band zijn gekomen. Erg druk is het ook niet, toch gaan er vooraan flink wat handen de lucht in. De complexe, wilde progrock vol onnavolgbare drumpartijen en heftig gesoleer van gitarist Omar Rodriguez-Lopez roept blijkbaar niet alleen blinde liefde of pure haat op: binnen tien minuten komen de donkere wolken echt over het veld en volgt daar na drieënhalve dag hitte eindelijk de bevrijdende hoosbui, die de rest van het optreden zal voortduren. “Wait, we’ll piss on you some more”, voegt Bixler-Zavala er nog pesterig aan toe. Toch is dit een voor Mars Volta-begrippen flink toegankelijke set, met gefreak dat binnen de perken blijft en vrij van uitgesponnen passages van een half uur, waar natuurlijk ook geen tijd voor is. Een nummer of acht binnen een uur van de afgelopen vijf Mars Volta-platen sinds 2003, een hele nette score na afloop van dit verpletterende uurtje, dat dankzij de wolkbreuk helemaal memorabel is.

Hoe groot kan het contrast even later zijn met vederlichte kleuterhippop (dat is geen spelfout) van Black Eyed Peas, nota bene voor de derde keer op Rock Werchter? De hitsshow doet het weliswaar uitstekend bij de kiddo’s die zich tijdens The Mars Volta voorin al lieten verregenen en wel een feestje konden gebruiken. Want ja, het is feest en natuurlijk komt er een ode aan Michael Jackson voorbij (oppererwt Will.i.am werkte onlangs met hem). Maar verder is de als hiphop vermomde hitparadepop van Black Eyed Peas (Boom Boom Boom, My Humps, zwaaien met die haaaanddjeess!!) de absolute belediging voor de redenen waarom hiphop überhaupt ooit het levenslicht heeft gezien. Je zou bijna medelijden krijgen met de honderden Metallica-fans die de hele dag al vooraan staan en dit moeten doorstaan om later van dichtbij hun helden te kunnen aanschouwen. Bíjna dan hè.

Als we hierna ergens geen zin in hebben, dan is het wel de 86ste herhalingsoefening van Kaiser Chiefs. Overdaad schaadt, tijd voor een sabbatical. Gelukkig speelt Brusselse band Ghinzu in de Marquee – de Waalse dEUS worden ze ook wel genoemd -, met kakelvers topalbum Mirror Mirror op zak, en direct spat de opwinding van de door keyboards en gitaren gedreven, soms vreemde songs af. Maar oh rampspoed: na 20 mooie minuten begeeft het keyboard van frontman John Stargasm het. De band verlaat zichtbaar gefrustreerd het podium – hoe zou je zelf zijn -, en vijf roadies werken tien minuten lang koortsachtig aan de oplossing. Hoe fijn is het dan om te zien dat het publiek Ghinzu niet laat barsten en geduldig blijft wachten: de beloning in de vorm van de tweede helft van het concert is groot. “Goh, spelen we dit keer zelfs twee keer op één dag op Rock Werchter”, grapt Stargasm bij de tweede opkomst, om daarna met zijn band te slopen, met als hoogtepunt slotakkoord Kill The Surfers. Het keyboard is toch al kapot: Stargasm kan er dus gerust op en af springen. Groots. Luister allemaal Mirror Mirror en ga snel Ghinzu eens in de buurt zien.

Wie we (voorlopig?) niet meer zullen zien op een podium: Trent Reznor en zijn geesteskind Nine Inch Nails, waarmee hij de afgelopen twintig jaar meerdere malen de wereld rondtourde. Wat Reznor betreft is het toppunt bereikt en de koek voorlopig op. Deze Wave Goodbye tour had een zeer grootse moeten worden volgens de eerste verhalen, maar dat valt eigenlijk wat tegen. Een oerdegelijke, snelle, recht-toe-recht-aan set zonder noemenswaardige visuele fratsen krijgt Werchter wél voor de kiezen. Een overzicht van 20 jaar Nine Inch Nails, inclusief kneiterharde uitvoeringen van March Of The Pigs, Survivalism, Head Like A Hole, Suck, The Hand That Feeds en vele anderen, plus een Reznor die na één nummer al druipt van het zweet. Goed, strak en hard, zeker genoten en wij zien ook een geluids- of lichtman volslagen uit z’n stekker gaan in de PA-toren, maar deze show is toch net geen overdonderend en onvergételijk afscheid. En daar hadden we eerlijk gezegd wel een beetje op gerekend. Of ligt het toch ook weer aan al die Metallica-fans die al de hele dag in het voorste vak staan? “Er staan hier zeker nogal wat Metallica-fans vooraan?” snauwt Reznor na enkele nummers. “We zijn zo weg hoor, maar eerst gaan we nog even heel veel herrie maken om jullie op te naaien.” Het ‘thank you’ en ‘we appreciate it’ aan het einde klinkt stukken plichtmatiger, net als toegift Hurt.

Metallica denkt middenin de tweede jeugd nog lang niet aan afscheid nemen en staat sinds 2003 voor de vierde keer op Rock Werchter, dit keer als festivalafsluiter en met volgens de fans ouderwets goed album Death Magnetic op zak. Metallica anno 2009 is allang niet alleen meer voor stoere kerels: in de voorste vakken spotten we vroeg in de middag al complete gezinnen met jonge kinderen in stoeltjes; vader, moeder en kroost gehuld in van die lelijke Metallica-shirts. Voor safe family fun gaat de band vanaf stipt half twaalf wel verwoestend en razendsnel te keer. Daarbij valt op dat het nieuwe werk van Death Magnetic al bijna net zo enthousiast door de fans wordt onthaald als de bekende klassiekers als One, Sad But True of Seek and Destroy die verspreid door de dik twee uur durende set zitten. In 2007 was ondergetekende er niet bij, maar dit is beslist de meest vitale Rock Werchter-show geweest die hij van Metallica zag, zelfs als het je eigenlijk Siberisch koud laat, met nauwelijks lange pauze’s of intermezzo’s tussen de nummers door en wel bakken energie en solo’s die weer echt boos klinken. Al krijg je van de wat kinderlijke bindtekstjes van James Hetfield zíjn sik, op deze manier kan Metallica nog een tijdje mee.

En Rock Werchter zelf natuurlijk ook in deze vierdaagse vorm, als de affiches de komende jaren van dit niveau blijven. Goed, een magische avond zoals vorig jaar met Sigur Rós en Radiohead op de zaterdag ontbrak dit keer, maar dan nog mag het festival zich op de borst kloppen met een editie waarbij een enthousiast publiek zich zo min mogelijk uit het veld laat slaan door de hitte en waarbij de headliners stuk voor stuk niet teleurstelden, en in de beste gevallen grootse optredens neerzetten. Chapeau!

Foto’s The Mars Volta en Black Eyed Peas: Marc Gommans, met veel dank voor het mogen gebruiken van zijn foto’s, die ook hier staan.

Meer Rock Werchter-verslagen:
- Rock Werchter, donderdag: het rijdt niet!!, Oasis is beter dan wij
- Rock Werchter, vrijdag: Coldplay ondanks zwakke plekken memorabel
- Rock Werchter, zaterdag: murw geslagen door Nick Cave

Lees ook:Duizelingwekkend The Mars Volta terug in Tilburgs 013
Lees ook:Rock Werchter 2009: Nine Inch Nails, The Mars Volta, Fleet Foxes, Flaming Lips
Lees ook:Nieuw album The Mars Volta eind juni uit, vers zijproject opgericht
Lees ook:Rock Werchter 2009: Yeah Yeah Yeahs, White Lies, Regina Spektor
Lees ook:The Mars Volta geeft concert in Tilburgs 013

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!