Vanaf Vlieland, vrijdag: The Veils en Múm doen kou en regen vergeten

Uiteraard; begin september een festival op een waddeneiland organiseren, dan lóóp je een beschéíden kansje dat het al wat frisser is. En dat de herfst misschien al voorzichtig de intrede doet met behulp van een regenbuitje. Maar de barre omstandigheden waarin 4000 bezoekers van Into The Great Wide Open op Vlieland - waaronder 400 kinderen tot 12 jaar – zich op vrijdag tot in de nacht begaven, dat is toch voor begin september op z’n zachtst gezegd extreem. Tijdens de toch goed bezochte optredens van Kyteman’s Hiphop Orkest en The Veils daalden de stortregens ongenadig op de met poncho’s en regenjassen ingepakte lijven neer. ‘s Nachts was het net als dondernacht bij veel kampeerders spannend of de tentdoeken alle rukwinden en slagregens wel aan konden. Maar natuurlijk komt dat helemaal goed!

Want kijk aan: zaterdagmorgen na een uur of negen breekt de zon door en loopt iedereen apenrelaxed en glimlachend over camping Stortemelk, alsof de meteorologische hel de afgelopen 16 uur niet gewoed heeft. De zeelucht en de eilandsfeer als de ultieme gezonde tranquilizer.

Dus is het ‘s ochtends ontspannen naar de Popbingo, waarbij de hoofdprijs uiteraard een fles Beerenburg is, en wordt iedereen aangenaam wakker gezongen door twee zangeressen. Ten eerste Lea uit Nijmegen, die op gitaar en piano ingetogen nummers zingt met een wat hese stem die soms flink kan uithalen. “Hallo, ik kom jullie wakker zingen, en mezelf ook”, zegt ze tegen de volgelopen Bolder, het restaurant/café van Stortemelk. Haar debuut Can I Come By is op komst, Excelsior Recordings heeft haar getekend. In de knusse, met meeuwen behangen ‘popzaal’ van de Bolder staat de IJslandse zangeres Lay Low al voor het middaguur haar liedjes te zingen, met zo’n op de een of andere manier typisch IJslandse, meisjesachtige stem (zie ook Emiliana Torrini, later op de zaterdag te zien). Haar gitaarspel is bluesy, de zaal is doodstil en de IJslandse dame verontschuldigt zich er nota bene voor dat haar liedjes zo treurig zijn (“This song is called, what do you know, Sadness). Het geluid van smeltende harten is hoorbaar in de zaal, mede door dat IJslandse accentje. En dan moet de echte zaterdag op het moment van typen nog beginnen!

Maar viel er vrijdagavond allemaal te beleven op Vlieland, afgezien van de ene ongenadige stortbui na de andere? Ten eerste een nog wat lauwe opening met de weinig opvallende, rustige indiepop van Most Unpleasant Men uit Utrecht, van wie een melodieuzer nieuw liedje met een knappe opbouw wel opvalt en mensen doet opkijken. Tijdens het optreden is er alle tijd om rond te kijken op het knusse festivalterrein, met naast het van Lowlands en De Affaire geleende Saddlespan-podium opvallende eettentjes in brandweerwagens en bussen te zien, evenals een reuzenrad en volop terrastafels. Die op deze natte, koude avond nog niet worden gebruikt. Dat eettentje met goede tomatensoep en gluhwein (!) is zéér welkom. Verder hoort bij een eiland natuurlijk het betere zeevoedsel: er zijn mosselen en oesters verkrijgbaar.

Wildbirds and Peacedrums uit Zweden staat sowieso droog, in de zaal van de Bolder die er het meest uitziet als het welbekende dorpshuis, welbekend als u de lezer tenminste in een dorpje opgegroeid is. Voor zangeres Mariam Wallentin en drummer Andreas Werliin, een echtpaar bovendien, is de omgeving misschien even wennen. Hun ongewone combi van uitsluitend drums en exotische slaginstrumenten met krachtige zang blijft intrigerend, maar we zagen het koppel eerder dit jaar met meer pit en dyniamiek spelen op Motel Mozaïque. De alle kanten opwaaiende stem van Mariam, die soms flink de blues heeft, blijft echter een grote attractie. Wat zou zij nog kunnen in een andere, wat minder karige muzikale omlijsting?

Hetzelfde geldt voor dat ultieme Nederlandse succesverhaal van dit jaar in de vorm van Kyteman’s Hiphop Orkest. Stortregen kan minstens de helft van de 4000 bezoekers niet bij het podium verjagen, waar het meedeinen en handen in de lucht gooien is op de inmiddels al heel bekend klinkende nummers van album The Hermit Sessions, inclusief het onderhand bekende totaalspektakel op het podium. Toeters en strijkers passen net aan weerszijden van het podium, de rappers gaan er vol tegenaan, ook al hebben ze al zoveel grotere festivalmassa’s voor hun neus gehad. En Colin ‘Kyteman’ Benders zelf? Die dirigeert zijn collectief even fanatiek als altijd en veroorzaakt wederom rillingen met die trompetsolo in het instrumentale slotstuk Sorry. Dat kwam echt niet door die hoosbui op dat moment.

De regen jaagt alles en iedereen de krappe ingang van de Bolder in, waar het daarom dringen is voor Diego’s Umbrella, Amerikanen die zich wagen aan een exotische cocktail van Spaanse volksmuziek, feestelijke latin, zweetende gypsyklanken en een vleugje ska. Deze goede, strakke muzikanten hadden ook zonder de nattigheid van buiten de zaal vol gelokt.

Toch wagen we ons weer buiten, want The Veils op Vlieland, dat is niet te missen. Ondanks het snertweer en de kou zagen we de van oorsprong Nieuw-Zeelandse frontman Finn Andrews zelden zo vrolijk en breeduit lachend op het podium staan. Opvallend genoeg speelt de viermansgroep weinig van nieuwe plaat Sun Gangs, wel komt er veel van voorganger Nux Vomica voorbij. Daarvan is het speelse Advice For Young Mother’s To Be zeer geschikt voor de paar honderd moeders op het festival. Het wél nieuwe, warme Sit Down By The Fire doet bij iedereen spontaan de kou vergeten en er kan zelfs een verzoekje vanaf: Finn speelt alleen The Tide That Left And Never Came Back, waarna hij ons prijst dat we zo in de regen blijven staan. Hel en verdoemenis-momenten passend bij het weer zijn er ook. De frontman met aan het hoofd vastgeniette hoed ragt verbeten op zijn gitaar in Jesus For The Jugular, tot slot haalt de band hard uit het met Nick Caviaanse epos Larkspur. Indrukwekkend slot, zelden zagen we The Veils in zo’n goede doen.

Het contrast met de line-up op het hoofdpodium buiten en de Bolder binnen is intussen groot. Als alle kleine kinders naar bed zijn, is de kust veilig voor de Texaanse rauwdauwers van The Riverboat Gamblers, die de zaal teisteren met behoorlijk vuige, soms lekker vies uithalende, maar ook melodieuze punkrock. Superdegelijk, goed hard, energiek: geen buitengewoon optreden en na een half uurtje weet maar wel precies wat op dit moment is in de over het algemeen ‘nettere’ line-up van Into The Great Wide Open.

Dus wordt het contrast met het lieflijke Múm uit IJsland op het podium buiten alleen maar groter. Ondanks een wat tegenvallende nieuwe plaat die Sing Along To Songs You Don’t Know heet, zetten de IJslanders met twee lieflijke zangeressen op kop een werkelijk mooi en verwarmend optreden neer. En het is nog droog ook: de heldere maan laat zich boven het podium zien voor een heus snuifje magie (foto boven). De eerste helft speelt Múm vooral langzamere stukken voor ons met mooie melodieën en blazerspartijen, heel fijn onder het genot van een gluhwein of twee. Het einde wordt uitbundiger en feestelijker, met koddige dansjes op een discobeat door de breeduit lachende dames en feestelijke rolfluitjes. Een van de zangeressen blijkt jarig en krijgt een hartelijk ‘lang zal ze leven’ van het publiek. Werkelijk de juiste gelukkig makende band op het juiste moment en locatie.

In een héél andere categorie geldt intussen hetzelfde voor Amerika’s ultieme rockabilly ‘n punkband Th’Legendary Shack*Shakers, die de meeuwen bijna van het Bolder-plafond spelen. Het gerag op drums, gitaar en staande bas is imponerend, frontman J.D. Wilkes’ gepomp op zijn mondharmonica nog meer, afgewisseld met maniakale zang terwijl hij nooit stil staat en zijn publiek constant uitdaagt. Passende muziek bij de zaal die inmiddels al heel lekker naar verschraald bier ruikt. Een moddervet feest aan het einde van de eerste Into The Great Wide Open-dag vol kou en nattigheid, dat was precies wat we nodig hadden.

Geen bezoek aan dj. St. Paul in dorpsdancing De Oude Stoep dit keer. Anders hadden we Lea en Lay Low vast niet gehaald. Tijd om verder te gaan met op zaterdag en zondag nog ondermeer Loney Dear, Johan, Art Brut, Alela Diane, Lucky Fonz III, Emiliana Torrini, Lykke Li en vele anderen.

De rest van het festival volgen met behulp van foto’s, Twitter-berichten en meer? Als den donder naar de Into The Great Wide Open live-mashup! Als je er was, hoe was jouw weekend? Deel het met ons in de comments hieronder.

Zie ook:
- Into The Great Wide Open, de zondag: tussen kunst en intieme pracht
- Into The Great Wide Open, de zaterdag: Emiliana Torrini ‘wint’ van Lykke Li
- ‘I survived Into The Great Wide Open 2009!’

Lees ook:Nooit van Gehoord? ITGWO 2010 – Caitlin Rose
Lees ook:Foto’s: terugverlangen naar Into The Great Wide Open
Lees ook:Alt.Blog op Vlie: Into The Great Wide Open is begonnen!
Lees ook:Extra kaartjes Into The Great Wide Open, tijdschema’s online!
Lees ook:Into The Great Wide Open in een halve dag uitverkocht