London Calling, zaterdag: Wilde beesten maken de avond

Leuk en aardig, muziek en literatuur naast elkaar op het Haagse Crossing Border in hetzelfde weekend, maar in Paradiso te Amsterdam houdt London Calling voor het tweede keer dit jaar huis. Op de eerste avond speelde volgens de verhalen A Place To Bury Strangers de grote zaal tenminste half leeg en bouwde Esser een aardig middernachtelijk feestje. Zaterdag tegen zeven uur begint een tweede lange avond; de kleine zaal is al behoorlijk gevuld bij de opener van deze dag: Four Dead In Ohio. Bepaald niet onterecht dat deze band hier staat. FDIO is de reïncarnatie van The Verve: uitgesponnen nummers, een groots geluid, psychedelisch. Compleet met mooie bijpassende visuals en een slimme, donkere lichtshow is dit een band die snapt hoe het werkt.

De liedjes missen soms een eigen smoel en zijn weinig divers, maar de show staat als een huis. Zeker in thuisland Engeland moet een band als deze massa’s kunnen aanspreken. Of Nederland klaar is voor de nieuwe Oasis of de nieuwe Verve is lastig te voorspellen, op basis van deze show verdienen ze zeker een nieuwe uitnodiging. Zaaltje groter, een langere set en iets meer afwisseling.

Vervolgens wandelt er een blonde suikerspinpruik (type: Amy Winehouse) het podium op. Daaronder bevindt zich een muisje genaamd Beth Jeans Houghton. Volgens de geruchten hebben we hier te maken met een van de muzikale beloften voor 2010, op basis van deze show lijkt dat wat overdreven. Houghton neigt naar een soort folkpop, die we kennen van bijvoorbeeld een Laura Marling. Maar waar Marling een aantal sublieme melodieën heeft, is bij Houghton nog weinig bijzonders te horen. De stem is in orde, de band goed genoeg en de pruik zou het af moeten maken en toch is het ‘m net niet. Wat onbeholpen, flauwe bindteksten en te veel inwisselbare liedjes. Er zit ongetwijfeld nog rek in, maar de eerste kennismaking smaakt nog niet naar meer.

Opener in de grote zaal is The Boxer Rebellion, zo’n band waarvan je toch zweert dat je die naam ooit eerder gehoord hebt. Vier jaar geleden stond het kwartet ook al op London Calling, tot een echte doorbraak is het nooit gekomen. En dat terwijl ze zich op jongste album Union heel sterk beroepen op een hitgevoelig recept: gooi Editors, Snow Patrol, Coldplay en The Killers in een blender en je hebt een verse shake Boxer Rebellion. Waar het mis gaat? De podiumuitstraling. Bassist en gitarist zijn muurbloempjes die de zaal niet in durven kijken, zanger Nathan Nicholson hupt wat rond als een duf konijntje, nergens wordt het echt spannend. Zeker de helft van de set zit vol met potentiële hitsongs, het doet echter pijn aan de ogen om de band erachter bezig te zien. Het voordeel van de twijfel dan maar, al is het omdat de band bezig is met een comeback na een vervelende periode.

In de kleine zaal dan Kid Harpoon. Kid Harpoon = Tom Hull = man met gitaar. En hoeveel hebben we er daar nog niet van? Hij doet het leuk bij de voorste rijen, maar echt veel mensen zullen hier niet geraakt worden. Dan de vreemde eend in de London Calling-bijt. Waar volgens de verhalen vrijdagavond al het atypische A Place To Bury Strangers het absolute hoogtepunt was, is die plek vanavond vergeven aan Wild Beasts (archieffoto). Met het tweede album Two Dancers heeft de artrock-formatie een sprongetje gemaakt en vanavond wordt duidelijk waarom. Een loepzuiver optreden en een doos vol briljante liedjes maakt het tot het met afstand beste optreden van de avond. De afwisseling tussen zangers Hayden Thorpe en Tom Fleming is welkom. Want hoe bijzonder de stem van Thorpe ook is, het kan wel op je zenuwen gaan werken. Niet vanavond, alles klopt. Bijzondere ritmes, heerlijk originele drum- en gitaargeluiden en twee zangers met fenomenale stemmen. Volgende week nog te zien op het Utrechtse Le Guess Who?, een aanrader derhalve.

Hoe groot is het contrast met Bombay Bicycle Club, een band die juist lijkt te zijn opgericht voor een festival als London Calling. De nieuwe Arctic Monkeys, zo gonst al door de zaal. Dat stopt snel als het viertal aftrapt en werkelijk alles mis gaat wat maar mis kan gaan. Wat geluidsproblemen tijdens het openingsnummer? Vooruit, kan gebeuren. Maar de vier minuten die Jack Steadman, Jamie MacColl, Suren De Saram en Ed Nash meemaken bij het openingsnummer gun je niemand. Gênant, beschaamd en lichtelijk lachwekkend grijnzen ze zich door de eerste paar nummers heen, om vervolgens aan een inhaalrace te beginnen. Single Always Like This kan zo door 3FM worden opgepikt, subliem popliedje. In de blessuretijd slepen ze dan toch een puntje binnen, mede dankzij een stage-invasion en het meer dan gewillige LC-publiek, dat blijkbaar ook zo’n slecht optreden slikt. Debuut I Had The Blues But I Shook Them Loose is in z’n genre erg aardig, maar live moet het echt beter, jongens. Blijven oefenen.

Voor en na Bombay Bicycle Club spelen Violens (uit Brooklyn, New York, en dus hot) en Grammatics (uit Leeds, en dus Blur). Goede optredens, maar het ontbreekt aan vuurwerk, aan originaliteit, aan diversiteit. Violens hangt in tussen de hippe Brooklynse sound en de meer Engelse poprock en daardoor wordt nooit echt duidelijk wat de band wilt. Grammatics schrijft op haar MySpace: Melodramatic Popular Song. Prima omschrijving, niks meer aan doen.

De hoofdact van deze London Calling is Jack Peñate, die eerder dit jaar kwam met ‘de moeilijke tweede plaat’ Everything Is New, die zeer dansbaar en hitgevoelig is uitgepakt. Een succesvolle show op Lowlands en een gedegen live reputatie zorgen voor een bomvolle zaal. Vanaf opener Spit At Stars is het raak, deze band weet hoe ze een avond moeten afsluiten. Jack Peñate is de enige act die op eigen kracht een zaal als Paradiso zou weten te vullen en deze tot de nok toe gek kan maken. Dat gebeurt dan ook moeiteloos. Genoeg goede liedjes, genoeg kekke dansjes, prima show. De volle zaal danst terecht vrolijk mee, zelfs de grootste zuurpruim moet toegeven dat dit gewoon erg goed is.

London Calling blijft beslist een fijn festival om bandjes te ontdekken, al lijkt het wel steeds moeilijker om de krenten uit de pap te vissen. Het zegt genoeg dat de hoogtepunten komen van bands die eerder te gast waren of die eerder passen op een festival als Le Guess Who? (daar staat Wild Beasts volgende week dan weer) en niet van London Calling-acts als Bombay Bicycle Club of Grammatics. De nieuwe Arctic Monkeys of Franz Ferdinand zal niet gespeeld hebben dit weekend, althans niet deze zaterdag. Twee weken geleden bewezen de poolaapjes in de HMH heel overtuigend dat een goede show valt of staat met de liedjes en niet met gekke dansjes, mooie pakjes en een stage-invasion. Goede liedjes waren er simpelweg te weinig vanavond, op een paar uitzonderingen na. De branie, rock ’n roll en jonge hondenmentaliteit was vooral te vinden bij het gretige London Calling-publiek en niet bij de acts die het festival zouden moeten maken. Overigens opvallend hoe veel oudjes er ook rondliepen deze keer, tussen de 16-jarige indiekids. Dat waren zeker niet allemaal papa’s en mama’s.

Afrondend: Four Dead In Ohio volgende keer in de grote zaal, Wild Beasts is vooral live een grote aanwinst, Bombay Bicycle Club terug naar de oefenruimte en Jack Peñate is klaar voor het grote publiek.

Lees ook:De laatste loodjes voor London Calling
Lees ook:London Calling duurt voor het eerst drie dagen
Lees ook:Alternative Blog op London Calling: bekijk het tijdschema
Lees ook:Tijdschema: drie dagen London Calling van uur tot uur
Lees ook:London Calling 2009/II: Jack Penate, Esser, Wild Beasts

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!