Bazar Curieux-verslag: alleen Monotonix-gekte vangt aandacht publiek echt

Tien jaar terug alweer bedacht het team achter Motel Mozaïque dat Rotterdam ook nog wel een winters mini-festival kon gebruiken met voornamelijk spannende nieuwe acts en enkele opvallende, bekendere namen. Op den Sinterklaasavond van dit jaar was het tijd voor de tiende editie van dit tot Bazar Curieux gedoopte festival gedoopte.

Wordt ‘moederevenement’ Motel Mozaique al wat jaartjes gehouden in de schouwburg en de bekende popzalen, voor Bazar Curieux wordt tegenwoordig uitgeweken naar het Rotterdamse havengebied: de bands treden op in de kale, industriële en op een heel eigen manier sfeervolle omgeving van de Maassilo, waar dit keer zo’n duizend man op afkwamen.

Om de muziek vanaf de entree te vinden, volg je het gedreun in de verte: in de zogeheten middenzaal staat A Mountain Of One uit Londen al te spelen, een band met oerdegelijk gespeelde, verzorgde popliedjes voorzien van een flinke dosis drama in Coldplay- of Elbowstijl. Op wat aardig klinkende piano-melodieën in de muziek na schittert een waarlijk beklijvend liedje echter door afwezigheid. Daarbij hoe de vijf jongens er eigenlijk uit zagen, is de volgende morgen lastig voor de geest te halen. En dat ligt heust niet aan die paar biertjes later op de avond.

De zaal loopt bovendien vroegtijdig leeg, omdat een van de bekendere namen op het punt van beginnen staat: het IJslandse Múm (fotootje boven). Het zit de jongens en meisjes vanavond echter niet mee. Het ‘grote’ podium grenst me de achterkant aan de kleinere buhne, zodat de band zich gedwongen voelt pas te beginnen met de soms fluisterzachte sprookjesmuziek als de dertien-in-dozijn-pop achter hen klaar is. Het lustig doorkwebbelende publiek blijkt bovendien niet voor de IJslanders gekomen, de applausjes na de fraaie samensmeltingen van gitaren, belletjes, viool en blazers met warme melodieën blijven zeer bescheiden. Misschien is zo’n ‘harde’ industriële omgeving als de Maassilo ook niet geschikt voor dit soort muziek. Als achter hen dan weer op tijd Neon Indian begint, is de groep er klaar mee.”We wilden nog een liedje doen, maar dat gaat nu niet meer”, verontschuldigen ze zich. Gemiste kans, we teren gelukkig nog op het prachtige nachtelijke optreden op Vlieland van begin september, met de volle maan boven het ppdium, waar Múm wel wist te schitteren.

Neon Indian volgt dus, een van de recente Pitchfork-hypejes dankzij aangename electro ’n filterdiscoplaat Physic Chasms, muziek uit het brein van producer Alan Palomo uit Austin, Texas. Live is Neon Indian weldegelijk een band, waarbij de liedjeskant meer wordt benadrukt zonder dat het ten koste gaat van de dansbaarheid. Zowel album als dit Whitest Boy Alive-achtige optreden zijn echter nog niet bijzonder indrukwekkend: ruimte om te groeien is er echter nog genoeg. Voorin wordt al voorzichtig gedanst.

Even later blijkt niet alleen Múm last te hebben van enkele honderden kletskousen in het publiek, ook Portishead-brein Geoff Barrow’s nieuwe project Beak> heeft er zichtbaar last van. Toegegeven, het is niet de makkelijkste muziek van de avond en de podiumact van Barrow op drums en de andere bandleden Billy en Matt is vrij statisch, met witte lampen op de achtergrond heel fel aan, recht in het gezicht van het publiek. Niet alle vormexperimenten met krautrockachtige, instrumentale jams op de plaat van Beak> zijn even geslaagd of spannend, maar het trio vist voor dit eerste officiële live-optreden wel de betere stukken eruit, inclusief de snellere grooves van I Know of Iron Acton. De steviger uitbarstingen van drums en gitaren zijn live bovendien een stuk harder.

Dat weerhoudt het merendeel van de zaal er niet van om juist harder door te lullen. Barrow’s geduld lijkt halverwege even op als hij met de handen een kwebbelende bek richting publiek imiteert en vraagt of het wel een beetje boeiend vinden. Toch wordt het optreden sterk afgemaakt, al dan niet met frisse tegenzin, met het mooie postrockerige Battery Point als slotakkoord. Geen rock ’n roll-show, beloofde Barrow ons in een interview; hij heeft beslist woord gehouden. Of Beak> ook deze aandacht plus een tour zou krijgen zonder zijn persoontje, is de vraag. Maar voor dit moment was het behoorlijk meeslepend en bij vlagen erg goed.

Voor de toegankelijker redding met liedjes is in de andere zaal Royal Bangs uit Knoxville, Tennessee, dat voor het eerst in Europa tourt met leuk tweede album Let It Beep op zak. Die plaat en het optreden bevatten zowel rauwere rock ’n roll-momenten als LCD Soundsystem-achtige dansbaarheid. My Car Is Haunted lijkt een instant hit en dankzij fanatiek, intens spel van vijf jongens die er op het podium voor gáán, mag Royal Bangs vooralsnog de ontdekking van de avond heten.

Een minder verrassende ontdekking die hierop volgt: net als zijn solodebuut Phrazes For The Young houdt ook een solo-optreden van The Strokes-zanger Julian Casablancas op z’n zachtst gezegd niet over. Dat is in de eerste plaats te wijten aan een barslecht gemixed en veel te hard afgesteld geluid. De zichtbaar uit de tenen komende uithalen van meneer Casablancas in z’n leren jackie zijn de eerste helft amper tot niet te horen. Tuurlijk heeft de nasale zanger een clubje strak spelende muzikanten als begeleiding om zich heen verzameld, maar wat moet je daarmee als de liedjes zelf veel te middelmatig en nauwelijks opwindend zijn, en daarbij veel te lang dooretteren? En alleen maar twee drummers meenemen omdat het er cool uit ziet – het voegt geen bal toe bij deze show – is belachelijk. Vonden Casablancas en band het zelf leuk? Na veertig minuutjes zonder enige vorm van nuance doorblazen is het optreden voorbij. Snel weer aan de slag met The Strokes, Julian: misschien levert dat nog wél iets interessants op.

En kijk dan meteen even bij het Israëlische Monotonix hoe je met veel simpeler middelen wel complete gekte kunt creëren. De live-reputatie van deze rucksichtlose mafkezen is hen vooruitgesneld, onder meer na een optreden in de Utrechtse Ekko vorig jaar – daar ging het er nog wat krankzinniger aan toe trouwens -. De minimale drumkit en gitaar staan in het midden van de zaal op de grond; de massa heeft zich er al omheen verzameld. Klaar voor een rock ’n roll-chaos zoals de Maassilo die nog nooit van binnen heeft gezien. Harde, elementaire garage met seventies rockriffs is de voedingsbodem voor een uitzinnige act, waarbij zanger Ami Shalev met zijn lange zwarte haar en snor, slechts gehuld in een rood boxertje constant zijn publiek uitdaagt en op alles klimt wat hij tegenkomt: of het losstaande banken in de Silo of toeschouwers voor een mislukte crowdsurf zijn.

Honderden al dan niet nieuwe fans staan na drie nummers te hossen, op gegeven moment met de Shalev op een drumkruk in de lucht getiteld, waarna drummer en zanger zich voor ieder nummer door de hele zaal verplaatsen, tot aan de hoger gelegen voedselstand aan toe. Gejuich klinkt als die eenmaal veroverd is. Kansloos: een security-mannetje dat Shalev vraagt of hij alstublieft niet op een zitje wil klimmen. Die negeert hem en dondert tien seconden later van een kleine twee meter hoogte naar beneden. Doorzingend. Ongekend spektakel dus en een hit voor al uw festivals, dit Monotonix. Eén maar: geen enkel liedje of ook maar een gitaarriff onthouden: als het om oerriffs en betere liedjes gaat, hebben de landgenoten van TV Buddha’s bijvoorbeeld het beter voor elkaar.

Major Lazer Soundsystem gaat dit keer niet samen met normaal thuiskomen voor de niet-Rotterdammer. Met een nagrijns dankzij Monotonix laat ik de Maassilo achter me met gemengde gevoelens. Een publiek komt duidelijk niet voor grotere namen, maar zag Bazar Curieux vooral als gelegenheid om eens lekker bij te praten of de week door te nemen. Vonden zij de muziek niet boeiend of te moeilijk – Beak> was toch sterk, Múm bij vlagen ook – of viel het hen allemaal tegen? Van allebei een beetje misschien, met alleen Monotonix als écht verbijsterende band van de avond. Maar dan op spektakelgebied, niet zozeer vanwege zoiets als verbluffende of verrassende muziek.

Lees ook:Prijsvraag: win 2 x 2 kaarten voor Bazar Curieux
Lees ook:Portishead-brein’s zijproject Beak> naar Bazar Curieux 2009
Lees ook:Bazar Curieux gaat dit jaar niet door
Lees ook:Brekend: Eindelijk breekt de Monotonix-zanger zijn been
Lees ook:Julian Casablancas ook op Bazar Curieux, Paradiso-show verplaatst

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!