Lowlands lanceert kaartverkoop; Florence lanceert Llaunch

Voor het eerst is niet een evenementenweide bij Biddinghuizen het speelterrein van de Lowlands-organisatie. Projecties van visuals in de welbekende Lowlands-huisstijl worden zaterdagavond 20 februari levensgroot vertoond op de gevel van het Haagse Paard van Troje. Hier begint deze avond precies een half jaar voor Lowlands 2010 (20, 21 en 22 aug.) de voorverkoop voor het festival, begeleidt door een feestje met enkele bands, schrijvers en wat comedy dat Llaunch is genoemd. Met Lowlands-ingrediënten voor het eerst in een poppodium, waaronder een heus stoffen polsbandje, beugelbar, slimme visuals op de balkons van de zaal en het Paardcafé dat is omgetoverd tot een theatertje voor schrijvers en wat comedy. En er is uiteraard een superster in wording als ‘headliner’: haar naam luidt Florence Welch.

Al dan niet spontane gekkigheid vanuit het niets hoort ook bij Lowlands: dus staan bij de entree twee paljassen de bezoekers met pinda’s te bestrooien (het waren toch pinda’s hè?), terwijl uit hun brakke cassetterecorder Bro Hymn van Pennywise klinkt. Selah Sue wordt helaas gemist, niet door trein- maar door restaurantvertraging, maar gelukkig is het in de kleine zaal meteen goed toeven bij Tim Knol en zijn ervaren muzikanten als begeleiding. Ontspannen en hecht spelen ze met zijn vijven de liedjes van Knol’s opmerkelijk rijke debuutalbum, dat vorige maand uitkwam. Dat het geheel weliswaar nog niet compleet dwingend of meeslepend overkomt, merk je wel aan het nog niet erg geboeide, rustig voortbabbelende publiek in de zaal. Jammer, maar die topplaat is er al: ook live komt Tim Knol tot de grotere, stillere zalen. Geen twijfel mogelijk.

Dat niveau heeft pittig jongen-meisjeduo Blood Red Shoes uit het Engelse Brighton al bereikt: in de grote zaal van het Paard is er vlak voor hun optreden nauwelijks doorkomen aan. En dan staat er buiten in de foyer nog een flinke rij voor het verkooppunt van de eerste Lowlands-kaartjes – de eerste koper kreeg taart -; op de Llaunch moeten er in ieder geval honderden verkocht zijn. Maar terug naar drummer Steven Ansell en gitariste Laura-Mary Carter dus: aan hen kun je het optrekken van een ontzagwekkende geluidsmuur met slechts een grommende gitaar en denderende drums wel overlaten.

Deze week komt nieuwe plaat Fire Like This uit: een minder gejaagd album en eerder een echte midtempo rockplaat. De twee vervreemden hun publiek niet van zich: slim worden nieuwe nummers als Light It Up en het trage, heavy Colours Fade, afgewisseld met de bekende krakers van debuut Box Of Secrets (I Wish I Was Someone Better, It’s Getting Boring By The Sea). De samenzang is flink verbeterd; verder is het vertrouwd hard, strak, goed en zoals gewoonlijk ook koel en afstandelijk, wat zeker die verlegen Laura-Mary Carter voor de heren in de zaal tot een mooi mysterie maakt. Hoewel, niet voor iedereen: ondanks een sterk optreden is de publieksreactie toch wat tam. De zangeres mag zelf niet de meest uitbundige podiumpersoonlijkheid zijn, maar vraagt voor de zekerheid toch maar even of mensen het wel leuk vinden, of dat we straks naar een ‘fuckin’ funeral’ moeten. Geen zorgen: bij de eigen clubtournee in maart kolken die zalen vast weer wat harder.

Llaunch is een goeddeels Brits feestje: geen hippe Amerikaanse bands helaas. Wel een nieuw Engels bandje in de kleine zaal dat zich Chapel Club noemt en uitblinkt in…eh… niets eigenlijk. Het vijftal met een uitstraling van een berg suikerbieten speelt van die onderhand te vaak gehoorde eighties new wave-rock met een vleugje shoegaze-gitaartjes, ergens tussen Glasvegas en White Lies in. Maar liedjes beklijven niet en de monotoon, vals zingende frontman irriteert al snel mateloos. Dank u, maar aan één White Lies heeft de wereld meer dan genoeg. Dat vindt blijkbaar ook een rap leeglopende zaal.

Florence Llaunch Er moet immers ook een goede plek verovert worden voor het optreden van Florence and the Machine. Al snel is duidelijk dat Llaunch zeker een deel van een Lowlands-publiek heeft getrokken, maar reken maar dat veel mensen ook enkel voor Florence Welch en haar vijf begeleiders zijn gekomen. Dat verklaart ook de mattere stemming bij Blood Red Shoes, en tegelijkertijd het gejuich dat al opstijgt minuten voor Florence’s opkomst. Eerst is daar de vijfkoppige band in stemmig zwart zelf – dit keer geen tien harpen -, daarna de zangeres. Niet in een gewaagde outfit dit keer, maar een bijna slonzige jurk van zolder als een badjas, waar de zangeres wel vrijlijk mee in het rond kan springen. Slechts een keer hoeft ze een uithaal te geven met die ongelooflijke stem in setopener My Boy Builds Coffins, en de hele zaal is acuut verkocht.

Wat volgt is niets minder dan een nagenoeg perfect in elkaar stekende show, met een uitgekiende set als basis en verder Florence zelf die met haar geweldige stem op orkaankracht, wilde capriolen, theatrale gebaren en een charisma waar je u tegen zegt continu alle aandacht opeist. Dit is een superster in wording waar je een heel optreden lang je ogen niet vanaf wilt houden, of je nu man of vrouw bent. Hooguit het rommelige Kiss With A Fist aan het begin past intussen allang niet meer bij Florence’s huidige popsongs vol bombast van propvol debuut Lungs; die moet ze misschien eens van de setlist kegelen. Leukigheidje: de ventilator voor mevrouw Welsh’ wapperende rode haren was vergeten en wordt tijdens het optreden inderhaast nog even neergezet.

Na de albumtracks volgen aan het einde heel uitgekiend de hits Lungs: Dog Days Are Over (de hele zaal springt op commando), The Source-cover You’ve Got The Love en Rabbit Heart. Iedereen is dan allang omver geblazen: je kunt hooguit stellen dat dit optreden net als Lungs zelf wel erg vol geprakt is met groots drama en bombast. Dat kan gaan vermoeien, maar toch: dit is helemaal af, dat was het eigenlijk al goeddeels op het Charlie-podium op de afgelopen Lowlands.

Florence and the Machine doen maandag nog een keertje een uitverkocht Paradiso, en zijn daarna klaar voor de bierhallen en Alpha-tenten van deze wereld. Alleen al dat ze eigenhandig een voorverkoopfeestje genaamd Llaunch zélf met gemak heeft gelanceerd, is daar voldoende bewijs voor.

Lees ook:Florence and the Machine in februari voor concert naar Paradiso
Lees ook:Video: Blood Red Shoes crowdsurft rondje Paradiso
Lees ook:Lowlands houdt Llaunch-feestje met Florence and the Machine
Lees ook:Lowlands-voorverkoop komend weekend van start
Lees ook:Video: Florence, Dizzee Rascal en tien harpen op Brit Awards