De Affaire, dag 2: van schone onthaasting naar woest HEALTH

Op de tweede festivaldag van De Affaire in Nijmegen wordt er stevig uitgepakt: het is immers zondag, wat een prima reden vormt om niet pas in de avonduren, maar al vroeg in de middag te beginnen met enkele rustgevende optredens. Zo is daar als opener het Belgische Isbells, de afgelopen maanden al vaker gezien op de Nederlandse podia en nu ook op het podium van De Affaire weer bijzonder mooi. Het is knap hoe de zeer geconcentreerd spelende band onder leiding van Gaëtan Vandewoude zo’n vol en behaaglijk warm geluid vol details weet te produceren. Dit terwijl het al goed talrijk aanwezige publiek zich de gelaagde folkliedjes met mooie samenzang goed laat smaken, gezeten in het gras. Het publiek toespreken gaat op een sympathieke, doch nog een beetje op een knullige manier, (“Vorige week begon het tijdens ons optreden opeens te regenen, liep iedereen weg. Gelukkig is het hier mooi weer”), maar ook dat heeft z’n charme: het is zo moeilijk om niet te vallen voor Isbells.

De pure schoonheid houdt voorlopig niet op dankzij Utrechtse band I Am Oak, dat uitzonderlijk fraai op zijn plaats is in de ruïne van De Valkhof (foto rechtsboven). De verstilde, melancholische folkliedjes met gitaar, banjo, spaarzaam gebruik van drums en prachtige drie- tot vierstemmige samenzang gaan richting Bon Iver en Sufjan Stevens en komen live in deze setting minstens zo mooi uit de verf als op debuutalbum On Claws, dat onlangs verscheen. Zeker als de koorzang van de vijfmansband aanzwelt in een van de mooiste liedjes, Don’t I Know Enough, wordt het even koud in het park. Als de muzikanten in de finale de verstildheid nog even inruilen voor intensere, bezeten schreeuwzang, is iedereen rond de Valkhof ruïne definitief om. Die constant blaffende hond op de achtergrond kon de concentratie gelukkig niet verstoren. Naar verluidt verkochten de stapels CD’s en lp’s die I Am Oak bij zich had kort na het optreden binnen de kortste keren uit. Fijn dat veel mensen blijkbaar instant geraakt zijn door I Am Oak.

Verwarrende band, het gezelschap dat zich The Middle East noemt en vervolgens op het hoofdpodium mag spelen. Ondanks de bandnaam hebben we hier te maken met Australiërs, die dan weer op Amerikaanse leest geschoeide folk- en countrymuziek maken. Dat begint verdraaid leuk met een opgewekte country ’n westernstamper die het onderhand volledig onthaaste publiek ferm wakker schudt. Helaas stort het kaartenhuis al snel in elkaar, als de band een boel spanningsloze, zeer gezapige liedjes achter elkaar speelt, zonder duidelijke richting of bezieling. Waarlijk prachtige afsluiter Blood (hoor dat eens op MySpace) maakt plotsklaps het een en ander goed met een pakkende meefluit-finale, maar slothalte Nijmegen was voor The Middle East zeker geen groots einde van een vijf maanden durende tour. Best zonde.

Tegen de avond is het dan eindelijk tijd voor meer energie van het springerige soort. Nadat jonge Nijmeegse band The Cohens aardig wat kijkers heeft getrokken met nog wat rammelende, maar niet onaardige garagerock, neemt gitaarband Tokyo Police Club uit Canada neemt bezit van het podium, met een kakelvers album genaamd Champ op zak. Vlotte liedjes, hoewel juist de nieuwe nummers wat minder gejaagd zijn, de nodige catchy hooks en aanstekelijk gespeeld, maar aan één ding is toch gebrek: een rijtje ware hits waardoor zo’n optreden meer zou beklijven. Nu blijft oudje Your English Is Good nog steeds het best hangen. Leuke band, maar niets meer dan dat.

De verrassing van de dag luistert vervolgens naar de naam Ben Howard, waarvan ikzelf en een handje vol anderen bovendien het genoegen hadden om hem onversterkt te horen zingen in de St. Nicolaaskapel in het park (foto links). Zodra deze kleine Engelsman uit Devon zijn mond opendoet, schiet een naam onverbiddelijk te binnen: Damien Rice. Howard beschikt over een soortgelijke, intense stem met hier en daar een rasp, waarmee hij fluisterzacht zingend alle aandacht opeist, maar evengoed stevig kan uithalen. Dit terwijl zijn akoestische gitaar net zo makkelijk fungeert als een wonderlijk bespeeld percussie-instrument. Minstens een hand vol zeer fraaie nummers heeft Howard ook al te bieden, te vinden op de EP These Waters. We noteren onder meer These Wolves, waarop de respons al heel groot is. Intussen wordt hij vergezeld door een celliste en achtergrondzangeres, die heel belangrijk is voor het totaalgeluid.

Een gevoelige stem met akoestische gitaar op het podium? Ja hoor, tientallen jongedames snellen opeens richting podium na aanvang van het optreden… Move over, Damien Rice: Ben Howard zou binnen korte tijd wel eens een hele grote meneer kunnen worden. Nadat hij begin dit jaar al op Eurosonic in Groningen te zien was, heeft hij in Nijmegen heeft alvast gezorgd voor de nodige kippenvelmomenten. Dat is begin september op Into The Great Wide Open vast niet anders.

Altijd een trommelvlies splijtend genoegen om weer tegen te komen, waar dan ook: HEALTH. De noise-electro-disco-punkband uit Los Angeles laat echter kort voor het optreden via Twitter al wel weten licht de pest in te hebben. Op de Affaire mag het niet te hard en er is geluidsbegrenzing: “Decibel restrictions make baby Jesus cry. Why you would ask a noise band to be quiet?” Het inderdaad flink lagere volume dan gewoonlijk bij een HEALTH-show weerhoudt de band er gelukkig niet van om heftig hakkend, maaiend en klapwiekend aan het optreden te beginnen, met enkele onnavolgbare korte knallers vol tempowisselingen en halsbrekende breaks van het debuut. Gaandeweg sluipen er dankzij het wat gestroomlijnder materiaal van tweede album Get Color echter ook wat subtiliteiten in de muziek, tot aan een nieuw, zowaar melodieus liedje aan toe. Zo grijpt de band misschien ook de aandacht van hen die schrokken van de bakken lawaai en zo dachten dat HEALTH echt niets voor hen zou zijn. Het volume mag dan dit keer (iets te) genadig zijn geweest – de gitaren waren soms nauwelijks te horen op tien meter afstand: HEALTH overdondert nog steeds met weer een andere set en laat intussen horen nog volop in ontwikkeling te zijn, met als belangrijkste bewijs de bijna r ’n b-achtige slottrack USA Boys.

Nog heel even de voeten van de ruïnevloer dan, met de shoegazende synthpop van New Yorks duo The Hundreds In The Hands. Hoewel er enkele hits in spe te horen zijn en het prima dansen is, blijft het wel makkelijk te vergeten hap-slik-weg-pop. Op het podium valt er vanwege een nogal statische act bovendien niet veel te beleven, ondanks de zweverige gitaarpartijen van Jason Friedman en de knappe verschijning van toetseniste en niet onaardige zangeres Eleanore Everdell. Best een fijne eerste kennismaking, al kan er aan de live-act nog worden gewerkt. Een volwaardig debuut is op komst.

Dat ik vervolgens de flamboyante rock ’n rollshow van King Kahn & The Shrines en een naar verluidt spectaculair goede Mayor Hawthorne heb moeten missen (arch!) ten gunste van een voorspoedige terugreis, mag gerust een doodzonde heten. En dan schoot ook nog eens een overtochtje per pont naar Habana aan de andere kant van de Waal erbij in.

Helaas, maar het maakt deze twee dagen De Affaire in Nijmegen er niks minder geslaagd om. Aan alle Nijmegenaren en andere locals uit de buurt nog een heel plezierige week toegewenst, met onder meer Monotonix, Fucked Up, The Heavy, Toro Y Moi, Holly Miranda, The Morning Benders, Dum Dum Girls, Shearwater, Beans & Fatback, Woost, Daily Bread en een nog geheime (of toch niet?) verrassingsact op de donderdagavond. Wellicht tot volgend jaar.

Zie ook:
- De Affaire, dag 1: Indie-enclave buiten het Nijmeegs feestgedruis

Lees ook:De Staat verrassingsact op de Affaire-donderdag
Lees ook:De Affaire, dag 1: Indie-enclave buiten het Nijmeegs feestgedruis
Lees ook:De Affaire 2010: Los Campesinos!, Shearwater, Fucked Up
Lees ook:Juli-festivals Metropolis en De Affaire komen met meer namen
Lees ook:De Affaire 2009: Blood Red Shoes, Deerhoof, Portugal. The Man

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!