Lowlands, de zaterdag: Mumford and Sons zorgen voor ware euforie

Je ziet ze in de loop van de vroege middag meer opduiken van het terrein: fans van Noord-Hollandse zanger Tim Knol in een voor de gelegenheid van zijn eerste Lowlands gemaakte t-shirt met de opdruk ‘Tim Knol Is Vet’. Ludiek, hij kan er zelf om lachen en hij is blij verrast om zaterdagmorgen kwart voor twaalf ’s zo’n ramvolle India voor zich aan te treffen. De duizenden vroege vogels binnen en buiten de tent zijn niet voor niets tijdig hun tent uitgekomen: Knol en zijn band – met onder meer gitarist Anne Soldaat in de gelederen – zijn de Amerikaans-rootsy nummers van zijn succesvolle debuutplaat door de maanden heen hoorbaar met meer pit en overgave gaan spelen, terwijl Knol ook met nog wat meer kracht zingt.

Dat levert een gloedvol vroeg Lowlands-optreden op, met als een van de afsluiters 3FM-Megahit die al goed wordt meegezongen. Het applaus dat volgt, houdt lang aan: “Jullie wilden me laten blozen? Da’s gelukt. Jullie hebben me heel gelukkig gemaakt.” Geen stoere woorden van de 20-jarige, wel goudeerlijke, net als zijn muziek.

Na een flink warme vrijdag, lijkt Lowlands zich op zaterdag na deze fraaie opening op te maken voor grotere hitte, maar dat valt alleszins mee: met genoeg wolken voor de zon blijft het zeer aangenaam op het terrein. Wel zo prettig met een volle muziekdag voor de boeg, overdag gedomineerd door gitaarbands en –bandjes, en dansend af te sluiten met LCD Soundsystem en Holy Fuck. Tijd voor ander vertier? Is er nauwelijks, al ziet dat luchtbed-vechten bij de Grolsch (fotootje onder) er natuurlijk erg lollig uit.

Gedurfd vroeg geprogrammeerd maar heel succesvol: de Ierse postrock meets mathrock en post-hardcore van And So I Watch You From Afar. Een volle India kijkt en luistert ademloos toe naar de hevig rondrennende en klapwiekende bandleden, de complexe breaks en structuren en het soms genadeloze harde, technisch hoogstaande gitaarwerk. “We hebben hier onderhand vaker gespeeld dan in Ierland lijkt het wel”, zegt een van de leden. Dat loont dus: een van de weinige echt interessante harde bands op deze Lowlands maakt het waar en met nog meer optredens in het verschiet lijkt de gevestigde status van And So I Watch You From Afar in Nederland een feit. Het Lowlands-publiek heeft alvast alle hoeken van de tent gezien.

Tijd voor hippe vogels in gitaarland: The Soft Pack uit San Diego kwam dit jaar met een erg energiek, lekker rafelig debuutalbum, maar verzuimt live om de energie van een C’Mon of Answer To Yourself over te brengen. De gitaren kunnen dan lekker vies klinken, maar de jongens staan er als zoutzakken bij – dit is geen nonchalance meer – en valse zang jaagt ons voortijdig richting Alpha voor het mogelijke klapstuk van dit Lowlands-weekeinde.

Want hoe hard het dit jaar met Mumford and Sons is gegaan, is bijna onnavolgbaar. Binnen tien maanden zijn Marcus Mumford en zijn band verhuist van de Crossing Border-zolder en Doornroosje naar de grootste tent op Lowlands en straks nog een uitverkochte Heineken Music Hall op de koop toe. Maar om met de band in huis vallen: deze band maakt het van begin tot eind helemaal waar. Boze tongen spreken van een trucje – ‘hij begint zachtjes te spelen en de rest zwelt steeds aan, telkens weer’ -. Goed, de meeste op country en folk leunende meestampliedjes zijn inderdaad op die manier opgebouwd, maar laat je niet van de wijs brengen, want juist daarom werken ze zo goed. Mumford and Sons is intussen uitgegroeid tot een hechte, uiterst gedreven spelende band die met de grootse meegalmliedjes van debuut Sigh No More de grootste festivalweides van de hele wereld aan moet kunnen.

Er kan geen kip meer bij in de enthousiaste Alpha als de band begint, en na één coupletje Sigh No More is het jubelapplaus al een feit. Wat volgt is dat vooraf verwachte en gehoopte euforische, hartverwarmende volksfeest met Mumford en zonen als verbaasd én gelukkig kijkende aanvoerders, dat grootse climaxen bereikt met Little Lion Man en het ontroerende The Cave, dat tot buiten wordt meegezongen. Hoe vaak horen we publiek na applaus ook nog eens massaal op de houten vlonders stampen? Precies. Het moet hierna nog raar lopen, of deze Lowlands-editie wordt later door velen niét bestempeld als de Lowlands van Mumford and Sons. Mag het woordje legendarisch al voorzichtig van stal voor dit uur pure geluk? Van mij wel.

Amper bekomen van dit feest, of het wordt al duidelijk dat Engels rockduo Blood Red Shoes in de Grolsch vooral heel hárd staat te spelen. Even voorbij de Alpha is Light It Up al te horen van jongste plaat Fire Like This al duidelijk te horen. Eenmaal ín de tent bewijzen drummer Steven Ansill en de alwéér oogverblindende Laura-Mary Carter dat het altijd nog een stukje strakker, vuiger, woester en gemener kan. Beter dan ooit kortom, en groter: de muur van geluid die ze met z’n tweeën opzetten, blijft imposant en is verder geperfectioneerd. Blood Red Shoes is dan al talloze keren in Nederland te zien geweest, maar dat wordt dan nu ook beloond met een volgelopen Grolsch, waar de twee zich met plezier voor in het zweet raggen. Carter is niet meer het gesloten boek van weleer, maar durft meer te lachen; de twee wisselen intussen uitdagende of contente blikken naar elkaar uit. Dat enkele nummers dan wat inwisselbaar zijn, maakt met zo’n dosis energie nog weinig uit.

Muzikaal valt er weinig te vergelijken, maar vergeleken met rockqueen Laura Mary Carter is Marina Lambrini Diamandis natuurlijk een theatrale huppelkut met een hevige doch ongeloofwaardige vorm van Aanstelleritis B. Met The Diamonds komt zij in India op met een gele cape een zonnebril met stervormige glazen, waarna theatrale maniertjes en haar nogal jodelende stem het optreden overheersen. Jazeker, mevrouw kan een zuivere noot houden, maar de meeste Kate Bushiaanse liedjes zijn wel heel licht en doorsnee – het mooie I’m Not A Robot uitgezonderd –. Een te overdreven uitgesproken ‘I’m so happy to see you!’ jaagt ons definitief weg. Aan de respons te horen zijn ook alleen de kirrende vrouwelijke fans vooraan – vast ook van het kaliber ‘lekker gek wijf’ als Marina – echt blij met dit zwakke Florence & The Machine-aftreksel.

Nee, dan liever de wél goudeerlijke punkrock met een (Springsteen)snik van The Gaslight Anthem, recht uit garden state New Jersey. Er mag dan een lelijke, stoer bedoelde backdrop met een schedel achter de band hangen en de working class nek- en vinger tatoeages zijn niet te tellen, maar je ziet meteen dat deze vier gewoon hele lieve jongens zijn. Blanke bolster, ruwe pit en met een peperkoekenhartje, zoiets. Een uur lang ligt het tempo constant hoog als The Gaslight Anthem zich door de bij vlagen groots klinkende songs van albums That 59’ Sound en het nieuwe American Slang heen werkt, met twee van de drie keer wel een meeslepend refrein. Eentonigheid ligt bij dit soort gas-geven-en-gaan-muziek op de loer, maar zichtbare spelvreugde en non-stop energie compenseren dat goeddeels. Niet voor iedereen: over de helft vindt er wél een bescheiden leegloop plaats. Toch jammer.

Nog een band die zich de laatste tijd al heeft bewezen in het clubcircuit, treedt aan in India en doet daar weinig fout: Local Natives is het afgelopen jaar live flink gegroeid en de momenteel oh zo hippe combi van Talking Heads-achtige grooves en baslijnen, driestemmige folky samenzang à la Fleet Foxes en vernuftige songstructuren klinkt als een klok en slaat goed aan bij het publiek. Het besnorde vijftal speelt halverwege hooguit nog een enkele ballade te veel, die alle vaart uit het optreden haalt, maar dat opvangt met enkele goeie hits, Airplanes voorop.

Het sluitstuk in Grolsch treedt voor de vierde keer aan op Lowlands, maar dat heeft een reden: James Murphy’s genadeloze groovemachine genaamd LCD Soundsystem stelt live zelden tot nooit teleur. Hoewel: de machine komt deze keer ietwat haperend op gang. Opener Us vs. Them is wel de dwingend stuwende precisiebom als altijd, maar nieuw werk van This Is Happening komt toch minder goed over. Mat gespeelde partyhit Drunk Girls slaat nota bene dood op het toch danslustige publiek. We zagen toch tot achterin springende tenten voor ons. Het eveneens nieuwe Pow Pow doet ook nog niet de vlam in de pan slaan. een en ander komt gelukkig helemaal goed met een groots All My Friends, een gemeen kickend Daft Punk Is Playing At My House – more cowbell! -, een woest punkrockend Movement en de alsnog verzengende afsluiter Yeah van dik tien minuten.

Wel ouder werk dat we allemaal al eens eerder hebben gehoord dus, maar zo gruwelijk effectief, terwijl Murphy zijn nukkige zelf is, tegelijkertijd mooi zingend, blaffend dan wel schreeuwend. Wonderlijk hoe toetseniste Nancy Whong daar altijd ogenschijnlijk volkomen kalm naast staat. Onvermoeibare en onvoorstelbaar strakke drummer Pat Mahoney blijft intussen de gesmeerde motor achter LCD Soundsystem. Wederom hebben we een meer dan bevredigend uur hard dansen achter de rug, maar de band is wel eens knallender en vetter uit de hoek gekomen, van de zomer op Roskilde nog.

Ook wel eens feller gezien: Holy Fuck, maar deze Canadezen hebben met het nieuwe Latin nu eenmaal een wat meer downtempo plaat gemaakt, met andere bedoelingen. Live verandert er weinig aan de wonderlijke mix van elektronica met de energie van heftige rock: op een heftig volume wordt de X-Ray bunker levend gekookt dankzij diepe, schurende beats, schelle samples en een opgefokt slotakkoord met de snelle nummers van vorige plaat LP. De klapwiekende bandleden boven hun apparatuur…het blijft mooi om naar te kijken.

Een voluit bevredigend eind van een lange tweede Lowlands-dag, met weliswaar weinig echte verrassingen, maar de bands die op de verlanglijst stonden, presteerden wel op z’n minst goed en enkele keren geweldig. Maar gaat er zondag nog iemand over de hoogmis van Mumford and Sons heen? Dat wordt nog een zware dobber voor oa. Moss, The National, Yeasayer, Sleepy Sun, Die Antwoord en Queens Of The Stone Age.

Zelf hele andere dingengezien of een andere mening? Deel het in de reacties!

Zie ook:

- Lowlands, de vrijdag: Jónsi overdondert doodleuk wéér
- Lowlands, de zondag: intens The National, spontane Wallis Bird, daverend QOTSA

facebook share facebook share

11 Reacties // Reageer

11 thoughts on “Lowlands, de zaterdag: Mumford and Sons zorgen voor ware euforie

  1. Pingback: Lowlands, de vrijdag: Jónsi overdondert doodleuk wéér | Alternative

  2. Interim HRM

    Ik vond Go Back to the Zoo geweldig!

      /   Reply  / 
  3. Emile

    Beach House was wat mij betreft het hoogtepunt van de zaterdag.

      /   Reply  / 
  4. Wop

    LOWLANDS WAS TE GEK!!!! Sleepy Sun, Jonsi, The National, Yeasayer, Laura Marling, Beach House etc…..!!

    Alleen had ik meer verwacht van Mumford & Sons. Ik ken hun muziek goed en vond het erg leuk maar het was het hem net niet.

      /   Reply  / 
  5. Avee

    Gokje gewaagt en in de plaats van voor Blood Red Shoes, gekozen voor The hundred in the hands in de X-Ray. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ondanks de, vooral in het begin, half lege tent (wat bij de X-Ray eigenlijk wel heel erg aangenaam is) sloeg de muziek gelijk goed aan. Ik ben overtuigt en heb, na The Kills, The White Stripes, The Black Keys, weer een nieuw favoriet duo gevonden.

      /   Reply  / 
  6. Wim van Nugteren

    Marina & the Diamonds. NME waardeert haar album terecht met een “9″. Nederland begrijpt haar ondanks haar prima optreden in Paradiso en Lowlands nog steeds niet! Jammer, er valt zo veel te genieten!

      /   Reply  / 
    1. Martijn

      gelukkig, ik “begrijp” Marina and the Diamonds niet… Ik was even bang dat hier sprake was van ongelooflijke zaadmuziek, maar dat is dus een misverstand blijkbaar. Overal jeuk en tranende ogen zal dan wel een plostelinge hooikoortsaanval geweest zijn haha. Fijn dat jij ze wel goed vond!
      Ik vond Villagers weer geweldig en daar krijgen ongetwijfeld ook veel mensen spontane buikloop van, shit happens…

        /   Reply  / 
  7. Ardawen

    Lowlands was gaaf, alleen NOFX was een teleurstelling, maar ach niet alles kan leuk zijn.

      /   Reply  / 
  8. Rob(V)

    Zoals beloofd toch nog even bij Mumford binnengelopen en ik blijf bij mijn standpunt: allemaal erg aardig, maar absoluut niets om euforisch over te zijn. Het blijft mij te gepolijst en bedacht. Het gaat mij juist om wat Joris hierboven beschrijft: (citaat)”Boze tongen spreken van een trucje – ‘hij begint zachtjes te spelen en de rest zwelt steeds aan, telkens weer’ -. Goed, de meeste op country en folk leunende meestampliedjes zijn inderdaad op die manier opgebouwd, maar laat je niet van de wijs brengen, want juist daarom werken ze zo goed” (einde citaat). En dus is er volgens mij, volgens deze logica, juist sprake van een trucje. Ik kan me niet onttrekken aan de idee dat zonder de flink op de radio gepromote & gehypede hitjes, gebaseerd op deze opbouw, deze band lang niet zo veel mensen zou trekken. Ben zeer benieuwd of we de naam nog zullen kennen over een jaar of twee. De tijd zal het leren.
    Maar enfin, ik ben met deze mening een van de weinigen en ben blij dat de band de zeer grote groep liefhebbers niet heeft teleurgesteld. Gezien alle lovende kritieken hebben die een fantastisch uur beleefd.
    Overigens werd bij Snow Patrol ook veelvuldig, langdurig & massaal hard op de houten vlonders gestampt in de Alpha, dus dat is niet alleen Mumford & Sons gegeven.

      /   Reply  / 
  9. ed

    wel wel wel, MUMFORD was inderdaad legendarisch; één van de drie de beste shows van de laatste 5 jaar lowlands, imho (Sigur Ros 2008 en Stooges 2006 zijn de andere)

    trucje? misschien soms wel, maar als zo’n volle tent met bergen mensen van half mijn leeftijd zo hartstochtelijk meezingt (nee, niet alleen die bij die 2 hitjes) op iets wat toch echt niet anders beschreven kan worden dan roots-muziek, dan is er wel iets heel bijzonders aan de hand

    zowiezo is de banjo trouwens plots erg hip; bij een andere show verzuchtte mijn maat “nee hè, niet weer een banjo…” (‘t is niet zijn favo instrument nl…)

    o ja, ook een persoonlijk hoogtepuntje: het was mijn 15de LL !!! (alleen 1993/2004/2005 gemist); krijg ik nu van de organisatie volgend jaar een vip-kaartje?, lijkt me wel redelijk eigenlijk, een grove berekening leert dat ik die 15 keer in totaal zo’n 7000 euro heb achtergelaten…

      /   Reply  / 
  10. merle

    Dat “trucje” ging ook even door mijn hoofd heen hoor, toen ik ze live zag bij de show “Later” op de BBC, ik vond toen zelfs dat de liedjes teveel op elkaar leken, maar ik heb het van me afgezet toen ik in de Alpha stond.
    Mumford & sons is een band die het publiek meekrijgt door hun manier van spelen, ze hebben niet eens de andere “trucjes” nodig die zoveel bands gebruiken (denk aan terugvallen op bass/snare zodat het publiek toch wel mee gaat klappen). Nee, de manier waarop Marcus Mumford staat te zingen gaf mij en anderen een brok in de keel, het aanzwellen met de harmonieën geven vervolgens de mogelijkheid om alles los te laten, ik had tijdens het hele optreden het gevoel dat iedereen daar een soort persoonlijke ervaring had en met elk nummer wel iets te vertellen had.
    Het is dan ook een van de weinige bands waarbij ik naar de lyrics heb geluisterd in plaats van de muziek alleen.
    Ik snap wel dat mensen praten van dat trucje, omdat dat trucje voorkomt in zowel little lion man en The Cave.
    Maar vandaag is het album binnengekomen, en heb ik dus even kunnen luisteren waarom ik het “trucje” nou precies heb weggewuifd.
    Het zit namelijk niet in elk nummer (kijk naar Dust bowl dance), en bij de nummers waar het wel in zit is het een logisch vervolg op de lyrics en het gevoel wat het nummer uitstraalt, en geen commerciële actie om een breder publiek aan te trekken.

      /   Reply  / 
  11. Koekje

    Mumford & Sons is een geweldige band!
    Ik ken ze nog maar net maar toch echt super vette muziek .
    Echt kut dat ik er achter kom dat Amsterdam uitverkocht is en dat ze op Lowlands waren. Ach ja, er komt een dag (:

      /   Reply  / 
  12. Pingback: Debuut van Tim Knol opnieuw uitgebracht | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>