Lowlands, de zondag: intens The National, spontane Wallis Bird, daverend QOTSA

Amper bekomen van een lange tweede Lowlandsdag en –nacht, en met krakkemikkige hoofden, voeten, ledematen of andere lichaamsdelen, worden we op zondag toch tijdig weer zo fris en fruitig mogelijk bij India verwacht. Deze ochtend is het immers de eer aan Johannes Simond, muziek makend als Blaudzun, om met zijn uiterst goed op elkaar ingespeelde band de zondag te openen. Zelden loonde vroeg opstaan op Lowlands zo goed: Blaudzun wordt live omringd door vijf muzikanten, die zeer bedreven zijn in het bespelen van onder meer viool, trompet en een warme slide guitar. De nadruk ligt uiteraard op de liedjes donker-romantische inborst van zijn fraaie tweede plaat Seadrift Sound Machine, die live net nog dat beetje extra dynamiek en spanning meekrijgen, terwijl de wat gekwelde stem van Sigmond – waar misschien niet iedereen van gediend is – loepzuiver door de tent schalt.

Zoals Quiet German Girls door de hele band klappend wordt ingeleid, werkt zeer aanstekelijk op het aanwezige publiek. Goed, zo druk als bij Tim Knol een dag eerder is het lang niet; die is korte tijd flink populairder geworden en daarnaast slaat slijtage op dag drie immers onverbiddelijk toe. Maar zij die er zijn laten zich gewillig meevoeren door deze mooie stoet van luisterliedjes.

Nog een Nederlandse band waarvan de spot op Lowlands dubbel en dwars verdiend is: Moss, de groep van Marien Dorleijn die zelfs in de grote Grolsch-tent de dag mag openen. Met succes: de tent is vanaf het begin zo goed als vol voor de indiepop van de Amsterdammers (hoewel mislukte presentator Tygo Gernandt het over een ‘beestachtige rockband heeft), en dat blijft een dik uur zo. Voor zo’n festivalspot kun je de setlist gerust wel wat gewaagd noemen. De langzamere nummers van topplaat Never Be Scared/Don/t Be A Hero duiken in de eerste helft op en zijn ondanks hun schoonheid niet het meest spetterend of toegankelijk, terwijl een groot deel van het publiek misschien nog bij de nekharen gepakt moet worden. Ook een uitgesponnen versie van het nijdig rockende Silent Hill vergt in de tweede helft aandacht, maar het publiek is duidelijk stevig bij de les.

Even daarvoor speelt de band met drie gitaristen op een rijtje bovendien al in de eerste minuten een grote troefkaart uit, door acht bevriende drummers – net als in Paradiso eerder dit jaar – te laten aantreden om openingsnummer Apparatos van tonnen extra stootkracht te voorzien. De verrassing had later groter kunnen zijn, maar goed: de hele tent is nu wel onmiddellijk bij de les. De snelle, mooi meerstemmig gezongen liedjes (The Comfort, I Like The Chemistry) maken het meeste enthousiasme los in de tent. De drumband treedt nog twee keer aan, in tot achterin meegeklapte single I Apologise (Dear Simon) en in knap eigen gemaakte cover van electropopband The Knife’s Silent Shout. Kan dat snel worden uitgebracht? Moss moest allang op Lowlands komen, kwam eindelijk, zag en overwon. Glansrijk.

Ook verrassend en goed om te zien, is hoe de populariteit van Yeasayer uit Brooklyn het afgelopen jaar enorm is gegroeid, na het enthousiast onthaalde en alle kanten op fladderende tweede album Odd Blood. Als het vijftal uit Brooklyn begint, staat het publiek rondom rijendik buiten de toch niet kleine Grolsch-tent. Al snel blijkt dat de cursus ‘hoe perfectioneer ik na maanden van toeren mijn liveset’ prima bij Yeasayer gevolgd zou kunnen worden. Met gitaren, elektronische drums en een flinke batterij synths creërt Yeasayer een rijk, avontuurlijk en kraakhelder klankpalet vol exotische ritmes, soepel glijdende grooves, Afrikaanse gitaarlijnen en fraaie dromerige melodieën, dit alles verpakt in ingenieus vormgegeven liedjes. Een hele Grolsch-tent danst gewillig op ‘hits’ O.N.E., 2080 en Ambling Alp, terwijl een enkel nieuw liedje als Mondegreen in de afgelopen tijd alweer een complete make over heeft gekregen, van een swing naar een soort kokende dancehalltrack. Tel daarbij op dat zanger Chris Keating met zijn handgebaren onderhand dondersgoed weet hoe je 10.000 man aan je moet binden, en je snapt dat Yeasayer een van de hoogtepunten van de dag is, klaar voor nog groter werk en hopelijk voor nog meer spannende muzikale avonturen in de toekomst.

Waar het bij een band als Yeasayer dan hooguit aan schort op het podium, is spontaniteit. Zangeres Wallis Bird (ook foto boven) zou dit echter kunnen compenseren voor alle artiesten op Lowlands die hier moeite mee hebben. De kleine Ierse heeft bij opkomst van de Lima een stralende glimlach van oor tot oor, die niet meer zal verdwijnen. Daarmee, en met hyperenergiek spel, opbeurende niks-aan-de-hand-popliedjes, een soepeltjes en ontspannen spelende band en een dijk van een rauwe strot, pakt Bird het publiek bij Lima volledig in. “Dit volgende nummer is echt geweldig, jullie gaan het prachtig vinden!”, roept ze meerdere keren. Behalve innemend meisje blijkt ze ook een ware snarenbeul: doordat ze vanwege een ongelukje in haar jeugd een vinger aan haar linkerhand mist, bespeelt ze een rechtshandige gitaar ondersteboven. Dan krijgen de dunste snaren dus de hardste klappen, waarna ze al gauw los aan Bird’s gitaren bungelen. Hypervrolijke, hartverwarmende openbaring ondanks dat haar best plezierige liedjes an sich niet héél bijzonder zijn. Graag snel terug in meer Nederlandse zalen, deze vrolijk gebekte vogel.

Al die vrolijkheid kan echter niet te lang voortduren: het is tijd voor de zielsgelukkig makende, doch grimmige somberheid van The National. Net als twee jaar terug staat het Amerikaanse gezelschap in Grolsch, maar nu dankzij vijfde album High Violet met nog wat meer publiek voor de droeve snuiten. Over het optreden op Haldern hoorden we dat de band de mist in ging door geluidsproblemen en een hieruit voortvloeiend verpest humeur van de componistenbroers Dessner. Maar op Lowlands staan The National en ook de zoals gewoonlijk licht beschonken mompelbromzanger Matt Berninger volledig op scherp.

De opening is gedurfd intiem, met de kleine treurballade Runaway, daarna verkiest de band de grootste aanpak. Nummers van hoofdzakelijk het geliefde Boxer en High Violet worden zowat om en om afgewisseld. De crescendo’s worden zeer zorgvuldig en geconcentreerd opgebouwd, de climaxen met een soms schreeuwende Berninger zijn groots, grillig, intens en zelfs verbeten, met als hoogtepunten het snerpende, dwingende einde van Bloodbuzz Ohio, Abel, een zinderend Squalor Victoria en het huiveringwekkende Conversation 16. De weergoden laten spontaan ook hun tranen: even plenst het bijpassend van de regen. Een vraag achtervolgt je na afloop wel: zou The National plezier beleven aan optreden? Je zou zeggen van wel, met zo’n enorme tournee op stapel, maar je weet het gewoon niet. Het intrigerenste is nog dat er in de ogen van Berninger, te volgen op de videoschermen, enkel een emotieloze leegte te bespeuren is, waaruit bijna niets te ontwaren valt. Bijna griezelig, wat dit optreden van The National nog een pak indrukwekkender maakt.

Het contrast is totaal met een van de weinige echte hypes die dit jaar op Lowlands te vinden zijn: het Nederlandse debuutoptreden van Zuid-Afrikaanse rapcrew annex reteslim uitgevoerde gimmick Die Antwoord. Natúúrlijk staat het publiek tot buiten om de tent heen om een glimp op te vangen van magere machorapper Ninja en klein blond opdondertje met grote bek Yolanda ‘I’m a rich bitch’ Vi$$er. Het blijft voor veel mensen op Lowlands echter bij even aapjes kijken: een echt dik feest van voor tot achter zoals eerder deze zomer op het Roskilde festival, blijft op Lowlands uit. Al springen de voorste rijen goed mee, blijven de Engels-Afrikaanse raps vermakelijk en brult zeker een halve Bravo toch mee met “Jou ma se Poes in ‘n fishpaste jar”, pas bij hitje Beat Boy gaan Ninja en Yolanda echt loos, en het publiek ook. En dan is het dik een kwartier voor tijd klaar; weg zijn ze. De gimmick voorbij, was het voorlopige oordeel na Roskilde, maar na een tweede keer zien, moet die conclusie toch weer worden ingetrokken. Amusante act: niks meer, ook zeker niks minder.

Het grote zappen in de vooravond kan beginnen: eerst maar eens zien hoe duizenden mensen zich in het ootje laten nemen door de holle, sobere nikszeggendheid van de meest overschatte band in jaren tijd: The XX. Zei ik duizenden? Ook hier een ramvolle Grolsch met rijen buiten tot voorbij de tentharingen, die kijken naar….praktisch niets in het volslagen duister, met slechts af en toe een sporadisch lichtschijnsel. En luisteren naar galmende beats, diepe bassen die broekspijpen en dunne rokjes laten wapperen en slechts een enkele keer naar iets wat nog op een aardig liedje lijkt (Crystalized). Typisch dat een gitarist die hooguit twee noten speelt niet eens tegelijk met een drumcomputer kan invallen. Anoniem, koud, afstandelijk en vooral oervervelend en dó-de-lijk saai, maar daar liet u zich met zeker 10.000 man en vrouw sterk niet door wegjagen. Chapeau. The XX heeft van ondergetekende de laatste kans gehad.

Gelukkig is daar als prettig alternatief het altijd welkome Hot Chip op herhaling in de Bravo. De band met zanger Alexis Taylor aan het roer gooit dit keer niet volop de snoeiharde beuk erin, zoals twee jaar terug na de release van Made In The Dark. Lowlands krijgt dit keer een relaxte, dansbare electropop-set, waarin je hier en daar ook sterke liedjes kunt horen, met in de eerste drie kwarter geen inkakmomenten maar ook geen echte climaxen. Aangenaam en lekker, maar ook een beetje een optreden als een flatline dus. Al gaan de handen alsnog de lucht in bij afsluitende hits I Feel Better (steeldrums galore!) en kraker Ready For The Floor.

Over hits gesproken: daar hebben de leden van het Ierse Two Door Cinema Club er ondanks hun jonge leeftijd ook al plenty van. Zelf doen ze niet veel om de volle India op te jutten, maar dat is amper nodig: de vlotte en zeer dansbare, catchy liedjes doen al het werk met gemak, zodat iedereen van voor tot achter staat te springen op zeer leuke liedjes This Is The Life, I Can Talk en Do You Want It All. Na een eerdere succesvolle clubtour hebben we er met z’n allen een geliefd, hip Iers popbandje bij, klaar voor een grotere toekomst.

Voor een zinderende finale van deze veelzijdige derde dag begeven we ons naar het Alpha-gebied: vorige week was Sleepy Sun al in héél goede doen in de Melkweg en met een wat gewijzigde set wordt nu ook het Charlie-publiek gehypnotiseerd met de heerlijk traag voortslepende desertrock, vol loeiende gitaren en effectieve tempowisselingen, waar de bandlezen zelf zichtbaar totaal in opgaan. Hoogtepunt blijft het afluistende Sandstorm Woman: van de traagste rock ’n roll denkbaar naar een geweldige psychedelische finale.

Een perfecte opwarmer ook voor de afsluiter in de Alpha: Queens of the Stone Age heeft weliswaar niets nieuws uit en tourt wat voor de promotie van een reissue van Rated R. Goede reden om dit zoveelste optreden op Lowlands knalhard te openen met Feel Good Hit Of The Summer, waardoor een volle tent direct ‘nicotine, valium, vicadent, marihuana, xtc and alcohol’ meebrult. Het is nog maar het begin van een van de daverendste en meest baggervette sets die ik de band onder de strenge leiding van Josh Homme ooit heb zien geven. Een Homme die er deze avond opvallend ontspannen en vriendelijk bij staat, en predikt hoe fijn hij het vindt om op Lowlands te spelen en dat het altijd fijn is in de Flevopolder.

Intussen is er al jaren geen grote harde rockband ter wereld die zo strak en hyper-gecontroleerd speelt als Queens Of The Stone Age – daar mag je ook gevaarlijk ogend drumbeest Joey Castillo voor danken – en deze avond krijgen we naast geliefde spijkerbommen als Little Sister, Go With The Flow en No One Knows ook nog gemeen stomplende albumtracks I Think I Lost My Headache en een vernietigend A Song For The Dead als een vuistslag voor de kiezen. En dan… dan is het dik een kwartier voor het geplande einde opeens gedaan en kondigt een presentator de boel af. Althans, dat probeert hij: boven het fluitconcert dat volgt, komt hij niet uit. De honger naar meer van dit lekkers was duidelijk nog niet gestild. Toch een wat koude douche, zo’n set zonder toegift, terwijl Homme net heeft gezegd hoe graag hij van de partij is. Desalniettemin de beste rockset van Lowlands 2010, maar nu weer verder met relevant nieuw werk, alstublieft.

En dan is Lowlands zo goed als afgelopen, met nog enkele feesten in de tenten als afsluiting. En de nieuwe Jackass-achtige sport luchtbedduiken in de Alpha-tent, dat op veel applaus kan rekenen. Typisch zo’n leuke, spontane Lowlands-happening door bezoekers, al zal het niet de geschiedenisboeken ingaan als het Grote Sinasappelgevecht van 1996. Wel onderhand legendarisch: de polka- en hoempafeesten van Kees van Hondt in India. Wat godvergeten jammer dat de camera’s van de VPRO dan al uitstaan, want wat je hier ziet, grenst aan het ongelooflijke. Een India vol wapperende planten, terwijl over de dansende hoofden tientallen opblaasbeesten stuiteren, op Duitse jodelhoempa, balkanpunk, I’m Into Folk van Bart Peeters & The Radio’s of Roodkapje van Pater Moeskroen. Het hoeft je smaak niet te zijn om in de laatste Lowlands-uren met open mond naar te kijken naar dit visuele spektakel (zie onder)

Misschien dat er nog twee écht onvergetelijke optredens bij hadden gemoeten (Arcade Fire was bijv. helaas niet beschikbaar), plus nog iets meer nieuwere bands die nog amper in Nederland hebben gespeeld (Hurts en Avi Buffalo bijvoorbeeld, beiden wel op Pukkelpop), om van een waarlijke topeditie van Lowlands te mogen spreken. Nu waren er iets te veel grotere namen op de bill te vinden zonder iets noemenswaardigs nieuws uit (The Kooks, Anouk, The Ting Tings, Snow Patrol en vooruit, hoe goed ook, Queens Of The Stone Age). Maar toch: met het aantal tegenvallers op één hand te tellen, een hoop goede optredens en een handvol geweldige shows (Jónsi, Mumford and Sons, The National, LCD Soundsystem, Tame Impala, QOTSA) was dit weer een buitengewoon fijne editie, met een publiek dat na een dag opwarmen voor vele ramvolle tenten zorgde. Waarvoor hulde. Volgend jaar weer?

Keuzes, keuzes: onder meer Beach House, Villagers, Balthazar, Laura Marling, Placebo, Massive Attack, Snow Patrol en enkele anderen moest ik overslaan. Zelf hele andere dingengezien of een andere mening? Deel het met ons allemaal in de reacties!

Zie ook:
- Lowlands, de vrijdag: Jónsi overdondert doodleuk wéér
- Lowlands, de zaterdag: Mumford and Sons zorgen voor ware euforie

Bij gebrek aan VPRO hebben we altijd nog Marc Gommans, die een prima sfeerimpressie filmde bij Kees van Hondt. Ín de tent, de lefgozer.

facebook share facebook share

32 Reacties // Reageer

32 thoughts on “Lowlands, de zondag: intens The National, spontane Wallis Bird, daverend QOTSA

  1. Pingback: Lowlands, de vrijdag: Jónsi overdondert doodleuk wéér | Alternative

  2. tom

    Ik vond zelf Yeasayer erg tegenvallen. De set was op Werchter stukken beter en het enthousiasme was ver te zoeken op Lowlands. Dat The XX tegen zou vallen verbaast me niks, dus ik ben erg blij dat ik Delphic weer eens gezien heb, energiek en feesten in een half lege India.
    Ik heb verder deze dag erg genoten van The National en de afsluitende feestjes van Shantel & Bucovina Orkestar en Kees van Hondt!

      /   Reply  / 
  3. Rob(V)

    Net terug. Samen met zoonlief (met zijn 15e een van de blauwe bandjes dragers) even snel de meest memorabele concerten op een rijtje gezet. The National en Jonsi waren fenomenaal. Ook Blood Red Shoes en Foals vonden we erg sterk. Moss imponeerde toch wel, zeker door de toegevoegde drummers. Airship is een bandje om in de gaten te houden en bij de Low Anthem kregen we kippenvel. Frightened Rabbit kon ons ook zeker bekoren. Ook een enorme tegenvaller: Kele (Bloc Party zanger solo). Hadden er bewust voor gekozen om hem te zien, omdat we de andere keuzemogelijkheid Yeasayer binnenkort nog in Tivoli gaan bewonderen. En Gaslight Anthem vonden we erg saai na een tijdje.
    Ook erg sterk, maar voor een ander blog: de bewerking van Shakespeare’s “Titus Andronicus” door Theatergroep Siberia: “Krijg nou Titus” was spannend, grappig en zoals het bij William S. hoort flink bloederig.
    Later wellicht nog wat meer bevindingen.

      /   Reply  / 
  4. Emiel

    Mijn hd-recorder heeft me laten zitten, waardoor de opname van Lowlands van zondagavond is mislukt. Is er misschien iemand die het wel (The National!) heeft opgenomen en mij een dvd’tje wil sturen? Dank!

      /   Reply  / 
    1. Pieter

      Je bedoelt van TV? Ik kan je niet helpen, maar in september worden op vier zaterdagen de hoogtepunten van Lowlands uitgezonden.

        /   Reply  / 
    2. Joris Rietbroek Auteur

      Bij is om de een of andere reden de vrijdag niet opgenomen. Ik hoop alsnog Jónsi ergens te bemachtigen, schijnt uitgezonden. Veel van de vrijdag kwam alvast terug in de zaterdagnacht uitzending, zag ik al bij het doorspoelen.

        /   Reply  / 
      1. Rob(V)

        Bij mij is precies hetzelfde gebeurd. Volgens mij is de uitzending van vrijdag helemaal niet doorgegaan. Bij het begin van de zaterdagavond/nacht uitzending zegt Eric Corton namelijk dat we de concerten van vrijdag en zaterdag gaan zien.
        Overigens zitten er twee (of als je het ultra korte “new piano song” meetelt, drie) nummers van Jónsi in de uitzending (waarbij shots van mijn handen en mijn gehele persoon flitsmatig langskomen!).

          /   Reply  / 
        1. ed

          Jonsi was toch echt vrijdagavond laat al op TV, wellicht toen uitgebreider dan zaterdag? Een vriend van mij sms-te mij zaterdagochtend nl al dat het ook op TV zo goed was (en nee, dan hebben we het niet over 3voor12-tv, het was echt op NL 3

            /   Reply  / 
          1. Rob(V)

            Vreemd hoor. Meer mensen die de uitzending van vrijdag wel of juist niet gezien/opgenomen hebben? Hopelijk komt dan in september meer van Jónsi langs.
            Het is jammer dat de streams op 3voor12.tv zo moeilijk te “grijpen” zijn want ik zou toch ook graag wat concertregistraties willen bewaren voor het nageslacht.
            Overigens, over opnamen gesproken, ik zie nergens op de site of op de tv iets van Airship terug. Extra vreemd omdat de recensent van 3voor12 (zeer terecht) heel lovende woorden heeft voor dit optreden.

              /  
          2. Joris Rietbroek Auteur

            @ Rob: Zover ik weet is er het hele weekend niet bij de Charlie gefilmd. Productie zal wel te kostbaar zijn ten aanzien van het kleine podium.

              /  
          3. Rob(V)

            Jammer! Gek genoeg ook geen audio. Overigens is bijvoorbeeld Frightened Rabbit wel gefilmd in de Charlie maar dat was wellicht een uitzondering. Ook weinig tot geen camera gezien in de Lima.
            Stonden zeker allemaal bij de massa bij Mumford ;)

              /  
          4. Mo

            Klopt, de uitzending is inderdaad op vrijdagavond op Nederland 3 doorgegaan mét Jónsi, hetgeen mij definitief deed besluiten om op de Pukkelpop-zaterdag te kiezen voor Jónsi i.p.v. Yeasayer. Geen moment spijt van gehad: een goed, bij vlagen briljant concert. Samen met The National het hoogtepunt van de dag.

              /  
          5. tbeest

            3voor12.tv was op het digitale 101.tv (of zoiets) van 15.00-23.00 elke dag. Dát heb ik allemaal opgenomen. Maar nog niet bekeken, misschien dat daar wat tussen staat. Ik heb ook een opname van Villagers gezien in de Charlie trouwens, dus daar is zeker gefilm (misschien zelfs via Internet 3voor12 bedenk ik me nu).

              /  
  5. Ellen

    Wat een geweldig LANG weekend was dit! Wat heb ik genoten van de muziek, de mensen, het weer en de SFEER! Vele goede optredens gezien: The Nationals, MUMFORD & SONS (live nog 10 keer beter!!), The XX (om erbij weg te dromen), Snow Patrol, QOTSA (WAUW), Monica Da Silva Trio (ge-wel-dig), Broken Bells, DAVE CLARK, LEN FAKI, The Opposites omdat ze er zo CRAZY ZIN in hadden net als ik en nog many, many more!
    Op naar volgend jaar!!! YES

      /   Reply  / 
  6. Martijn

    Fijne editie van Lowlands met heel veel goede concerten, één band die er voor mij boven uit sprong (the National, prima revanche voor een inderdaad in de soep gelopen optreden op Haldern) en maar weinig echte tegenvallers. The Soft Pack leek er geen zin in te hebben en Gonjasufi was (zoals ik hier al had gelezen) knap waardeloos. Verder eervolle vermeldingen voor o.a. Band Of Horses, Admiral Freebee (Mumford dus overgeslagen), Villagers, Beach House, Two Door Cinema Club, Blood Red Shoes en Tame Impala.

      /   Reply  / 
  7. Arno

    Ik hoor helemaal niemand over Delphic. Het was er ook niet erg druk. Maar deze band uit Manchester was een (naast Blood Red Shoes & The National) een van de hoogtepunten. Mega strak & super goed geluid.

      /   Reply  / 
  8. stn

    Delphic was behoorlijk goed, inderdaad. Heb er op fileunder inmiddels ook wat over gecomment.

      /   Reply  / 
  9. wymer

    Ik vond Delphic ook verrassend goed! Best potje staan springen daar. Verder vond ik vooral Gonjasufi opvallend slecht. Klonk echt he-le-maal nergens naar. The National was erg indrukwekkend (wtf is er mis met die kerel van NRC Next?) en vond ik Queens of The Stone age op de laatste dag ook leuk, fris en HARD spelen.

      /   Reply  / 
  10. Rob(V)

    ^”wtf is er mis met die kerel van NRC Next?”
    Vertel, ik heb nog geen artikel gezien (heb de krant niet en kan niks vinden op de site)

      /   Reply  / 
    1. Badder

      Ook de Volkskrant was niet zonder kritiek… een uur is misschien wat lang (zegt de VPRO overigens ook). Ach: niet iedereen kan met de emoties omgaan die bij hem/haar loskomen tijdens het ervaren van The National denk ik dan maar.
      Heeft iemand nog iets te melden over And so i watch you from afar? Ben ik wel benieuwd naar. Moet hard geweest zijn… stond verder niet erg veel “echt hard” op de programmering. Met weemoed denk ik terug aan Mogwai op zondagochtend, volgens mij 2000. Ik heb de rest van de dag niets meer kunnen horen. FANTASTISCH! Volgend jaar zelf maar weer eens gaan (of proberen dan, eerst maar eens een kaartje). Ben jaloers op u allen.

        /   Reply  / 
      1. Rob(V)

        Het idee dat een uur The National te lang zou zijn is m.i. inderdaad het resultaat van geestelijk en emotionele armoe. Dat is volgens mij ook het gebruik van de term “ballads” wanneer het om de minder emotioneel geladen nummers gaat: “Fake Empire” een ballad meneer Visser van de VPRO? Dacht het niet. Het knappe van dit optreden vond ik dat de band in staat was de emotionele intensiteit en intimiteit, zoals ik onlangs ervoer in Tivoli, te vertalen naar een grote festivaltent als de Grolsch.
        ASIWYFA was inderdaad knetterhard. Fysiek te hard zelfs, een euvel dat ik bij meer concerten ondervond. Veel mensen in het publiek lopen bij voortduring met oordoppen rond, ook ik bij dit concert (meestal laat ik ze uit). Het problem is dan dat de hogere tonen teveel gedempt worden. Bij ASIWYFA hoorde ik daarom te weinig de machtig mooie meanderende gitaarpartijen (die mij overigens vaak aan Robert Fripp/King Crimson doen denken). En dat is dan toch jammer. Energiek en heavy hoeft van mij niet altijd een gehoorbeschadiging te impliceren. Muzikaal was het verder piekfijn in orde: een spetterend muzikaal vlooiencircus.

          /   Reply  / 
        1. Rob(V)

          rectificatie: Eh … “wanneer het om de minder emotioneel geladen nummers gaat” moet zijn “wanneer het om de minder snelle emotioneel geladen nummers gaat”

            /   Reply  / 
        2. Mo

          Ach VPRO…hoe serieus moet je ze nemen als ze niet eens weten dat het “Fake Empire” is i.p.v. “Fall Empire” (LL-uitzending van afgelopen zondagavond)

            /   Reply  / 
          1. Pieter

            En Boy Lille Coy van Jónsi op vrijdag…

              /  
  11. Matthijs

    Ik heb als ik goed geteld heb zo’n 25 bandjes gezien dit weekend (veel niet volledig, anders miste ik ergens anders weer te veel). Foals sprong er toch wel uit voor mij. Verder waren The National, Villagers, Yeasayer en LCD Soundsystem erg fijn. And So I Watch You From Afar was een aangename verrassing, helemaal na het toch ietwat tamme Jesca Hoop.
    Het nachtleven gaat toch altijd een beetje langs me heen op LL. Ik kom vooral voor de bandjes en ben dan ook best gesloopt aan het eind van de avond. Hoe anderen het in godsnaam volhouden, geen idee!

      /   Reply  / 
    1. Rob(V)

      Jouw enthousiasme m.b.t. Foals kan ik alleen maar volmondig delen. Wat een fantastische band is dat, ook live. Zogenoemde mathrock die uitblinkt in ingewikkeldheden, maar die tevens swingt als de neten. Heb me flink in het zweet gedanst.
      Wat het LL-publiek betreft heb ik altijd ht idee dat het bestaat uit een dag- en een nachtploeg. Ook ik heb het na een hele dag band(je)s kijken om een uur of elf ‘s avonds wel gehad. Op de terugweg naar de camping kom ik dan steeds grote groepen uitgeslapen mensen tegen, geheel cool en modieus opgedirkt en aangetut, die dan pas het festivalgebied gaan bezoeken, na de hele dag op het luchtbed te hebben gelegen.
      Er zullen ook supermensen zijn die beide ploegendiensten lopen. Daar zullen dan wel “little helpers” voor nodig zijn, vrees ik.
      Maar ach, werd door een dronken festivalganger al uitgemaakt voor “ouwe” en dan weet je het wel. Je wordt ouder, papa. Na Lowlands rest ons allemaal uiteindelijk de geraniums ;)

        /   Reply  / 
  12. Kerel

    Plasticman was ook echt te gek. Heerlijk lopen spacen en dansen..

      /   Reply  / 
  13. Robert

    Mwoah, Foals stond in het voorprogramma van Editors geloof ik en ik vond het maar zozo. Verder helemaal genoten bij The National, Jónsi, Mumford and Sons, Airship, ASIWYFA, I Am Kloot en vele anderen. Dit jaar ook het nachtleven in gedoken, beviel meer dan prima. 3 dagen slapen van 5 tot 11 is vol te houden.

      /   Reply  / 
    1. Rob(V)

      Je bent in de war met óf juist Airship óf iLiKETRAiNS, die beiden het voorprogramma verzorgden van Editors. Heb je de Foals nu op LL gezien?

      Wat betreft de nachturen: thuis heb ik meestal niet meer dan 4 uren slaap nodig, daar zit het ‘m niet in. Maar met m’n 50 dienstjaren houd ik het na overdag me van 13.00 tot 23.30 uur in het zweet gedanst, geheadbangd, geklapt en geschreeuwd te hebben niet vol om daarna nog eens los te gaan op wat de DJ’s de dansende massa voorschotelen (daarbij boeit de meeste muziek die dan gedraaid wordt me niet zo; uitzonderingen daargelaten).

        /   Reply  / 
      1. Linda

        Was Foals niet voorprogramma van Snow Patrol in de HMH?

          /   Reply  / 
        1. Rob(V)

          Klopt! Op verschillende sites (Lastfm) enz. waren veel enthousiaste reacties te lezen met betrekking tot Foals (ondanks tweede cd vaak nog omschreven als “leuk nieuw bandje”).

            /   Reply  / 
  14. Mark van Postalgold

    Zo te zien heb ik weer veel gemist dit jaar! Als volgend jaar precies dezelfde line-up heeft ga ik zeker weten. Bij voorkeur nog Billy Corgan met zijn smashing pumpkins en deftones erbij en ik ben blij als een kind.

      /   Reply  / 
  15. Inge

    Ik heb de reacties zo een beetje gelezen, zie de naam Fool’s Gold niet vallen. Man hee, wat een feest. Afsluiter van de Lima, Local Natives erbij gehaald, met z’n allen het publiek in, geweldig. Toen Fool’s Gold en Local Natives het publiek uit waren en het podium af waren bleef het publiek nog een kwartier/half uur door zingen, crowdsurfen, ballonnen, fruit en vooral dansen, veel dansen. Wat was dat geweldig. Echt mijn hoogtepunt, de beste afsluiter ooit.
    Nog iemand hier die erbij was?

    The National was natuurlijk ook geweldig, echt ontzettend.

      /   Reply  / 
  16. Pingback: Ja hoor: The XX gaat er vandoor met de Mercury Prize | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>