Into The Great Wide Open, dag 1: The Tallest Man On Earth is ‘the King of Vlieland’

Eigenlijk zou je op deze plek helemaal nada niente niks zip moeten lezen over wat er allemaal gaande is op Into The Great Wide Open. “Whatever happens in Vlieland, stays in Vlieland”, zo sprak Belg Tom van Laer a.k.a. Admiral Freebee, bij zijn optreden. En zo is het natuurlijk maar net. Het zou echter domweg oneerlijk zijn om de geneugten van dit nu alweer fraaie festival niet te delen met de vaste wal. Na de korte introductie in foto’s voor de thuisblijvers van vrijdag, daarom nu snel door met de bevindingen van de eerste dag. De opzet van het festival is uiteraard nagenoeg hetzelfde als die van de eerste editie – don’t change a winning formula -, waarbij het hoofdfestivalterrein op het Sportveld van camping Stortemelk op enkele punten nog wat verfijnd is.

De ingang is wat verplaatst ten gunste van een extra eethoekje. Tegen lelijke, witte toiletgebouwen aankijken hoeft niet meer, met strategisch een restaurantje met Indisch eten ervoor gezet. Gewone patatten en hamburgers zijn op het hoofdterrein nauwelijks te vinden: het kost wat, maar dan heb je ook tapas, oesters, kaasfondue, lamsboutjes met couscous en ratatouille,, verse vissoorten uit de Noordzee of andere lekkernijen. Intussen is de van de Parade geleende Fonteinbar vanaf een afstandje prachtig om naar te kijken. Het terrein stroomt halverwege de middag vol met jonge muziekliefhebbers, enkele eilanders en gezinnen met fanatiek bekertjes rapende kinderen; de sfeer is meteen weer net zo ontspannen als vorig jaar, ook al zijn er iets meer mensen.

De muzikale dag, want ook daarom zijn we vooral hier, begint na een ontspannen ochtendje uitslapen in de duinen en kalm ontbijten c.q. lunchen heel aangenaam in de namiddag, met de opening met een aangenaam en ontspannen optreden van artist in residence El Pino & The Volunteers. De Nederlandse band rond David Pino nam speciaal voor het festival de nieuwe EP met woordspeling-titel Isle Of You op en introduceert halverwege het aangename liedjesoptreden een bijna tachtig-koppig Groot Bolder-koor van (jonge) bezoekers en eilanders. En ja hoor, uit volle borst zingend wordt zo een van de mooiste liedjes Dust And Doubts een hoogtepunt in dit uurtje mooie luisterpop van een doorgaans wat ondergewaardeerde band. Maar zeker niet vanmiddag.

Beans & Fatback wint als eerste band in De Bolder, het zaaltje met café van kampeerterrein Stortemelk, een hoop zieltjes in een steeds enthousiaster wordende zaal. Hoe het zestal met incidenteel twee drummers dat doet? Simpel, de nieuwe band van Lefties Soul Connection-gitarist Otto Smit heeft zowel smakelijke soul ’n funkliedjes in huis als enkele countryduinen met live enkele felle uibarstingen erbij geserveerd. Deze heel goed op elkaar ingespeelde band doet het misschien zonder de recepten die bij het debuutalbum te vinden waren, maar dat geeft niks: dit optreden was al smakelijk genoeg.

Ook goed bezig: die eerder genoemde Tom van Laere, die wij kennen als Admiral Freebee. Met zijn band laat hij met de eerste stuwend rockende nummers het sportveld meteen trillen, zeker met opener Blues Of A Hyperchondriac. Heeft het eiland een goede uitwerking? We zien Admiral Freebee in elk geval gedrevener en feller spelen dan bij eerdere optredens afgelopen voorjaar, terwijl ook de intiemere rustpunten meer raken, met Recipe For Disaster voorop. Uiteraard verliest iemand die ‘Speluh!’ begint te roepen genadeloos de discussie met Den Admiraal: “Spelen? Dat is geen liedje van mij, ik zing in het Engels.”

Met iets meer mensen te gast – Vlieland is deze dagen zo ongeveer verzesvoudigd in inwonersaantal -, hoort een extra podium. Daar is iets heel moois op bedacht: een klein wandelingetje van het festivalterrein door de Vlielandse bossen brengt de bezoeker bij Naar Buiten, een intiem podium opgezet in samenwerking met Staatsbosbeheer, mooi aangelegd tussen de bomen en precies tegenover een heuveltje zodat het publiek er als op eens soort tribune kan gaan zitten (zie foto boven). Precies een goede plek voor bijvoorbeeld Nurses uit Portland, Oregon, al komt de band live nog niet zo spannend uit de hoek als op tweede album Apple’s Acre van vorig jaar. Elektronica en liedjes tussen Animal Collective en Grizzly Bear in smelten samen, maar dan wel op heel sobere wijze, met veelal wat tragere ritmes, enkele gitaareffecten en altijd grote hoeveelheden galm op de zangstemmen. De potentie om uit te groeien tot een spannender live-act is er echter wel. Voor nu zijn die drie indienerds middenin het bos wel een mooi gezicht.

Over een heel uur ook niet razend spannend, maar wel goed voor een bevlogen optreden vol stootkracht: het Canadese Wolf Parade. Een grotere nadruk op ritmiek is te horen op jongste album Expo ’86. Wolf Parade is live nog steeds geen band die echt knalt als een volbloed rockgroep, maar de pittige ritmes, nerveuze zang van Dan Boeckner en een forse geluidsmuur klinken dit keer wel opvallend recht voor z’n raap en lekker vol. Het enige probleem nog altijd bij Wolf Parade: die paar nummers met echt pakkende melodieën heeft de band domweg niet op het repertoire staan, zodat meezingen zo goed als uitgesloten is. Zo hou je ondanks het gebodene toch een optreden als een soort flatline over, al is het psychedelische uiteinde van tien minuten Kissing The Beehive heerlijk om met de ogen gesloten op weg te zweven.

De zaal van De Bolder heeft de uitstraling van een knus dorpshuis, nog altijd met tientallen meeuwen aan het plafond. Het moet een opmerkelijke omgeving zijn voor de twee jongens en meisjes van leuke indie-rammelband Veronica Falls, die zo ongeveer voor het eersNieuw bericht plaatsen ‹ Alternative — WordPresst buiten Engeland spelen. Met slechts een paar singles op zak is een vol uur spelen uitgesloten: na een half uurtje is het gedaan. Maar eigenlijk zijn dertig energieke minuutjes precies genoeg voor deze charmant rammelende, felle sixtiespop met enkele Velvet Underground-referenties. Into The Great Wide Open is even London Calling op z’n leukst, dat sfeertje, al levert dat in de Bolder geen grote applausgolven op.

Kort voor het begin van het optreden van potentieel hoogtepunt van de dag The Tallest Man On Earth lijkt het nog niet heel druk voor het hoofdpodium op het Sportveld. Maar mensen drommen samen als ratten op de rattenvanger van Hamelen zodra de Zweed Kristian Mattson zijn vingervlug gitaar beroert en zijn indrukwekkende, snerpende raspstem inzet. De folky liedjes van zijn tot nu toe verschenen platen Shallow Grave en The Wild Hunt boeien met gemak een vol uur zorgen geregeld voor een brok in de keel, dankzij die precies op het juiste moment rakende verfijnde melodieën en goedgemikte uithalen. Een man met gitaar saai om naar te kijken? Dat geldt niet voor deze kleine ‘tallest man’, die steeds weer alle hoeken van het podium opzoekt en bovendien aan zijn stem genoeg heeft. Zijn toehoor – door een wat aangeschoten Mattson aangesproken als ‘kids’ – wordt er steeds stiller van. Een vleugje magie hangt in de lucht. “I want to be the king Of Spain!” zingt Mattson in een van de bekende hoogtepunten. Mocht ‘ie willen: vanavond is The Tallest Man On Earth de koning van Vlieland. Het zij hem vergeven dat hij aan het begin van zijn optreden toegeeft de naam van zijn nieuwe koninkrijk even vergeten te zijn. En verdraaid: een Tallest Man On Earth-recensietje zonder Bob Dylan-vergelijking!

Voor de afsluiting van de dag zijn het opnieuw Canadezen die het podium betreden: Caribou onder leiding van Daniel Victor Snaith. Die maakte op Andorra uit 2007 nog een soort vreemde, psychedelische sixtiespop propvol Beach Boys-invloeden, maar het nieuwe Swim is een soort psychedelische dansplaat geworden. De muziek is niet toegankelijk genoeg om het met z’n allen op een uitbundig springen te zetten, alsof het een Underworld-show is, maar blijft afgezien van een enkel indutmoment wel boeien. Hier en daar verliest het gezelschap met gitarist, drummer en toetsenisten zich in de geluidsmuren, maar op de melodieuze momenten halverwege is Caribou tegelijkertijd mooi, spannend, mysterieus en op z’n dansbaarst, zo op dat donkere veld omringd door fraai uitgelichte bomen.

Tot zover een meteen al alleszins bevredigende eerste dag op Into The Great Wide Open. Het festival gaat door met een lange zaterdag vol optredens van oa. Moss, The Whitest Boy Alive, Arno, Scram C. Baby, C.W. Stoneking, Caitlin Rose en vele anderen. Plus een kunstroute die nog verkend moet worden, en hele stukken randprogrammering, waarover later veel meer! Tijd om het weidse open veld weer op te zoeken…

Zie ook:
- Into The Great Wide Open, dag 2: Kalmpjes The Whitest Boy Alive maakt Vlieland knettergek
- Into The Great Wide Open, dag 3: Heavy Trash als het shot tabasco op de zondag

Lees ook:Alt.Blog op Vlie: Into The Great Wide Open is begonnen!
Lees ook:Video: Awkward I, LPG, Kim Janssen, Audiotransparent op Vlieland
Lees ook:Eerste acts Into The Great Wide Open 2010: Caribou, Wolf Parade, The Tallest Man On Earth
Lees ook:El Pino & The Volunteers maakt nieuwe Vlieland-EP
Lees ook:Into The Great Wide Open in een halve dag uitverkocht