Walk The Line #4: Colourmusic

Het afgelopen weekend stond in het teken van het Haagse Walk The Line festival. Op vrijdag en zaterdag puilden de pop-zalen rondom de Grote Markt uit met de leukste bandjes van dit moment. Alternative was er het hele weekend bij om jullie op de hoogte houden van wat de hoogte -en dieptepunten waren. Eén ding is alvast zeker: het Walk The Line festival is een geweldige toevoeging aan de Nederlandse concert-agenda. Bewijs daarvan was het boeken van Colourmusic als afsluiter van de vrijdag. Mijn oren suizen nog steeds.

Colourmusic is een band uit Oklahoma. Ik ga niet eens beginnen uit te leggen wat voor muziek ze maken. Gelukkig hebben ze lekker veel video’s op hun Vimeo staan en kun je eindeloos luisteren naar hun liedjes. Live deden ze mij in ieder geval enorm denken aan een hele hippe kruizing tussen Port O’brien en de Mars Volta. Als je daar iets mee kan. 4 gasten, 3 gitaren, 2 drummers. Nou ja, de tweede drummer schakelde steeds tussen zijn gitaar en de drums. En als het echt nodig was deed zanger en frontman Ryan Hendrix mee door met een fles op de bekkens te rammen. Het was een heftige avond.

Foto: Bibi van Alphen

De galm die op de stem van Ryan Hendrix zat zorgde voor een woestijngeluid dat mij deed denken aan From Dusk Till Dawn, of een andere road-movie met Tarantino-invloeden. Alles wees erop dat we hier te maken hadden met echte ouderwetse cowbow-rockers, zoals je die te weinig ziet tegenwoordig. Baarden, spijkerbroeken, bierbuiken en snoeiharde gitaren: ik waande me even in de jaren ’90. Maar toen ik beter ging luisteren ontdekte ik een zeer muzikale, doordachte en bijna gevoelige structuur. Dit was éénentwintigste-eeuwse stonerrock!

De bassist, Colin, lijkt ontzettend op Kurt Cobain. Niet alleen in zijn uiterlijke verschijning, maar ook in de muzikale intensiteit. De passie is voelbaar. Het zuinige publiek van dit festival (dat trouwens voor de helft uit bloggers en andere wijsneuzen bestond) begon zelfs een beetje te springen. Hoogtepunt was dat frontman Ryan in een uiterste poging zijn stem bij iedereen naar binnen te boren, achterover valt en de microfoon-stand het publiek in schopt. Rock ‘n roll. Toen ook dit niet genoeg was pakte hij eén van de drums van het drumstel af en liet hij een jongen vooraan trommelen. Ik kon alleen maar denken dat ik het jammer vond dat niet meer bands zo klinken. Zo kan muziek maken best simpel zijn: rocken en snoeiharde herrie maken. Heerlijke band. Colourmusic tourt nu met werk van hun concept-album My ___ is Pink. Die hoef je niet te kopen. Als je ze maar een keertje live gaat zien.