Live review: Pukkelpop 2012, dag 3

En toen was het alweer zaterdag op Pukkelpop. Foo Fightersdag. Zoals jullie weten zijn de Foo Fighters met afstand de meest overschatte rockband van deze eeuw. Gelukkig waren er genoeg artiesten die wel iets interessants te brengen hadden op de afsluitende dag van het festival. Neem bijvoorbeeld Graveyard. Of The Black Keys. Of Four Tet. Of The Shins. Klik snel verder voor het verslag.

Broeierig was het in de Wablief!?, zo tegen de klok van 14 uur. Niet alleen vanwege het feit dat de tent in een soort heteluchtoven was veranderd, maar ook vanwege de sfeer die het briljante Flying Horseman uit Antwerpen opriep. Voornaamste conclusie mag zijn dat het veel te kort was. Door problemen met het geluid moest de groep rond singer-songwriter Bert Dockx tien minuten van hun slechts voor 40 minuten in de boeken staande optreden al prijsgeven. Het resterende halfuurtje was evenwel zeer de moeite waard. Prachtig zoals de muzikanten (duimen omhoog voor de onaflatend roffelende drummer en kokette achtergrondzangeressen) na een paar minuten onheilspellende opbouw elkaar opjagen naar een zinderende climax met Dockx wild schurend op zijn gitaar in de hoofdrol. Bloedmooi.

Snel verder naar alweer een R&S-belofte: Blawan. Een jonge Brit met een fout snorretje. Ik denk dat we tijdens zijn anderhalf uur techno met een niet aflatende stuiterende acid-hihat wel een paar litertjes zweet verloren zijn. Er waren misschien niet veel mensen in de Castello zo op het heetst van de dag, maar er waren al helemaal niet veel mensen die stil konden blijven staan. Goed bezig.

The Shins deden het verbazingwekkend goed op Pukkelpop. Aan de ene kant zou je dat moeten verwachten als je al een album of vier hebt uitgebracht propvol met de perfectie naderende popsongs, aan de andere kant schijnen James Mercer en de zijnen live een beetje bloedeloos te zijn. Niets van dat: dit was een puike show. Het zweet droop van het gezicht van Mercer, maar hij leek er oprecht lol in te hebben. Zijn recent geheel vervangen band speelde nagenoeg perfect, de vrolijke liedjes net een tikje sneller dan normaal. Ook een mooie setlist:  vier nummersvan het nieuwe album Port of Morrow (gelukkig hieruit de beste geselecteerd, de rest houdt niet over), en voor de rest mooi de krenten uit de pap van de overige albums gevist. Het verrassende hoogtepunt zat al vroeg in de set met de recente single ‘Simple Song’. Hoera!

Graveyard komt uit Zweden en ze zien eruit of ze in een typische Zweedse metalband spelen. Alle leden hebben lang haar en tatoeages op hun ontblote borstkassen. Toch was het geluid wat uit de speakers knalde anders:  psyechedelische hardrock die sterk in de jaren 70 geworteld is. Erfgenamen van Led Zeppelin en Deep Purple. Ja, retrorock mag een bescheiden hype genoemd worden, maar Graveyard is echt een van de toppers van het genre. De vier speelden in de Shelter alsof hun leven er vanaf hangt en buitelden over elkaar heen van solo naar solo. Het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat deze band in 2006 is opgericht en niet in 1971. Titelnummer Hisingen Blues van het laatste album is een onvervalste kraker. Rock met een attitude.

Snel nog even binnengewandeld in de Marquee voor een stukje OFWGKTA. De hiphopgroep van Tyler, the creator wordt wel eens vergeleken met Wu-Tang Clan maar dat is je reinste heiligschennis. Ondanks dat we maar een minuut of vijftien in de tent stonden denk ik toch dat dat genoeg is om te kunnen zeggen dat OFWGKTA, ook korter bekend als Odd Future, live baggerslecht is. Een dj die verder geen noemenswaardige actie onderneemt en een paar rappers die ontzettend rommelig door elkaar heen schreeuwen. Niet de moeite.

The Black Keys zijn sinds Brothers als een komeet omhoog geschoten. Het daarop volgende album El Camino -poppier dan ooit- was de kers op de taart en de doorbraak naar een écht heel groot publiek. Dat bleek: de enorme weide voor het hoofdpodium stond vrijwel vol om Dan Auerbach en Patrick Carney live aan het werk te zien. Hun optreden was niet slecht maar nou ook niet echt memorabel. Genoeg sterke bluesrocksongs om zo een paar uur te vullen, daar ligt het niet aan, maar het is bij The Black Keys ook niet méér dan dat. Ze spelen hun liedjes, spelen die goed, en taaien weer af. Op het podium kregen Auerbach en Carney gezelschap van een toetsenist en een bassist waar de twee opvallend genoeg verder niet naar op- of omkeken.  Het slot met -natuurlijk- ‘Lonely Boy’, gevolgd door het sterke ‘I got mine’ deed het veld nog wel opveren.

Zoals gezegd stond er bij de Foo Fighters nóg een grotere kudde mensen aan het hoofdpodium, dus maakten wij ons wijselijk uit te voeten. En wel om het overheerlijke toetje van Pukkelpop 2012 te verorberen. Nee, niet Wilco -die naar verluidt fantastisch waren- maar Four Tet. Kieran Hebden heeft een flink statuur op het gebied van de fluisterende, sfeervolle electronica waar de meest vreemde geluidjes aan toegevoegd zijn. Ik betreur degenen die er niet bij waren op Pukkelpop, want dit was meesterlijk. Live komt Four Tet heel veel dansbaarder uit de hoek dan zijn albums doen vermoeden. Hij begon verrassend met een gortdroge technobeat, waar later steeds meer gelukzalige synths bijkwamen. Daarna nam de Britse producer even gas terug om vervolgens het aantal BPM’s langzaam maar zeker op te schroeven tot het ongeveer halverwege de set niet meer te hebben was. Een enorm applaus was zijn deel. Het derde deel van zijn set was experimenteler, sfeervol en met veel afwisseling maar nog steeds stond de hele zaal hard te dansen. Op de valreep kon Pukkelpop 2012 een van zijn grootste helden in de hall of fame bijschrijven.

Lees hier de verslagen van dag 1 en dag 2 van Pukkelpop!

 

Live: Pukkelpop 2012

Kiewit, Hasselt, België

 16-17-18 augustus 2012

facebook share facebook share

3 Reacties // Reageer

3 thoughts on “Live review: Pukkelpop 2012, dag 3

  1. MacB

    Beetje jammer dat de schrijver van dit stukje deze kans gebruikt om zijn uitgesproken anti Foo Fighters mening even duidelijk te maken. De drukte op het veld voor tijdens de show en ook de kopie er van op Lowands waren erg goed te aanschouwen!
    Tevens jammer dat hij een uurtje te laat op het veld was om the Joy Formidable te zien. Mijns inziens heeeft deze band absoluut een toekomst. Verder goede review ;-)
    Verder hebben wij veel last gehad van de hitte en het feit dat er geen bomen meer waren…

      /   Reply  / 
  2. gold account

    Zijn allereerste album ooit stond op een cassettebandje, dat ontelbare keren in de autoradio afgespeeld werd, daar aan zijn einde leek te komen maar gerepareerd werd door zijn vader en dat verloren raakte (en teruggevonden werd) en intussen aangevuld is door een vinyl exemplaar, gevonden op een rommelmarkt. Voor de achtjarige Kris waren de hairmetal-Zweden ongelooflijk opwindend. Met een mengeling van nostalgie en instemmend geknik op het titelnummer, Carrie en Rock the night, blijft dit hangen als het ultieme begin. Kris groeide op in een gezin waarin muziek niet erg belangrijk gevonden werd en waar weinig muziek gekocht werd. Enkele jaren later, tussen zijn twaalfde en zestiende, verdween muziek zelfs helemaal op de achtergrond voor hem.

      /   Reply  / 
  3. gold account

    ja da snap ik ook ni eigenlijk! Punkrock is soms wel altijd ‘t zelfde (da is stiekem ook ‘t coole daar aan) maar da kunt ge zeker ni van AFI zeggen!Luister is naar een “Black Sail In The Sunset” plaat van AFI en kom dan nog eens iets zeggen. Ik heb die plaat wel zeker meer dan 3 jaar niet meer opgezet, maar denk toch da’k die nog altijd goed zou vinden…De rest van de bands die hier besproken worden ken ik amper en van TGUK heb ik nooit een echt goeie show gezien. Op pukkelpop waren het precies een bende hippies op blote voeten die wat te veel hadden zitten smoren!Dan ben ik meer fan van de Hot Water Music show die ik ooit eens zag in de club van Pukkelpop! verdekke da was goe!

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>