Recensie: U2 – Songs Of Innocence

U2 is niet de makkelijkste band om fan van te zijn. Bono is een vrij uitgesproken, en niet de makkelijkste, persoonlijkheid en de band haalt nogal eens rare trucjes uit zoals gisteravond, toen het nieuwe album Songs Of Innocence bij de presentatie van de iPhone 6 opeens op iTunes werd geslingerd. Niets mis mee natuurlijk, maar waarom moet je als zelfbenoemde filantroop en wereldredder in zee gaan met een bedrijf als Apple en je plaat zelfs bij iedereen die het programma op de computer heeft staan door de strot duwen.

Toch blijf ik bij elke nieuwe release weer hopen dat U2 de oude magie van Boy, October, War, The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby weer hervindt, of daar in ieder geval bij in de buurt komt zoals voor het laatst lukte op, het toch alweer veertien jaar oude, All That You Can’t Leave Behind. Songs Of Innocence stelt wat dat betreft weer teleur, al is de plaat een stuk beter te pruimen dan de mislukte voorganger No Line On The Horizon.

Songs Of Innocence moest volgens Bono een zeer persoonlijk album worden, waarbij de band niet alleen vooruitkijkt maar ook terugblikt op haar rijke oeuvre uit de jaren ’80 en ’90. Thematisch en muzikaal passen nummers als ‘Iris (Hold Me Close)’, ‘Volcano’ en ‘Cedarwood Road’ wel bij het oude werk van de groep. U2 laat echter ook horen dat het geen afstand wil doen van het werk van het afgelopen decennium. Opener ‘The Miracle (Of Joey Ramone)’ is een fijne single die wel wat weg heeft van ‘Vertigo’, terwijl ‘Every Breaking Wave’ een soort moderne interpretatie is van ‘Walk On’.

Helaas bevat Songs Of Innocence, net zoals How To Dismantle An Atomic Bomb en No Line On The Horizon dat ook hadden en wat een beetje gebruikelijk begint te worden bij U2, echter ook weer de nodige losse flodders. ‘California (There Is No End To Love)’ begint al raar met een soort gescandeerd “Santa Barbara” en komt dat begin nooit meer helemaal te boven. Verder is ‘Raised By Wolves’ een chaotisch nummer dat wel een iets simpelere productie had kunnen gebruiken en valt Bono’s hoge falset op ‘Sleep Like A Baby Tonight’ ook niet helemaal goed. Op afsluiter ‘The Troubles’ krijgt U2 zelfs gezelschap van Lykke Li, maar zij speelt een vrij anonieme rol.

Songs Of Innocence is niet de grandioze terugkeer naar oude vorm waar je bij U2 toch elke keer op blijft hopen. Het is verder wel een aardige plaat, die zeker een aantal sterke singles bevat. Enige eeuwigheidswaarde hoeven we van U2’s laatste echter niet te verwachten, maar dat geldt voor het grootste deel van de platen die de Ieren de laatste twintig jaar hebben uitgebracht.

facebook share facebook share

3 Reacties // Reageer

3 thoughts on “Recensie: U2 – Songs Of Innocence

  1. John Reuser

    u2 heeft met dit album hun compositieparelen voor de producerszwijnen gegooid. Die dodelijke drum em basbeats …en waar is de oneindige hemelse trilling van geluid ? alles wordt opgezogen…en compact gemaakt. even wennnen en nog eens…maar het ligt niet aan u2 maar ik had een andere keuze voor de produktie. Intnensie en songs zijn super !!!

      /   Reply  / 
  2. Jaco

    Ocharme! Dat zielige kwartet is het slachtoffer geworden van producers die hen zijn opgedrongen door boze, geldzoekende managers. Het zou wat anders zijn als dit doorgewinterde, volwassen kerels waren die al bijna 40 jaar ervaring hebben in het schrijven van songs en het kiezen van producers en belastingparadijzen, of wacht…

      /   Reply  / 
  3. Nick

    Ben altijd nog van mening dat The Edge gewoon solo moet gaan. Of in ieder geval Bono eruit moet trappen.

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>