Recensie: Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly

D’Angelo haalde eind vorig jaar de release van zijn Black Messiah enkele maanden naar voren omdat hij vond dat dat nodig was. De Verenigde Staten waren in de ban van de dood van zwarte mannen in New York en Ferguson en de daaropvolgende rellen. Kendrick Lamar richt zijn pijlen op zijn lijvige nieuwe plaat To Pimp A Butterfly op dezelfde problemen en de lange geschiedenis van onderdrukking en discriminatie van Afro-Afrikanen.

Lamar brak drie jaar geleden door met zijn major label-debuut good kid, m.A.A.d city, een plaat die hem katapulteerde naar de top van de hiphop. Zoals nu blijkt uit To Pimp A Butterfly, zijn derde album in totaal, ging die doorbraak niet over rozen. De rapper worstelt duidelijk met de roem en de verantwoordelijkheid om een spreekbuis te zijn van zijn generatie, die dat volgens hem met zich meebrengt. “I remembered you was conflicted / Misusing your influence, sometimes I did the same / Abusing my power full of resentment / Resentment that turned into a deep depression… / I didn’t wanna self destruct”, zoals hij in spoken word stijl zijn survivor’s guilt een aantal keer onder woorden brengt.

Muzikaal is To Pimp A Butterfly gevarieerder dan zijn eerdere werk, met veel invloeden uit de jazz, blues en funk. Lamar wordt op het eerste nummer ‘Wesley’s Theory’, waarbij het voorbeeld van acteur Wesley Snipes die de bak in ging voor belastingontduiking wordt gebruikt als illustratie voor de Amerikaanse klassenjustitie, bijgestaan door P-funk godfather George Clinton, terwijl ook zijn mentor Dr. Dre nog even kort langs komt in een telefoongesprekje. ‘King Kunta’ vormt daarna met zijn dreigende, dreinende beats één van de vroege hoogtepunten van de plaat.

Die dreiging komt aan het einde van To Pimp A Butterfly weer terug op ‘The Blacker The Berry’, dat samen met ‘i’ de twee kanten van het zelfbeeld van de Afro-Amerikaan vormt. ‘The Blacker The Berry’ is donker, agressief en wordt doorsneden door een snoeiharde hook van dancehall artiest Assassin, en behandelt de zwarte zelfhaat die volgens Lamar alomtegenwoordig is. Tegenhanger ‘i’ is daarentegen open, positief en vol van expressie, totdat Lamar het nummer halverwege stil legt om een tirade tegen het publiek af te steken. Een mooie vergelijking die langskwam op Twitter is hierbij illustratief: ‘The Blacker The Berry’ is de militante leider Malcolm X, terwijl ‘i’ de vredelievende dominee Martin Luther King representeert.

To Pimp A Butterfly is een sterke, zware plaat geworden die zich in je brein nestelt en daarna niet meer weggaat. Lamar vecht tachtig minuten lang met zijn demonen, al had de plaat er baat bij gehad als er iets meer in gesneden was. Aankomend bij afsluiter ‘Mortal Man’ hebben we er al ruim een uur opzitten, terwijl nummers als ‘Alright’ en ‘For Sale’ er halverwege een beetje de vaart uit hebben gehaald.

Aan het einde voert Lamar een gesprek met zijn grote held Tupac, waarin hij zichzelf slim heeft gemonteerd in een interview waar Tupac uit de doeken doet hoe hij omgaat met de roem en de problemen van zwart Amerika. Na de laatste vraag is Tupac opeens verdwenen en blijft Lamar vertwijfeld achter met de woorden “Pac? Pac? Pac?”.

Kendrick Lamar legt de lat met To Pimp A Butterfly opnieuw hoog, al had iets meer snoeiwerk niet misstaan. Voorlopig zit hij echter stevig op zijn in ‘King Kunta’ opgeëiste troon en is het nog maar de vraag of er dit jaar een hiphoprelease voorbij komt die hem er af gaat stoten.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>