Recensie: Blur – The Magic Whip

Zo’n driekwart jaar geleden was Damon Albarn er nog niet van overtuigd dat er ooit iets gedaan zou gaan worden met de nummers die Blur in 2013, tijdens een onverwachte opening in de agenda, opnam in Hong Kong. The Magic Whip bewijst echter hoe snel het in de muziek kan gaan. Albarn buffelde even door aan de teksten nadat gitarist Graham Coxon en producer Stephen Street eerder al de muziek arrangeerden en voilà, hier zitten we met de eerste nieuwe Blur-plaat in twaalf jaar tijd.Of misschien wel de eerste echte nieuwe Blur-plaat in zestien jaar tijd zelfs. Think Tank uit 2003 werd immers opgenomen zonder drijvende kracht Coxon, die pas in 2009 besloot dat hij weer deel wilde uitmaken van Blur.

Met de terugkeer van de gitarist keert de band op The Magic Whip haast automatisch terug naar oude vorm. Opener ‘Lonesome Street’ is zo’n typische Britpopknaller in de stijl van ‘Parklife’, een trucje dat Blur later op de plaat met ‘I Broadcast’ en ‘Ong Ong’ nog twee keer achteloos herhaalt. De band is echter ook niet bang om op haar achtste studioalbum de diepte in te duiken en grote thema’s als overbevolking (op het met marsritmes en galmende zang doorvlochten ‘There Are Too Many Of Us’) aan te kaarten.

Hierin verschilde Blur altijd al van grote rivalen Oasis, dat toch een vrij eenkennig geluid produceerde. Blur daarentegen is melancholisch, ingetogen en durft ook ‘kleine liedjes’ te maken. Op The Magic Whip horen we onder andere ‘Ice Cream Man’, dat wel wat weg heeft van ‘Mr. Tembo’ van Albarns soloplaat Everyday Robots, en ‘My Terracotta Heart’, waar hij bekent “I’m running out of heart today”.

The Magic Whip voelt als een dwarsdoorsnede van het rijke oeuvre van Blur. Het gruizige ‘Go Out’ klinkt als de door de lo-fi beinvloede tracks van Blur, terwijl de melancholische ballads ‘Pyongyang’ en ‘Mirrorball’ doen denken aan nummer als ‘This Is A Low’ en het breakup nummer ‘No Distance Left To Run’.

Blur klinkt op hun nieuwste alsof de band nooit echt is weggeweest en niks aan kracht heeft ingeboet sinds hun glorietijd in de jaren ’90. The Magic Whip past dan ook prachtig in het rijtje Blurklassiekers Modern Life Is Rubbish, Parklife, The Great Escape en Blur.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>