Recensie: David Bowie – Blackstar

david bowie

Die David Bowie mag vaker jarig zijn. Drie jaar geleden trakteerde hij ons nog op een voorproefje van zijn toen te verschijnen comebackplaat The Next Day en dit jaar pakt hij voor zijn 69e verjaardag helemaal uit met de release van Blackstar.

Waar The Next Day nog echt een liedjesalbum was, kiest Bowie er op Blackstar voor om weer eens ouderwets het experiment op te zoeken. Blackstar (of zoals hij het zelf graag geschreven ziet) is namelijk vooral in de eerste helft een jazzalbum, met een hoofdrol voor de saxofoon van Donny McCaslin. Luister maar eens naar het duistere titelnummer, dat halverwege een totaal andere kant opschiet en helemaal openbreekt. De sax van McCaslin vormt ook de wervelende basis van ‘Tis A Pity She Was A Whore’, waar Bowie dan weer met een plechtige stem overheen zingt.

In de tweede helft van Blackstar kiest Bowie met ‘Girl Loves Me’, dat gebouwd is op de droge klappen van drummer Mark Guiliana, ‘Dollar Days’ en ‘I Can’t Give Everything Away’ voor wat meer conventionelere liedjes, met misschien wat minder diepte dan het openingssalvo, maar die nog steeds spannend en interessant zijn.

Intrigerend is Bowie’s meest experimentele plaat in decennia, waarop de oude meester laat horen het nog niet verleerd te zijn. Een tour hoeven we eigenlijk niet meer op te rekenen, maar als hij in de aankomende jaren nog een aantal platen van het niveau van Blackstar uitbrengt valt er weinig te klagen.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>