Rubriek: Recensie

Recensie: Everything Everything – Get To Heaven

Everything Everything verscheen twee jaar geleden in de spotlights met hun tweede album Arc, een knap staaltje art pop dat hen in dezelfde kringen als Foals (met wie ze een lange tour deden) en Alt-J plaatste. Dat intellectuele kantje van de Britse indie zeg maar. Arc was avontuurlijk, met een aantal sterke en originele nummers

Lees verder...

Recensie: Muse – Drones

Back to basics is in het geval van Muse een (vrij) zwaarlijvige conceptplaat. Na de opstand tegen het gezag (The Resistance) en het milieu (The 2nd Law) behandelt de Britse rockband op Drones het stille moorden op afstand en de opkomst van de machines. Het album vertelt over een jonge soldaat, die wordt opgeleid tot

Lees verder...

Recensie: Sun Kil Moon – Universal Themes

Mark Kozelek brengt zijn muzikale stijl op de laatste Sun Kil Moon albums perfect onder woorden met de zinsnede “I’m gonna tell you a little story because, well, what the heck” uit het nummer ‘Cry Me A River Williamsburg Sleeve Tattoo Blues’. Als Kozelek die verhalen, en de muzikale ondersteuning, perfect op elkaar af weet

Lees verder...

Recensie: The Vaccines – English Graffiti

The Vaccines knalden vier jaar geleden met het 1 minuut 20 durende ‘Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)’, een Ramones-achtig garagerockplaatje, de muziekwereld binnen. Debuut What Did You Expect From The Vaccines? had verder nog een paar leuke tracks, waaronder ‘Post Break-Up Sex’, maar daarna verloren we ze een beetje uit het oog, op het aardige,

Lees verder...

Recensie: The Tallest Man On Earth – Dark Bird Is Home

Kristian Matsson, a.k.a. The Tallest Man On Earth, debuteerde zeven jaar geleden met het mooie, sobere Shallow Grave, waarop zijn Bob Dylan-achtige zang slechts ondersteund werd door een akoestische gitaar. Op zijn vierde album kleedt de Zweed zijn muziek inmiddels wat meer aan, al zijn de liefde voor folk en de kracht van zijn stem

Lees verder...

Recensie: Mumford & Sons – Wilder Mind

Het grootste nieuws was een aantal maanden geleden niet dát er een nieuw album van Mumford & Sons aan zou komen, maar dat ze voor hun derde studioplaat de banjo opzij hadden gelegd. Die banjo he. Inmiddels wordt het instrument zo vaak gebruikt dat je bijna zou vergeten dat de band rond Marcus Mumford in

Lees verder...

Recensie: Blur – The Magic Whip

Zo’n driekwart jaar geleden was Damon Albarn er nog niet van overtuigd dat er ooit iets gedaan zou gaan worden met de nummers die Blur in 2013, tijdens een onverwachte opening in de agenda, opnam in Hong Kong. The Magic Whip bewijst echter hoe snel het in de muziek kan gaan. Albarn buffelde even door

Lees verder...

Recensie: Sophie Hunger – Supermoon

Sophie Hunger heeft in thuisland Zwitserland een aardige naam opgebouwd. Haar debuutalbum Monday’s Ghost kwam er op 1 binnen en twee albums verder lijkt Hunger er aan toe om het ook over de grens te proberen. Daar schakelde ze producer John Vanderslice voor in, die we kennen van samenwerkingen met onder andere Death Cab For

Lees verder...

Recensie: Calexico – Edge Of The Sun

Het lijkt wel alsof ze wisten dat hun nieuwe album uit zou komen tijdens de eerste warme, zonnige dagen van het jaar. De muziek van Calexico is natuurlijk uitermate geschikt voor de zomer en Edge Of The Sun vormt daar geen uitzondering op. De band rond Joey Burns neemt ons weer mee op een tripje

Lees verder...

Recensie: Villagers – Darling Arithmetic

Waar Villagers’ vorige albums Becoming A Jackal (2010) en {Awayland} (2013) met hun rijke folkgeluid nog echte bandalbums waren, daar is Darling Arithmetic meer een persoonlijke solo-uiting van frontman Conor O’Brien geworden (hij nam de negen nummers die het album gehaald hebben op op een gammel recordertje). Het kan dan ook bijna niet anders dan

Lees verder...

Recensie: Death Cab For Cutie – Kintsugi

Kintsugi is in meerdere opzichten een break-up album. Naast de echtscheiding van zanger en belangrijkste songwriter Ben Gibbard van actrice Zooey Deschanel kreeg de band ook te maken met het vertrek van gitarist en medeoprichter Chris Walla, die er vorig jaar september de brui aan gaf. Het vertrek van Walla dwong de band om voor

Lees verder...

Recensie: Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

Sufjan Stevens kondigde het al eerder aan; op Carrie & Lowell keert hij terug naar zijn roots. Zijn vorige album, The Age Of Adz uit 2011, stond nog vol met drukke, elektronische experimenten. Op zijn laatste niets van dat alles, Carrie & Lowell is kaal, sober en vol van verdriet en hoop.

Lees verder...

Recensie: Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly

D’Angelo haalde eind vorig jaar de release van zijn Black Messiah enkele maanden naar voren omdat hij vond dat dat nodig was. De Verenigde Staten waren in de ban van de dood van zwarte mannen in New York en Ferguson en de daaropvolgende rellen. Kendrick Lamar richt zijn pijlen op zijn lijvige nieuwe plaat To

Lees verder...

Recensie: The Staves – If I Was

The Staves ontkwamen vorig jaar november niet aan het eeuwige lot van het voorprogramma. De drie gezusters Staveley-Taylor kregen bij het concert van Angus & Julia Stone de taak om het publiek een beetje op te warmen, maar kwamen met slechts een akoestische gitaar en driestemmige harmonieën slechts moeizaam boven het geroezemoes uit.

Lees verder...

Recensie: Modest Mouse – Strangers To Ourselves

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Strangers To Ourselves is niet de magistrale comeback waar we na acht jaar op gehoopt hadden. De nieuwste van Modest Mouse kent een lange aanlooptijd (de band was met hun nieuwe plaat bijna net zo lang bezig als de elf jaar waarin de vorige vijf

Lees verder...