Review: Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Niets zo jammerlijk als briljante debuutplaten en tegenvallende opvolgers. Liever hebben we natuurlijk een al solide, zeer genietbare eerste plaat, waarna de band of artiest in kwestie zich verder ontwikkelt en met een op alle fronten mooiere tweede album op de proppen komt. En gelukkig is dit precies wat Johannes Sigmond uit Amersfoort heeft gedaan, de singer-songwriter die twee jaar terug al opviel als Blaudzun.

Een ‘nachtdier’ naar eigen zeggen, die op zijn mooie, sfeervolle debuut van twee jaar terug met succes poogde nachtmuziek te maken, veelal sluipende ballades met een inderdaad waarneembaar nachtelijk, donker aura eromheen, gezongen met een wat dramatische snik in de licht raspende stem.

Ook hogere ambities waren toen al duidelijk hoorbaar, en dat is op Blaudzun’s tweede album Seadrift Soundmachine niet anders; een collectie liedjes met een soort ‘zeeïg’ of ‘waterig’ gevoel, maar beslist niet met waterige liedjes. Akoestische gitaren, accordeon, staande bas en drums bespeeld met borstels vormen nog steeds de basis in Blaudzun’s liedjes. Sommige nieuwe nummers mogen ogenschijnlijk vlotter en luchtiger klinken. Daarbij durft hij hier en daar een stuk hoger te zingen dan voorheen, met als bloedjemooie resultaten liedjes als Quiet German Girls.

Dat nachtelijke gevoel van het debuut is er nog steeds wel – neem alleen al pianoliedje met vrouwenstem Midnight Room -, maar de opening van Seadrift Soundmachine lijkt zich met de onder water-gitaren van intro Sea Wolves inderdaad ergens op volle zee te bevinden, waarna walsje Sunshine Parade zich nog in het volle daglicht bevindt, ergens tussen een zeemansliedje en Beirut Of The Veils in. The Veils inderdaad: Sigmond’s stem horen en niet minstens een keer aan Finn Andrews en zijn band denken lijkt nog steeds onmogelijk, zeker in die snellere liedjes. Maar storen, laat staan irriteren doet dat geen moment; zijn stem wekt juist meer nog dan voorheen bewondering op.

Zwaardere, dramatischer momenten zijn er echter ook, en die leveren dankzij opnames met een compleet orkest in Praag de meest verpletterend mooie momenten van de plaat op. Zoals het knappe arrangement voor vibrafoon en strijkers tegen het einde van nachtmerrieliedje The Choking Game aanzwelt, is van een ongekende schoonheid. Hetzelfde geldt even later voor Jezebell, dat ook al zo verstild begint, om in de finale volledig open te breken. Maar Blaudzun op z’n meest verstild is ook indrukwekkend, getuige het intieme miniatuurtje Wolf’s Behind The Glass.

Ondanks hier en daar een luchtiger toon kun je Blaudzun nog niet betichten van het maken van vrolijke muziek. Is hij daarmee meteen zelf een diep melancholische ziel? Ach, wellicht eerder zo’n ‘restless heart in the sunshine parade’, zoals hij zelf in dat prachtige openingsliedje zingt. Een gemoedstoestand waarvan wij de luisteraars dankzij dit prachtalbum volop de vruchten plukken. En van die luisteraars komen er na een verschijning in De Wereld Draait Door en een druk bezochte CD-presentatie in Utrecht afgelopen weekend steeds meer. Het zij Blaudzun van harte gegund: binnenkort denken mensen bij het horen van die naam echt niet meer aan die Deense wielrenner. (****)

Blaudzun bij De Wereld Draait Door: Quiet German Girls

Lees ook:In Première: Blaudzun – Quiet German Girls
Lees ook:Blaudzun komt in januari met tweede album Seadrift Soundmachine
Lees ook:Nooit van Gehoord? – Blaudzun
Lees ook:In Première: Vivian Girls – When I’m Gone
Lees ook:Snoepje van de Week? – Best Coast

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!