Review: Bruce Springsteen – Working On A Dream

Zo’n tien jaar geleden leek Bruce Springsteen het rustiger aan te gaan doen. Een laatste, sobere studioplaat getiteld The Ghost Of Tom Joad dateerde alweer van 1995 en aan het einde van de vorige eeuw werden tal van losse, oudere nummers gebundeld in de imposante box Tracks. En vooruit, ook een nieuw live-album met The E Street Band kon er vanaf. Maar onder meer 11 september 2001 en de Bush-regering hebben blijkbaar iets losgemaakt. In 2002 was daar het robuuste The Rising, een plaat vol mooie, gelaagde nummers over jeugdherinneringen, gemis in het algemeen en troost voor New York. Sindsdien is The Boss weer volop actief, met het akoestische Devils and Dust, The Seager Sessions en het bij vlagen verbeten, maar magistrale Magic van eind 2007, wederom gemaakt met The E Street Band, waarmee volop wordt getourd. De nu toch echt richting de zestig jaar lopende Springsteen lijkt kortom productiever dan ooit en lijkt een tweede jeugd begonnen. Ook min of meer in muzikaal opzicht, zo bewijst het opvallend lichtvoetige en hoopvolle nieuwe album Working On A Dream.

Meer dan ooit keren de invloeden van muziek die hij tijdens zijn jeugd in de vroege jaren zestig op de radio hoorde door in man’s muziek. Met The Beach Boys voorop, zo lijkt het, als je tal van plekken de koortjes hoort van de E Street Band-leden. De over het geheel luchtiger toon lijkt logisch te verklaren: met frissere politieke tijden op komst in de Verenigde Staten kijkt ook Springsteen hoorbaar optimistischer richting de toekomst.

Working On A Dream is dan ook geen politieke plaat, waar voorganger Magic dat goeddeels wel was, onder de oppervlakte althans. Op dit nieuwe album, voor een flink deel geschreven en opgenomen tijdens de Magic-tournee, is een soort nieuwe onbezonnenheid het sleutelwerk. De opening is sterk, met een bijna van vreugde uit z’n voegen barstende rocker My Lucky Day en het mooi ingehouden Working On A Dream. En er is in de eerste acht minuten ruimte voor een episch western-achtig verhaal over de schurk Outlaw Pete, inclusief spaghetti-western mondharmonica en een melodielijn waarop je voor je het weet Kiss’ I Was Made For Loving You meefluit. Het had misschien wat minder lang gekund, maar bevlogen en groots klinkt het zeker.

Helaas lijkt het opgetogen karakter van de muziek ook een vrijbrief geweest voor producer Brendan O’Brien om het robuuste geluid hier en daar volledig dicht te smeren met zoete strijkers. Het maakt dat enkele minder sterke midtempo nummers als This Life en Kingdom of Days wat pompeus aandoen. Het is domweg net too much. Dieptepunt wat dat betreft is Queen Of The Supermarket, over de liefde van een man voor een caissière, dat bovendien al de nek wordt omgedraaid door een on-Bossiaans lullig refreintje. Daar tegenover zijn What Love Can Do en folky Tomorrow Never Knows nauwelijks meer dan niemandalletjes, maar die luisteren in ieder geval nog plezierig weg.

Het is wel zo dat ondergetekende gewoon iets meer heeft met een Springsteen die wat bedachtzamer of meer verbitterd een boos van toon is, zoals op de daardoor krachtiger platen met E Street Band uit deze eeuw, The Rising en Magic. Vandaar dat voor mij het donkerder, mysterieuze Life Itself een hoogtepunt is, evenals het verstilde The Last Carnival, waarin door een zingende E Street Band afscheid wordt genomen van de vorig jaar overleden toetsenist Danny Federici. Zonder hem gaat het circus door, is de boodschap. Zo mogelijk nog mooier: het nota bene als bonustrack toegevoegde, akoestische The Wrestler, dat gemaakt is voor de gelijknamige film, zodat Working On A Dream na een prachtbegin toch ook nog een indrukwekkende finale kent.

Het is derhalve geen klapper in het oeuvre als voorganger Magic, maar fraaie momenten zijn er gelukkig nog genoeg. (***)

Bruce Springsteen and the E Street Band treden zaterdag 30 mei op op Pinkpop 2009.

Bruce Springsteen and the E Street Band tijdens de Superbowl: Born To Run + Working On A Dream

Glory Days

Lees ook:Nieuwe Bruce Springsteen eind januari uit: Working On A Dream
Lees ook:Luisteren: voorproefjes van nieuwe Bruce Springsteen
Lees ook:In Première: Bruce Springsteen – The Wrestler
Lees ook:Bruce Springsteen naar het Gelredome én nieuw album
Lees ook:Bruce Springsteen komt naar de veertigste Pinkpop

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!