Review: Midlake – The Courage Of Others

Allemaal leuk en aardig dat muziekcritici en indievolgers een kleine twee jaar terug massaal wegliepen met de weids galmende harmonieën van Fleet Foxes. Maar dat meesterwerk The Trials Of Van Occupanther van Texaanse band Midlake twee jaar daarvoor al soortgelijke koude rillingen opriep met verfijnde liedjes met folkpopbasis en prachtige, zelfs wat ingetogener samenzang, leek alweer even vergeten.

Het zal ermee te maken hebben dat de folky indiepop van het vijftal toch wat introverter van karakter was, en daarmee iets minder toegankelijk. Bijna vier jaar later is daar dan eindelijk de langverwachte opvolger The Courage Of Others, waarop een zwaarmoediger klinkend Midlake nog wat meer in zichzelf keert. Iets dat overigens niet direct bezwaarlijk hoeft te zijn.

Dat de Texanen met aan de leiding songschrijver en leadzanger Tim Smith jaren aan The Courage Of Others hebben gewerkt, hoor je direct aan de muziek af. Het is vrij lang geleden dat ik een band zo subtiel, zorgvuldig of zelfs delicaat hoorde musiceren, met zulke verfijnde en knap uitgedachte melodieën en arrangementen. De akoestische gitaaraanslagen klinken helder en warm, de vertrouwd meerstemmige refreinen zwellen fraai aan en dit keer heeft de groep de dwarsfluit gevonden in plaats van violen. De Fleetwood Mac-invloeden van de voorganger zijn wat teruggeschroefd ten gunate van een wat antieker Amerikaans folkgeluid, vertaald in elf overwegend langzamere songs.

Gebleven: die ogenschijnlijk ingehouden, maar loepzuivere drie- tot vierstemmige samenzang, die in prachtige opener Acts Of Man – meteen een van de beste liedjes – al snel opduikt en het kippenvel keurig in rijen van tien opstelt. Die wat treurige vocalen blijven de grootste kracht van Midlake, zeker in combinatie met waarlijk mooie liedjes als in het inderdaad erg winters aanvoelende en daarom toepasselijk getitelde Winter Dies, of het in zichzelf gekeerde Rulers, Ruling All Things. Hierin sluit Smith zich inderdaad even af van de buitenwereld, of hij zou het op zijn minst willen.

Na een half uurtje en een nummer of zeven, acht begint er echter toch iets te knagen en spookt de bekende spreuk ‘te veel van het goede’ door het hoofd. Die een hele plaat voortdurende, serene treurnis in ongeveer dezelfde toonsoort is ondanks genoeg prachtige momenten uiteindelijk toch de zwakke plek van The Courage Of Others. Ruimte voor wat meer lucht of lichtere momenten zoals de voorganger die wel herbergde (denk het prachtige Young Bride of It Covers The Hillside) ontbreken hier nagenoeg, op miniatuurtje Fortune na.

Dat de melodieën op den duur toch net wat minder sprankelen, maakt deze plaat in de tweede helft wat dreinerig, eentonig en zelfs een tikkeltje saai. Als in Bring Down de zoveelste klaagzang aanzwelt, komt er toch een ‘nu-weten-we-het-wel-gevoel’ bovendrijven. Een iets grommender uithaal tegen het einde in het intro van The Horn ten spijt.

Zodat Midlake met The Courage Of Others uiteindelijk niet meer dan een beslist mooie luisterplaat heeft gemaakt, zeer sfeervol en knap gemaakt, maar tegen het einde flink inzakkend. Zodoende wordt de magie van The Trials Of Van Occupanther helaas lang niet geëvenaard. (***)

Midlake geeft komende woensdag 10 februari een (nog niet uitverkocht) concert in Paradiso te Amsterdam. Eind april keert de band terug voor een uitgebreidere Nederlandse clubtour van vier shows. En die zijn met variatie tussen de verschillende platen van de band vast meer dan de moeite waard.

Midlake – Acts Of Man (fanbewerking: Video Sunrise – A Song of Two Humans by F.W. Murnau uit 1927)

Lees ook:Luisteren: Midlake – Acts Of Man + Rulers Ruling All Things
Lees ook:Nieuw album Midlake uit in februari 2010: The Courage Of Others
Lees ook:Eindelijk nieuw album Midlake op komst: The Courage of Others
Lees ook:Midlake geeft vier NL clubshows, streamt nieuw album
Lees ook:Crossing Border-opwarmer: Midlake

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!