Friska Viljor is één van mijn favoriete bands, dus toen ik ze mocht interviewen was ik er als de kippen bij. Helaas ben ik wat laat met het plaatsen, de heren zijn namelijk al in Nederland geweest tijdens het paasweekend. Ze gaven één optreden op het Into the Great Wide Open Paasfeest ,waarvan je wat beeldmateriaal kan zien in het sfeerverslag, en in Paradiso. Lees verder

Mooie folk-muziek kan je nooit teveel horen. Daarom luister ik al de hele dag naar Timber Timbre, het trio uit Ontario, Canada. Hun nieuwste plaat is vorige week uitgekomen, en hij is ongelofelijk goed. Hieronder zie je hun tweede single van Creep on Creepin’ On.

Lees verder

De festivalorganisatie van ‘Into the Great Wide Open’ kondigt vandaag aan dat de voorverkoop 18 december om 10:00 van start gaat. De derde editie van dit meerdaagse intieme festival met onder andere mooie popmuziek, film en kunst vindt plaats op 2, 3 en 4 september 2011 op Vlieland. De standaardtickets (vanaf 16 jaar) voor ‘Into The Great Wide Open 2011′ gaan in plaats van €65,- vanaf januari €95,- kosten. Lees verder

Ook de derde dag van deze prachtige tweede Into The Great Wide Open zou in theorie tot in de nachtelijke uren door kunnen gaan. Ware het niet dat maandagmorgen ofwel het werk, ofwel – voor de jongste bezoekers – de schoolplicht weer roept. En dan zitten we met z’n allen dus op een eiland, waar je wel op tijd vanaf moet kunnen komen, liefst zonder te zwemmen.

Slechts enkele veerdiensten varen nog naar de wal op zondagavond, dus eindigt het festival op deze lazy sunday bijtijds, rond 18.30 uur. Lazy, want de zondag heeft over het algemeen niet te wilde luistermuziek te bieden, hoewel Jon Spencer’s Heavy Trash aan het einde van de middag zorgt voor de welkome rode peper in de derrière van deze slotdag. Lees verder

De vraag werd twee dagen terug al even voorzichtig opgeworpen: hoe gaan Into The Great Wide Open-gangers van vorig jaar én nieuwe bezoekers, die afgekomen zijn op de jubelverhalen over de eerste editie, deze tweede, meteen uitverkochte aflevering van het Vlielandse festival beleven? Kan na de verrassing van de eerste editie de sfeer weer net zo goed en plezierig worden? Na de vrijdag en de ramvolle zaterdag kan die vraag volmondig met een ‘driewerf ja!’ worden beantwoord. Met iets meer mensen dan vorig jaar op een bont gekleurd, speels festivalterrein, een mooie uitwijkplek naar het Naar Buiten-podium in het bos (meteen zeer geliefd bij artiesten en publiek) en een absolute knalfuif aan het einde van de tweede dag aangevoerd door The Whitest Boy Alive, kunnen we misschien al voorzichtig zeggen dat de beleving van vorig jaar op enkele punten is overtroffen. Hoe mooi is dat. Lees verder

Eigenlijk zou je op deze plek helemaal nada niente niks zip moeten lezen over wat er allemaal gaande is op Into The Great Wide Open. “Whatever happens in Vlieland, stays in Vlieland”, zo sprak Belg Tom van Laer a.k.a. Admiral Freebee, bij zijn optreden. En zo is het natuurlijk maar net. Het zou echter domweg oneerlijk zijn om de geneugten van dit nu alweer fraaie festival niet te delen met de vaste wal. Na de korte introductie in foto’s voor de thuisblijvers van vrijdag, daarom nu snel door met de bevindingen van de eerste dag. De opzet van het festival is uiteraard nagenoeg hetzelfde als die van de eerste editie – don’t change a winning formula -, waarbij het hoofdfestivalterrein op het Sportveld van camping Stortemelk op enkele punten nog wat verfijnd is. Lees verder

In tegenstelling tot vorig jaar dit keer geen woelige baren en windkracht acht op camping Stortemelk in de Vlielandse duinen, maar een zonovergoten, lekker warme aankomst op donderdagmiddag van de eerste bezoekers van de tweede editie van Into The Great Wide Open. Een spannende editie: wordt die zo ontspannen en plezierige sfeer van vorig jaar geëvenaard of zelfs overtroffen? Wat gaan de bands doen, met iets meer indie-namen als Modest Mouse, Wolf Parade, Caribou en The Tallest Man On Earth op het programma? De tenten staan, de eerste juttersbittertjes zijn genoten, op deze mooie vrijdagmiddag staan de bands op het punt van beginnen, met als eerste ‘huisband’ voor dit jaar El Pino & The Volunteers met het grote Bolder Koor. Neem hieronder als thuisblijver via rustige foto’s alvast een kijkje op het terrein…
Lees verder

Met zoveel nieuwe hippe bands van de laatste tijd met als woonplaats New York, of specifieker Brooklyn, zou je bijna vergeten te kijken wat voor nieuws er nog zoal komt uit een andere Amerikaanse, creatieve broedplaats, helemaal aan de andere kant van het land: Portland, Oregon. Een nog vrij onbekende band uit die stad heeft zichzelf Nurses genoemd (google dat maar eens zonder voorkennis) en tourt deze weken door Europa, waarbij vrijdag 3 september Into The Great Wide Open op Vlieland wordt aangedaan. Ik ga zeker even kijken, want deze drie mannelijke verpleegsters maken speelse, catchy liedjes, die qua geluid en inventiviteit ergens tussen het Animal Collective van een paar jaar terug en Grizzly Bear inkruipen. Lees verder

Ongelooflijk, maar waar: ook in de Vlielandse bossen kun je je komend weekend op Into The Great Wide Open toch middenin countryhoofdstad Nashville te Tennessee wanen. Vroeg op de zaterdagmiddag speelt de 23-jarige countryzangeres Caitlin Rose op het nieuwe Naar Buiten-podium. Verwacht ondanks haar afkomst bij haar optreden zeker niet van die gladde ideale schoonzonen/ dochters-countrypop zoals die met tonnen tegelijk nog uit haar stad verschijnt, maar wel oprechte, smaakvol gearrangeerde en warm klinkende country-achtige luisterliedjes, zoals te horen op haar debuutalbum Own Side Now. Een enkele keer traditioneler (That’s Alright, Coming Up), dan weer heel poppy (Own Side). Lees verder

Op zoek naar de (nog) onbekende parels in het Into The Great Wide Open, komend weekeinde op Vlieland, kom je niet veel London Calling-achtige Britse bands tegen. Maar die ene kersverse Londense band die er staat, is niet te missen: Veronica Falls, bestaande uit drie jongens en een meisje uit Londen met een grote voorliefde voor rammelende sixtiespop met een licht pikant shoegaze-sausje. De grote invloed is hier niet te missen: denk aan een lichtere, speelsere versie van The Velvet Underground, zeker bij dromerige rammelliedjes als Starry Eyes en Staying Here, en je weet waar Veronica Falls de mosterd haalt. Lees verder