Concertreview: Primus in Paradiso


Door: Jeroen Bakker

Groot was de verrassing toen begin dit jaar Primus, één van de meest toonaangevende bands van de jaren negentig, aankondigde weer bij elkaar te zijn en de Europese tournee in Amsterdam te willen starten. Hoewel de band formeel gezien nooit werd ontbonden mag er gerust worden gesproken van een zeer welkome reünie waar al lang en hevig naar werd uitgekeken.
Het is ver voor aanvangstijd als op de stoep van Paradiso de laatste kaarten voor enorme bedragen van eigenaar wisselen. Primus speelt de eerste Europese show sinds twaalf jaar en er schijnt 200 tot 300 euro’s geboden te zijn om deze gebeurtenis mee te kunnen maken.

Met een bombastisch stuk klassieke muziek komen de drie mannen onder een oorverdovend gejuich het podium op lopen. Toen waren het drummer Tim “Herb” Alexander, gitarist Larry “Ler” LaLonde en zanger/basvirtuoos Les Claypool, nu is het Jay Lane die de drumstokken heeft overgenomen om daarmee Primus nieuw leven in te blazen. Het trio heeft aan weerszijden van het podium gezelschap gekregen van twee gigantische opblaasbare astronauten. Vanuit de helmen worden clips en absurde visuals, waaronder bijvoorbeeld een demonstratie olifantentrampoline, vertoond.
To Defy The Laws Of Tradition van het debuutalbum Frizzle Fry uit 1990 is de opener die bij de vele fans van toen nostalgische gevoelens oproept maar ook bij de ‘nieuwe generatie’ veel lijkt los te maken. Bekend zijn de karakteristieke hupjes van Claypool die de gehele avond op twee vierkante meter zal doorbrengen waarbinnen hij omringd wordt door een enorme hoeveelheid pedalen. De tijd dat een bassist het met slechts vier snaren deed ligt al heel lang achter ons en deze geniale, soms een beetje gekke, frontman gaat een experiment nu eenmaal niet uit de weg.

Gloednieuw is de track Pie In The Sky dat voor het eerst op een Europees podium gespeeld wordt. Het nummer bevat zoals verwacht merkwaardige wendingen maar is tegelijkertijd heel toegankelijk. Het reggae-intermezzo is het eerste moment om even bij te komen van de grote spanning die bij zowel publiek als band valt waar te nemen. Het eerste album sinds elf jaar, Green Naugahyde genaamd, komt er aan maar het is eerlijk gezegd niet zo goed, aldus Claypool. Typisch zo’n moment waarop je hem niet serieus neemt.
Waar men normaal gesproken zou kiezen voor een bezoek aan bar of toilet verkiest het publiek om aandachtig te genieten van het volledig nieuwe Last Salmon Man. De fan van deze band is de laatste jaren een klein beetje in de steek gelaten maar het wordt enorm goed gemaakt door de geniale Claypool en zijn evenzo getalenteerde metgezellen die een massief en retestrak geluid voortbrengen. Gebleven zijn de soms lange, maar boeiende jam-momenten die wellicht een maandenlange sessie in de oefenruimtes verraden. Lang niet alle publieksfavorieten zullen voorbijkomen maar Primus boeit van de eerste tot de laatste minuut.

“This song is from the Brown Album” kondigt Claypool Duchess And The Proverbial Mind Spread aan. Ook hier komt een vleugje reggae om de hoek kijken maar het blijft lastig om het oeuvre van Primus in een hokje te plaatsen.
Vertrouwd is ook het geluid van de sirene die “Ler” op zijn gitaar voortbrengt als beginsignaal van Those Damned Blue-Collar Tweekers. Velen herinneren zich het moment tijdens Pinkpop 1998 waar 1.2 op de schaal van Richter genoteerd kon worden, een record dat tot op heden nog niet is overtroffen. Het in 1990 op Sailing The Seas of Cheese uitgebrachte nummer is in de loop der tijd uitgegroeid tot een vaste waarde op de setlist dat nog altijd onrustige momenten in de pit veroorzaakt. Hetzelfde geldt voor My Name Is Mud, dat indertijd wekelijks op de goedkeuring kon rekenen van Beavis & Butthead maar zoveel jaren later in Paradiso nog steeds tot veel enthousiasme leidt. De tijd is na het spelen van de toegift Southbound Pachyderm voorbij gevlogen en het is plotseling half elf als Les Claypool zijn hoed afneemt om op zijn eigen wijze het publiek te bedanken.
Primus was overdonderend, verfrissend, verrassend en toonde een gretigheid die best eens lang zou kunnen aanhouden. Het is duidelijk dat deze lange sabbatical de band goed heeft gedaan. Het concert-schema op de nieuwe tour-shirts verraadt nog enkele vrije dagen in het weekend van Lowlands 2011.


facebook share facebook share

2 Reacties // Reageer

2 thoughts on “Concertreview: Primus in Paradiso

  1. Koos

    Deze recensie is door een uberfan geschreven gok ik. Niets kan deze band schijnbaar fout doen. Ik vond het een matig optreden, te veel gejam en te weinig hits. En dat laatste zou toch leuk zijn na zoveel jaren weg te zijn geweest. Ze hadden de zaal er helemaal mee op de kop kunnen zetten, maar nu was het een beetje aftasten en hopen dat er tussen al dat gefrobel nog een kneiter van een hit voorbij zou komen. Maar ja, met hun bekendheid mogen ze schijt hebben aan iedereen (volgende keer is het toch weer gewoon uitverkocht)en dat hebben ze dan ook. Het was overigens wel leuk om ze even te zien..dat dan weer wel. Blijft toch een unieke band. Maar ik zou er geen 200 euro voor over hebben.

      /   Reply  / 
  2. ed hardy lagerverkauf

    Europese tournee in Amsterdam te willen starten. Hoewel de band formeel gezien nooit werd ontbonden mag er gerust worden gesproken van een zeer welkome reünie waar al lang en hevig naar werd uitgekeken.
    Het is ver voor aanvangstijd als op de stoep van Paradiso de laatste kaarten voor enorme bedragen van eigenaar wisselen. Primus speelt de eerste Europese show sinds twaalf jaar en er schijnt 200 tot 300 euro’s geboden te zijn om deze gebeurtenis mee te kunnen maken.

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>