Bijzonder weerzien met Paradiso voor The Veils

Poptempel Paradiso in Amsterdam is voor veel fans en artiesten toch een speciale locatie. Zo ook voor The Veils, frontman Finn Andrews speelde er voor het eerst toen hij 19 was en er volgden daarna nog vele optredens. Dat zorgde gisteren, zo’n elf jaar na dato, voor een emotioneel weerzien.

Het zwaartepunt van het concert lag logischerwijs bij Time Stays, We Go van vorig jaar. De band ging flitsend van start met ‘The Pearl’ en ‘Train With No Name’, twee nummers die live ook uitstekend uit de verf kwamen. Hierna was er ruimte voor wat oudere publieksfavorieten en ook enkele onbekende nummers, die toch een klein beetje het tempo uit het concert haalden.

The Veils gaven vlak voor de toegift echter weer vol gas met ‘Through The Deep, Dark Wood’ en het donkere ‘Nux Vomica’, waarna Andrews in zijn eentje terugkwam om ‘The Valleys of New Orleans’, ‘Begin Again’ en ‘Lavinia’ akoestisch op piano en gitaar te doen. Bij het eerst genoemde nummer hield hij het, na een verhaal over hoe speciaal Paradiso voor hem was en hoe graag hij er terugkwam, dan ook niet droog.

Alle emotie werd er daarna tijdens het cathartische ‘Jesus For The Jugular’ uitgebeukt, waarbij Andrews gitaarrammend met zijn hoed en pak een bijna vogelverschrikkerachtige verschijning was. Een zeer goed concert, waar wel weer eens te meer duidelijk werd dat Andrews The Veils is. Behalve de uitstekende drummer trok de rest van de band weinig aandacht naar zich toe en was het spotlight gedurende de hele show enkel op Andrews gericht.

En nog een verzoekje voor een volgende keer, speel alsjeblieft een keer ‘The Leavers Dance’.

facebook share facebook share

2 Reacties // Reageer

2 thoughts on “Bijzonder weerzien met Paradiso voor The Veils

  1. Ray

    Voor mij na 10 jaar een weerzien met Paradiso. Voorlopig voor 10 jaar weer genoeg. Te hopen dat The Veils er anders over denken. Publiek verzameld om bier te drinken en onderhouden van sociale contacten (keihard lallen en slap lullen dus) en, oh ja, ook nog een bandje. En meer dan “een bandje” bleek het vanavond niet te zijn. Een kleurloze, ongeïnspireerde verzameling studio-muzikanten, een zanger met stemproblemen, waardeloze akoustiek, een onevenwichtige play-list en ga zo maar even door. En een paar roosjes op een grote berg mest. Andrews deed echt zijn best om er nog wat van te maken. Jammer.

      /   Reply  / 
    1. Robin Bruggeman Auteur

      Tja, dat door een concert heen lullen, hoe irritant het ook is, schijnt er een beetje bij te horen tegenwoordig, dat kan je The Veils nauwelijks aanrekenen. Voor de rest vond ik het zelf een goed concert, waarbij Andrews inderdaad zijn best deed om er wat van te maken en daar ook in slaagde, met een oprecht emotioneel moment tijdens ‘The Valleys Of New Orleans’.

        /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>