Pitch Festival: het verslag

Alternative was uiteraard bij Pitch, in het Amsterdamse Westerpark. Een nieuw festival, een eervolle poging van MOJO om ruimte te bieden aan nieuwe vormen van dance en pop, allemaal op honderd vierkante meter in de Westergasfabriek. Veel uitdagende acts, en veel stof tot nadenken. Wij waren erbij, en hieronder kun je lezen wat we er van vonden.

Alternative begint dag 1 van dit stoere nieuwe festival met Palmbomen, de openbaring van vorig jaar. Kai Hugo, met zijn lichtshow en verrassende italo-house, is met deze prominente plek op de Pitch line-up nu echt groot geworden. En terecht. Hij breekt de tent af, en dat is knap als je beseft dat de meeste mensen nog niet echt in de dansstemming zijn.

We besluiten publiekslieveling Apparat over te slaan, om vooraan te kunnen staan bij Dam Funk, de grootheid uit San Fransisco. De man die funk opnieuw heeft uitgevonden. De man die bijna nooit in Nederland is, terwijl hij wel met iedereen heeft samengewerkt. Dam Funk is typerend voor de programmering van Pitch: origineel, en voor de fijnproevers. Ook niet de gemakkelijkste keuze, van hoe opzwepend hij ook is op het podium, funk is niet echt een grote stroming binnen de dans in Nederland. Maar het werkt, iedereen komt lekker in het ritme. En de band speelt ongelofelijk strak en hard. Dan, misschien een tikkeltje flauw, maar toch maar even kijken bij Crystal Fighters. Onder festivalbezoekende muziekliefhebbers wordt deze act zo langzamerhand de Guus Meeuwis van een line-up: nooit een nieuw nummer, maar altijd gegarandeerd dansen en meezingen. Maar goed, ook Pitch moet kaarten verkopen. En de Basken doen het heel goed: een worsteling met het geluid in de Gashouder (iets wat het hele weekend een probleem zal blijven) weerhoudt ze er niet van om hun werk goed over te brengen. Crystal Fighters is echt een professionele festival band geworden, in positieve zin. Ze laten zich niet kennen, ook niet als blijkt dat de helft van de zaal hun nummers niet kent, en de andere helft gewoon niets hoort door het slechte geluid. Dat was in Den Haag vorige maand wel anders.

We besluiten te blijven staan voor Buraka Som Sistema, de lijpe dans-act uit Portugal die dit jaar zo’n beetje alles won in nieuwe muziekprijzen. En dat blijkt een goede beslissing: een vol podium, met springende zangers en snoeiharde dj’s, en confetti, en een massale dans is het gevolg. De exotische techno valt niet bij iedereen goed: veel hipsters haken bijna verontwaardigd af. Maar het merendeel van de Gashouder besluit te gaan springen. Buraka Som Sistema neigt naar het makkelijke, maar telkens als je denkt dat het te melig wordt, gaan ze weer het abstracte in, en daarmee zijn ze de uitblinker van de zaterdagavond.

Tijd voor dubstep nu. Eindelijk. Als ik om me heen kijk besef ik me dat veel mensen hierop zaten te wachten. Effe geen hoog-cultuur, nu is het tijd om te raggen. Rustie mag het ballet openen. Nog geen grote naam, maar wel al heel lang een belofte, Rustie is de held van Glasgow. De man die dubstep terugbrengt naar de fans. De man die alleen een pop-hit door zijn mix heen gooit als hij er zijn eigen vinyl breaks onder kan leggen. Het is een genot. Hierna mag de Gaslamp Killer het afmaken. Maar deze show-man faalt. Collega van Flying Lotus op het legendarsiche Brainfeeder label, Gaslamp Killer is een echte dubstep cult held. In LA schijnt hij nog nooit voor een drankje betaald te hebben. Maar hij verliest zich in het opzwepen van de massa’s, en vergeet de rode draad van zijn set te handhaven. Ondansbaar, maar wel heel gezellig.

Wij gaan effe opladen bij de Subs. Deze Belgische cabaret-dj’s maken de missie van Pitch goed duidelijk: fijnproevers-dans, met een knipoog naar het grootse en de show. Over de Subs schreven wij al eerder, maar volgens mij waren ze zaterdag nog weer beter dan vorige maand op Walk The Line. Dit kan wel eens hun zomer gaan worden. We gaan door, met de afsluiter van de zaterdag: St. Propre & Awanto3. Oftewel: San Proper en Steven de Peven. San Proper mag nu wel voor een volle stampende zaal spelen, waar hij eerder op de dag de oneervolle taak had om voor een lege zaal te openen. En Steven de Peven, nouja, die is gewoon nog steeds zichzelf. Hun ongegeneerde club-house is misschien niet helemaal zo horizon-verbredend en avant-gardistisch als de andere acts van dit festival, maar met een vermoeide, enigszins benevelde Westerliefde voor zich, bieden zij precies wat we nodig hebben. Het laatste uurtje van een hele lange, moeizame trip. En ze draaien foutloos. Heerlijk.

Dag een van Pitch is ten einde en de meningen zijn verdeeld: hele uitdagende line-up, maar geen continuïteit. Geen opbouw in de programmering (Palmbomen had veel late rmoeten staan, en Dam Funk verdiende een grotere zaal) en geen samenhang in de bezoekers (veel ‘muziek-kenners’ en weinig dans-freaks) en het allergrootste probleem: de Gashouder is een verschrikkelijke zaal, waarin niemand goed kan presteren. De galmbak kan met zijn trance-speakers geen hele band-bezetting aan, en Mojo kiest ervoor om de publiekstrekkers allemaal daar te plaatsen, vanwege het grote formaat. Maar goed, het is pas de eerste editie. Tijd voor dag twee.

Nicolas Jaar mag voor mij de dag aftrappen. Sinds zijn optreden in de Paradiso afgelopen donderdag had iedereen het erover: dit zou de man van het jaar worden. Het 21-jarige wonderkind met zijn eigenwijze instrumentale soundscapes en iets te hippe vrienden zou de openbaring worden van dit weekend. Maar hij valt tegen: hij wil teveel, en de band die hij meeneemt moet voortdurend op zijn grillen inspelen. Dan weer gebaart hij wild naar de drummer dat hij harder moet, dan weer snauwt hij de gitarist uit dat hij niet op tijd begint met zijn solo. De toetsenist/saxofonist had zijn microfoon uitstaan, dus die hoorde je sowieso al niet, en de concentratie (of is het gewoon ‘nerderigheid’) van Nicolas Jaar zelf komt niet over, omdat het lijkt alsof je naar een soundcheck zit te kijken: de muzikanten lijken vooral zelf heel erg bezig met wat ze aan het doen zijn. Maar nee, dit experiment valt voor mij door de mand.

Tijd nu voor mijn favoriete band van vorig jaar: Yacht, uit Portland, Oregon. Echte indie-pop, maar dan met het kwaliteits-zegel van DFA. New York dus, met het ironische absurdisme dat daarbij hoort. Maar ze rocken keihard. Heel veel gedoe met het geluid, maar dat is het hele weekend een probleem. En de zangeres, Claire, springt door het publiek alsof ze ons wil bekeren. De band speelt fantastisch, heel strak en hard en snel en eigenlijk is elk nummer dansbaar. Verfrissende electro-rock, uit de traditie van de Rapture en Radio 4 en, ja hoor, daar heb je ze weer, LCD Soundsystem. En ze spelen tot mijn plezier hun nieuwe cover van Judas Priest, die ik eerder al noemde. Yacht is een van de beste live-bands van dit seizoen.

We blijven hangen voor de underdog van deze line-up: de bescheiden Oostenrijker die als Dorian Concept inmiddels veel volgelingen in Nederland heeft. Een goede vriend van Flying Lotus en Gaslamp Killer, maar wel bij concurrent Ninja Tune, maakt hij deel uit van dezelfde nieuwe generatie beatmakers. Mensen die weten wat er gedraaid moet worden om te dansen, zonder dat dit afdoet aan hun creativiteit. De zaal gaat plat, en er vormt zich een rij voor de ingang, zodat de beveiliging alle zeilen bij moet zetten om alles in goede banen te leiden.

Tijd om na te praten is er niet, want we willen vooraan staan bij Flying Lotus, de man uit Los Angeles die in elk genre verkeerd wordt begrepen maar overal voor uitverkochte zalen speelt. En internationaal als toonaangever van de dans wordt gezien. Geliefd onder minimal-fans, en op handen gedragen door rappers in zijn eigen stad. Hij noemt zichzelf een hiphopper, en daarmee is hij eigenlijk de eerste van het weekend. Hij draait een feilloze set waarin hij zijn eigen werk (van zijn magnum opus Cosmogramma), post-modernistische instrumentale hiphop, afwisselt met een paar populaire remixes die hij de afgelopen jaren maakte (met publieksfavorieten Lil’ Wayne en Jay Electronica als hoogtepunt). Compliment voor Flying Lotus, die het voorelkaar krijgt om de hele Gashouder aan het dansen te krijgen, terwijl je kon proeven dat iedereen liever wat meezingers had gehoord. 1500 dronken house-fans die dansen op minimalistische hiphop, dat is Pitch, en daarom kom ik volgend jaar weer. Ook omdat de eeuwig energieke Gaslamp Killer er de hele tijd omheen staat te springen, en het daarmee nog best gezellig wordt.

We nemen even adempauze, om vervolgens een halfuur in de rij te gaan staan voor Hudson Mohawke, de belofte, de legende, de man wiens naam al twee dagen op ieders lippen lag. Met zijn rol als afsluiter tekent Pitch voor bloedspetters en bruut geweld. De hype van Warp Records speelde voor een dankbaar publiek dat klaar was om los te gaan. Vanaf track een werd er gedanst in de pit, en deze werd alleen maar groter en heftiger. De mensen klommen zelfs in de palen van de Westerunie, en eigenlijk luisterde niemand naar wat de man draaide. Er moest gedanst worden. De pit was zo heftig dat de draaitafel zelfs verschoven werd, waardoor een heldhafitge geluidsman met gevaar voor eigen leven de boel opnieuw in moest pluggen. Draaide ‘HudMo’ goed? Nee, hij maakte zich schuldig aan ‘gallery-play’, met zijn bekende nummers en eigenlijk geen opbouw in zijn set. Maar het maakte niet uit, want hij was er, en de onvermijdelijke Gaslamp Killer sprong er omheen in het rond, en het publiek ging los, en we wisten allemaal: dubstep is de muziek van onze generatie. Afsluiter Kakkmaddafakka was hierna een verplicht nummertje, omdat onze oren nog piepten van Hudmo. En in de bodemloze put van de Gashouder viel Cut Chemist niet te horen door de galmende treble. Maar toch was dag twee een succes.

Luister hier hoe FlyLo een draai geeft aan de evergreen van Lil’ Wayne:

Pitch Festival, eerste editie. Een hele uitdagende line-up, met voor liefhebbers veel te zien. Leuk om te zien hoe mijn stad het voor elkaar krijgt om toch een goed dansfeest neer te zetten. Of laat ik het anders zeggen: na al het gedoe rondom festivals, vergunningen, wetgeving, overlast en eigenlijk een algehele mening dat horeca sowieso niet goed is, kunnen we blij zijn met de creatieve mensen achter Pitch, en dat ze het toch maar mooi voor elkaar krijgen. Grote namen, van alle toonaangevende labels (DFA, Warp, Brainfeeder, Ninja Tune), en een nieuwsgierig publiek zorgden voor een boeiend weekend. Misschien moet de Gashouder sparen voor een nieuwe geluidsinstallatie. En misschien moet er beter worden nagedacht over het programma. Maar om helden als Dam Funk en Flying Lotus in een weekend te kunnen zien is een voorrecht. En daarmee maakt Pitch de zomer helemaal goed.

facebook share facebook share

1 Reacties // Reageer

One thought on “Pitch Festival: het verslag

  1. Willem

    De prijs van het kaartje was ook heel redelijk voor zo’n geweldige en gewaagde line-up. Facilitair zat het niet echt goed in elkaar: ze mogen de volgende keer best in de kleine lettertjes erbij zetten dat een biertje €2.60 (!!!) kost en een “dagabbonement WC” de hetzelfde bedraagt. Je voelt je achteraf toch een beetje genaaid, helemaal als je merkt dat de kwaliteit van de horeca (vooral drinken) en het sanitair echt zwaar onder de maat is.
    Bij het bestellen van 4 bier en een kraan water kreeg ik een wazige blik:”dat hebben we niet”. Wat, naast dat het bullshit is, gewoon gevaarlijk is op een festival waar pilletjes en biertjes nogal rijkelijk de ronde doen. Dat weet je als organisator.

    Volgende keer camping en buitenpodium erbij, krijg je toch meer een festival gevoel!

      /   Reply  / 
  2. Pingback: De Dubstep Knaller van de Week | Alternative

  3. Pingback: DJ-Set van de Week: a Tribute To DJ MEHDI | Alternative

  4. Pingback: Voorbeschouwing: Off Centre Festival en de essentie van muziek | Alternative

  5. Pingback: Off Centre Festival: Rustie, Africa Hitech, Cinnaman en Jamie XX | Alternative

  6. Pingback: Dubstep Knaller van de Week (met vette video): Duke Westlake | Alternative

  7. Pingback: Waanzinnige Essential-Mix van SBTRKT! | Alternative

  8. Pingback: ADE #2: Hudson Mohawke Vernietigend in de Bitterzoet | Alternative

  9. Pingback: Vrijdagavondse Deuntjes: Nicolas Jaar! | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>