Lees verder

Lees verder

Lees verder

Lees verder

.

The Black Keys

-

 El Camino
.

door Yorick Smakman
.

Helaas, vooral voor mezelf natuurlijk, begrijp ik niet zo veel van de jubelstemming die is ontstaan naar aanleiding van de nieuwe plaat van The Black Keys. Sommige platen van ze vond ik best gaaf en de nieuwe single Lonely Boy is natuurlijk een erg aanstekelijk lied, maar in het algemeen zou ik El Camino, zoals de plaat heet, af willen doen als een beetje lullige muziek. Als in: Het is van die muziek die je, als je bijvoorbeeld tegelijk een gesprek aan het voeren bent, niet meer hoort. Het rauwe, ongepolijste geluid wat zo kenmerkend was voor The Black Keys is vervangen door veel meer toegankelijke muziek die me niet echt kan boeien. Wat niet betekent dat het slecht is, het is best aardig, maar ik snap de heisa niet zo.

.

.

Het is me ook een beetje een raadsel hoe het kan dat er ineens zoveel aandacht naar de band uitgaat. Dit is immers niet bepaald het eerste album van het duo dat ze op de markt brengen, het is al de zevende. Waarschijnlijk speelt de aanwezigheid van de alom geprezen producer Danger Mouse hier een rol in, naast het succes van voorganger Brothers, waar Danger Mouse overigens ook al bij betrokken was. De videoclip van Lonely Boy zal ook helpen, die is namelijk briljant. De muziek van The Black Keys is niet meer zo rommelig als op hun eerste platen het geval was, maar verder is de muziek niet erg veel veranderd, behalve dus dat het echt richting pop gaat, met alle kwalijke zaken die daarbij komen kijken, zoals koortjes en “na-na-na’s,” sterker nog, op het nummer Dead and gone zit een koortje dat “na-na-na” zingt.

.

.

Maar, genoeg gezeurd. Het is best een aardige plaat, sommige liedjes zijn zo aanstekelijk dat je er sowieso vrolijk van wordt, en ondanks alles behoudt de band toch een goed deel van het eigen geluid, hoewel het me volledig ontgaat waarom het genre “blues” van toepassing zou zijn op El Camino. Dat is toch een muzieksoort waar The Black Keys met dit album definitief afscheid van genomen lijken te hebben, wat dan ook het grootste verschil met de voorganger is. Die voorganger vind ik beter. Het grote publiek zal het waarschijnlijk niet met me eens zijn. Maar, al met al, een aardige plaat, prima als achtergrond, maar het is in ieder geval verre van verrassend. Het zal uiteindelijk aan mij liggen, dat ik dit niet geweldig vind, maar ik snap het gewoon niet. Kan iemand het me uitleggen?

.

Yorick Smakman

Lees verder

Lees verder

Lees verder

Lees verder

Lees verder